vrijdag 6 november 2026

Discworld 41: The Shepherd's Crown - Terry Pratchett

Het allerlaatste Discworldboek van Terry Pratchett. Terwijl hij dit schreef had hij Alzheimer en het boek wordt beschreven als zijnde voor young adults. Dit laatste heb ik geïnterpreteerd als dat het wat minder doorwrocht is met maatschappelijke kwesties als dat ik uit zijn andere Discworldboeken ken en sowieso wat makkelijker leesbaar. 

Het verhaal gaat over de nieuwe generatie waarbij de jonge heks Tiffany Aching het stokje overneemt van Granny Weatherwax, de ongekroonde leider van de heksen. En over een oude vijand, de elfen, die de wereld proberen te overmeesteren. Een verhaal waarbij het oude voorbij gaat en het nieuwe zijn weg begint te vinden.
Een prima thema voor de afsluiting van 41 boeken over de Discworld. Het is de nieuwe generatie die het nu verder gaat bepalen.

Nu weet ik niet of het de Alzheimer is of de keuze voor een young adult boek of de combinatie van deze twee, dat ik het boek wel wat erg licht op de hand vind als ik kijk naar de andere boeken die Terry Pratchett in deze reeks heeft geschreven. Het verhaal is redelijk rechttoe rechtaan en er zijn weinig humoristische verwijzingen naar onze hedendaagse levensstijl. Vooral dat laatste heb ik in dit boek echt wel gemist. 

Al met al een prima verhaal en een waardige afsluiter voor zo'n omvangrijke reeks.

dinsdag 3 november 2026

De verrassende verjaardagen - Ype Driessen en Ionica Smeets

Bij het openslaan van dit album (op een of andere manier wanneer het om strips gaat is het geen boek maar een album) had ik de veronderstelling dat deze fotostrips van Ype Driessen in samenwerking met Ionica Smeets serieuze wetenschappelijke vraagstukken zouden behandelen waarbij het de bedoeling was dat ik er werkelijk iets van zou leren. Elk vraagstuk beslaat een bladzijden met daarop zes plaatjes. 

De eerste strip over de verrassende verjaardagen ging mij gelijk boven de pet. De berekening die in deze strip gemaakt wordt om te komen tot het antwoord op de vraag hoe groot de kans is dat in een groep van 23 mensen 2 mensen op dezelfde dag jarig zijn, ging er in mijn brein niet in. 

Ik was bang dat ik niet slim genoeg zou zijn voor deze wiskundige strips. Tot mijn verrassing en ook wel opluchting was dit echter niet het geval. Zo waren de volgende strips helemaal niet zo ingewikkeld en waren er steeds meer die niet zo serieus waren. Het werd steeds meer vermaak in plaats van dat het leerzaam was en daarmee voelde het gelijk weer meer het vertrouwde werk van Ype. 

Pas later merkte ik dat er achterin per strip nog aanvullende informatie stond. Omdat de strips op elke bladzijde een clou hebben, had ik het album heel langzaam gelezen.  Ik vind het zonde om dat achter elkaar weg te stouwen. Maar met de extras heb ik album nog eens versneld gelezen. Hierdoor werd het nog wat informatiever en soms nog grappiger.

maandag 26 oktober 2026

Clarkworlds Magazine Issue 239 August 2026

Het Clarkesworld Magazine Issue 239 bevat zeven korte science fiction/fantasy verhalen, een artikel over Saturnus, twee interviews en een nawoord van Neil Clarke.

De illustratie op de voorkant heet A Visit To The Oracle en is gemaakt door Thomas Brissot. Het is de titel die er betekenis aan geeft. Voor ik de titel had gezien, zag ik een cross-over tussen fantasy en science fiction en eerlijk gezegd niet zoveel origineels. Het woord orakel maakt gelijk al heel veel meer los. Dit keer is het niet een beeld zegt meer dan duizend woorden maar woorden zeggen meer dan een plaatje.

Een nummer met veel zeer lange titels zoals As the Tide Loves the Diver, As the Diver Loves the Tide; All the Ruined Doorways of the Moon en When You Give a Dokkaebi Taco Tuesday. Daar valt Passenger Pigeons, Dodos, Neanderthals van de hand van Jordan Alexander bijna bij in het niet.
Inhoudelijk vind ik deze wel het interessants omdat het gaat om een aardling die op Mars gaat werken tussen de Martianen die oorspronkelijk ook aardlingen waren maar nu verder ontwikkeld zijn en neerkijken op de aardlingen. De aardling wordt dan ook als een bezienswaardigheid gezien en behandeld. Het lukt haar niet om hier doorheen te breken en zo wordt het een heel eenzaam en wanhopig verhaal dat heel goed invoelbaar is. 
Een intrigerend detail in het verhaal vind ik de moeder die op de zwaar vervuilde aarde is achtergebleven, haar kind op Mars plaatjes van uitgestorven dieren blijft sturen. Dit verdiept de eenzaamheid nog een stap verder.

D.A. Xiaolin Spires heeft vaker in Clarkesworld Magazine gepubliceerd en als ik deze naam zie, ben ik altijd gelijk geïnteresseerd. Zo nu ook met het verhaal Piece de Resistance. De wereld is zo vergeven met reclame dat wanneer mensen in een restaurant zitten, zij tijdens hun maaltijd onderbroken worden met reclame die hen het onmogelijk maakt om verder te eten. Ik ben zelf zeer allergisch voor reclame en zit wat dat betreft snel in mijn irritatiestand. Dit verhaal gaat me dan ook zeer aan het hart. 
De hoofdpersoon haalt levensgevaarlijke toeren uit om een onderbreker te stelen waardoor zij haar moeder uit eten kan nemen die dan ongestoord haar maaltijd kan eten. Geweldig idee! Konden we voor alle reclame maar zoiets aanschaffen.

In The Universal Human Happiness Program van Y.M. Pang zijn de meeste mensen gelukkig met hun bewustzijn in de droomvlucht terwijl hun lichaam door enkele andere mensen wordt verzorgd. De vraag is waarom niet alle mensen geüpload willen worden? En wat zal er gebeuren als al deze mensen uit hun droomvlucht terug in hun lichamen worden gebracht? Leuke vragen om over na te denken. 

woensdag 9 september 2026

De Kosmonaut - Jan Vriends

Goh, hoe is een stripboek als dit te omschrijven? Een oprechte beleving, zoiets. Niet vreemd dus dat de huidige stripmakers des Vaderlands met dit boek de Willy Vandersteenprijs heeft gewonnen.

Een kosmonaut crasht bij de landing op aarde in een voor de rest van de mensheid afgesloten gebied en ontmoet daar een boerin die daar helemaal alleen leeft. Samen leven ze verder terwijl het leven buiten hun gebied blijft trekken. Op een wonderlijke manier komen allerlei elementen van het eerste gedeelte van het verhaal in het laatste gedeelte bij elkaar zonder dat het ongeloofwaardig wordt. 

De sfeer is net even buiten de echte wereld maar lijkt er ook weer zoveel op dat ik er onmiddellijk in meega.  De tekeningen proberen ook niet heel realistisch te zijn maar de details maken het een feest om naar te kijken. De kleuren allemaal passend bij het seizoen of de sfeer van dat moment. Het lezen van dit boek vond ik een warm bad zonder dat het zepig werd. 

Een terecht prijswinnaar.



zondag 6 september 2026

Old Man's War 4 Zoe's Tale - John Scalzi

Kortweg is dit boek The Last Colony, het vorige deel in de reeks Old Man's War, maar dan verteld vanuit het perspectief van Zoe. De vraag is dan hoe interessant dit dan is. Het verhaal is al bekend, zou je denken, met alle twists en plotselinge onthullingen. 
Orson Scott Card heeft hetzelfde gedaan in zijn Shadow-reeks waarin de gebeurtenissen die wij kennen door de ogen van Ender nu door de ogen van Bean worden verteld. Toen ik dit destijds las, vond ik dat best een geslaagd experiment maar het haalde het niet bij het origineel.
Dat is met Zoe's Tale wel anders. In mijn belevenis is dit boek net zo sterk als The Last Colony. 

Zoe is de biologische dochter van de verrader Charles Boutin die de buitenaardse wezens, de Odin, bewustzijn heeft geschonken. Dit is de reden dat de Odin Zoe voor altijd beschermen en vereren. 
Zoe wordt opgevoed door Jane Sagan een John Perry die bekend zijn uit alle vorige delen. 
Ik was me tot nu toe niet helemaal duidelijk hoe het nu zat met Zoe. Dit boek heeft al deze kennisgaten opgevuld. 

Oorspronkelijk was John Scalzi niet van plan om verder te gaan met deze reeks en dacht het met de eerste drie delen te hebben afgerond zoals hij in zijn nawoord schrijft. Aanhoudende fans motiveerde hem om toch een verhaal vanuit het oogpunt van Zoe te schrijven en ik ben heel blij dat hij dit gedaan heeft en het hem gelukt is er zoiets interessants van te maken.

donderdag 3 september 2026

Nu ik er nog ben - Dick Matena

Deze verzameling columns is uit 2023, toen leefde de stripmaker Dick Matena nog. Dit jaar is hij eind april overleden en daarmee werd mijn belangstelling gewekt naar dit boek. Eigenlijk ook gek dat interesse vaak toeneemt bij het overlijden van een kunstenaar. De columns zijn voor het eerst gepubliceerd in Eppo Stripblad tussen 2014 en 2022. Ze zijn autobiografisch waarbij het voornamelijk over dat gedeelte van zijn leven gaat wat met strips te maken heeft.

Opvallend is hoe hij niet schuwt te schrijven over zijn alcoholistische en daarmee gepaard gaande gewelddadige inborst. Het is dan ook moeilijk hem sympathiek te vinden maar ik denk dat dit hem ook weinig heeft kunnen schelen, hij was wie hij was.

De columns geven ook een inkijkje in de harde stripwereld. Vaak worden strips nog steeds als kinderlijk (wat sowieso onterecht is) en gezellig beschouwd maar als je dan leest hoe stripmakers behandeld werden dan is daar niets leuks meer aan. Een harde zakelijke wereld met hier en daar een menselijke uitgever die het hoofd nauwelijks boven water kan houden. 

Columns zijn altijd fragmenten en dat is waardoor ik steeds het gevoel had van alles te missen. Wat wordt er niet verteld? Misschien dat er ooit eens een biografie over Dick Matena kan verschijnen waarin die raadsels worden opgelost. Ik zou het zeker kopen en lezen.  

woensdag 26 augustus 2026

Clarkesworld Magazine Issue 238 July 2026

Het julinummer van Clarkesworld Magazine bevat zeven korte science fiction/fantasy verhalen, een wetenschappelijk artikel, twee interviews en het nawoord van Neil Clarke. Met het twintigjarige jubileum in oktober in zicht, kijkt Neil alvast terug naar hoe het allemaal begonnen is. Leuk om te lezen.

De omslagillustratie is van Alex Vede en heet  Constellation Field. Ik ben erg gecharmeerd van de stripachtige manier waarop met name het figuurtje getekend is in een verder best bekend science fiction beeld.

Ergens uniek in een tijdschrift met korte verhalen zijn die van Fiona Moore omdat ze altijd in dezelfde wereld afspelen en ik er als lezer steeds meer vertrouwd mee raak zodat ik ook wil weten hoe het met Morag en Seamus vergaat. Zo wordt duidelijk in Cliff's Girl dat de robot Seamus gevaarlijke mankementen begint te vertonen en gereset moet worden. Maar ja, is het dan nog dezelfde? Uiteindelijk gaat alles kapot zowel mens als dingen en is het leven een les in loslaten.

Focus geschreven door Carlos Hernandez had een hele eigen mysterieuze en beklemmende sfeer. Mensen hebben digitale ogen die ook alles kunnen opnemen wat ze zien maar ook kunnen linken met wat vogels zien. Wanneer een van een vriendengroep vermoord is, is het zaak zijn digitale oog te bemachtigen om te bewijzen wat er gebeurd is of dat te verdoezelen. Het verhaal gaf mij heel erg het gevoel van iedereen hoort alleen zijn eigen verhaal en is niet in staat om naar die van een ander te luisteren terwijl dat net zo waar kan zijn. Echt een verhaal over onze tijd.

Een zeer actueel thema is AI in de kunst en Ju Chu heeft in The Animator and the Glazer, vertaald door Qiouyi Lu, hier een eigen blik op gegeven. In dit verhaal heeft de AI bijna al het animatiewerk overgenomen en is er een producer die snakt naar originaliteit. Hij vindt een animator die de techniek 'glazing' = het onleesbaar maken voor AI, doorziet en zelf direct probeert toe te passen in plaats van het door een programma te laten doen. Deze techniek moet voortdurend bijgehouden worden anders heeft de AI het alweer gekraakt en gaat het met het gedachtegoed van de maker vandoor. De animator geeft uiteindelijk zijn leven om de AI voor te zijn. De manier waarop is buitengewoon origineel. Wel een angstaanjagend idee dat de mens zo ver moet gaan om het kunstmatige voor te kunnen blijven. 

Thomas Ha houdt de spanning er goed in met Our Revels Now Are Ended waarin een kloon verdachte ondervraagd wordt door een kloon ondervrager. Dit gebeurt tegelijkertijd met meerdere kloon verdachten en kloon ondervragers waarbij iedere ondervrager een andere techniek gebruikt. Het spannende zit 'm in dat het op een gegeven moment onduidelijk is wie nu wie ondervraagt. Wat is nu de werkelijkheid? Knap en interessant gedaan.

Ook in het verhaal This Is an Emergency Broadcast door R.S.A. Garcia is er een voortdurende vraag wat de werkelijkheid is. Het lijken radiofragmenten die onderbroken worden door een noodoproep. Maar wat nu precies de nood is, blijft onduidelijk. Daarnaast zijn er fragmenten van een rechtszaak tegen een medisch bedrijf dat rust aanbiedt maar ondertussen de klant alle mensenrechten afneemt. Zeer indrukwekkend weergegeven waarbij er voortdurend een gevoel van nood en oproep tot handelen heerst.

 

 

 

 

Discworld 41: The Shepherd's Crown - Terry Pratchett

Het allerlaatste Discworldboek van Terry Pratchett. Terwijl hij dit schreef had hij Alzheimer en het boek wordt beschreven als zijnde voor y...