Iep - Joke van Leeuwen

Voor mijn verjaardag dit jaar gekregen van een collega. Zij weet dat ik enorm kan genieten van kinderboeken en dacht dat dit mij ook wel aan zou spreken. Ik had er nog nooit van gehoord, ook niet van deze auteur en dat terwijl het een boek uit 1996 is, nu de 22ste druk beleeft en bekroond is met vele prijzen. 

De schrijfstijl is eenvoudig zoals ook te verwachten is bij een kinderboek. Ik vind het wel lekker ontspannen lezen. Alles zo heerlijk duidelijk. 
Daarnaast is het verhaal over het meisje dat vleugels als armen heeft en alleen de klinker ie kan uitspreken waar mijn brein van aangaat. Zij wordt gevonden door een kinderloos echtpaar en liefdevol opgenomen maar zij gaat er als een vogel vandoor. Zij ontmoet nog anderen maar vertrekt toch steeds weer waarna deze mensen naar haar op zoek gaan. Een verhaal zonder vals sentiment en het leven in zijn eenvoud maar ook mysterie laat zien. 

Zoals vaak in kinderboeken staan hier ook regelmatig illustraties tussen de blokken tekst. Alleen met dit verschil dat de tekeningen onderdeel zijn van het verhaal en niet overgeslagen kunnen worden of alleen als opvulling kunnen worden gezien. Heel leuk hoe Joke van Leeuwen daarmee speelt.

Af en toe werd ik getroffen door een paar zinnen zoals bijvoorbeeld 'De wereld zat zo ruim om hen heen. Het leek onmogelijk in zoiets groots iets kleins te vinden, hoe belangrijk dat kleine ook voor ze was.' Dan las ik dat stukje tekst nog een paar keer om nog even van te blijven genieten.

Een prachtig kinderboek waarvan ik me heel goed kan voorstellen dat jury's van prijzen hier voor gevallen zijn zoals ik nu ook. Blij dit boek te hebben leren kennen, ook al is het bijna dertig jaar nadat het voor het eerst verschenen is.  

Rat Queens Volume Five The Colossal Magic Nothing - Kurtis J. Wiebe & Owen Gieni

Verrassend genoeg begint dit deel met een special over ork Dave. De tekeningen zijn van Max Dunbar en spreken mij heel erg aan door de details, de kleuren en de levendigheid die het uitstraalt. In deze special wordt ons duidelijk gemaakt dat Dave twintig jaar heeft om zijn ding te doen voordat hij dit moet doorgeven aan zijn zoon en door boomachtige wezens wordt opgeslorpt zoals we bij zijn vader zien gebeuren.

In het hoofdverhaal van de Rat Queens kom ik zeker in het begin maar niet over de tekenstijl van Owen Gieni heen net zoals in het vorige deel. Ik had gehoopt dat het ging wennen maar helaas neemt het mijn leesplezier weg. 
Maar dan verandert in het verhaal de realiteit en daarmee ook de tekenstijl, het wordt meer cartoonesk. En later meer realistisch en stripachtig met hele mooie tekeningen door de kleuren. De vraag blijft bij het lezen wat nu de werkelijkheid is. Ook komt de spikkeltjesstijl wat vroeger in kranten vaak te zien was aan bod. Die Owen Gieni kan dus wel degelijk interessant tekenen.

De ontknoping op het einde is een fijne verrassing. Dat maakt heel veel goed. Al blijft die ene potloodachtige tekenstijl mij blijvend storen.
 

The Plated Prisoner series: Gold - Raven Kennedy

Het vijfde deel alweer van de fantasy-serie The Plated Prisoner Series. Het vierde deel eindigde met de enorme cliffhanger dat de hoofdpersoon Auren in de rif verdween. Dit deel begint gelijk met wat zij meemaakt als zij in dat rif gezogen wordt en belandt in de wereld waar zij oorspronkelijk vandaan komt. Op zich niet heel schokkend en eigenlijk wel voor de hand liggend maar zoals al deze boeken, de gebeurtenissen zijn niet heel verrassend maar precies leuk genoeg om verder te willen lezen.

Zo volgen we dit deel de twee geliefden Auren en Slade ieder in de verschillende werelden waarin zij zich bevinden en hebben we even pauze van de seksuele uitspattingen met elkaar. Deze energie heeft Raven Kennedy in een ander duo gestopt namelijk de ijskoningin en de moordenaar. Wellicht heb ik dat al eens eerder geschreven maar ook dit keer merk ik weer dat de gedetailleerde sekshandelingen mijn interesse niet meer zo kan opwekken terwijl ik wel voel hoe een twintiger of dertiger dit wel heel boeiend zal kunnen vinden. 

Er komen weer verschillende personages uitgebreid aan bod waarbij jaloezie, machtshonger, loyaliteit en groot menselijk leed wordt beschreven. In de wereld waar Slade zich bevindt, zijn het de oorlogen die zijn uitgebroken tussen de landen onderling maar uiteindelijk is het de strijd tegen de alles vernietigende fae die hen overspoelen die de context bepaald.
In de wereld van Auren is het de met machtswellust gevulde fae die op de troon zit die in zijn ogen inferieure fae gewelddadig onderdrukt. Het was een open deur dat hier ook de vader van Slade een destructieve rol in speelt maar het op zijn plaats vallen van dit puzzelstukje was ook wel bevredigend.

Het meest keek ik uit naar als Osrik in beeld kwam, de onbehouwen loyale strijder en vriend van Slade die als een blok gevallen is voor de sekswerker Rissa die in het vorige deel vals is neergestoken door een tegenstander van Auren. Dit hele deel vecht ze voor haar leven en lijkt deze strijd te gaan verliezen. Mooi gedaan want ik had iets van dat ze haar toch echt niet dood kon laten gaan maar dat ik toch ging twijfelen. De loyaliteit van Osrik voelde hartverwarmend.

Al met al een fantasy-reeks waarbij het verhaal steeds meer een geheel begint te worden en ik heel benieuwd ben hoe het laatste deel dit tot een einde gaat brengen.   

Mijntje 2 Borsten yeah! - Margreet de Heer

Mijntje 2 sluit naadloos aan op Mijntje 1. Met dit keer nog sterkere inzichten in de vooroordelen en veroordelingen van mensen zonder dat ze werkelijk weten waar het over gaat. Daarnaast is Mijntje nooit belerend en weet zij ook heel goed hoe zelfkritisch te zijn. Dit allemaal overgoten met een dikke saus humor. Bij het lezen van deze strip voel ik me helemaal op mijn gemak. 

Ook deze Mijntje (zoals Mijntje 1) heeft Margreet de Heer met een crowdfunding in het leven weten te roepen. En dat betekent dat er ook weer extraatjes bijzaten. Dit keer een boekje met de titel Mijntje's Flora & Fauna & Cetera waarin op elke bladzijde een Mijntje staat met een zin tekst zoals bijvoorbeeld Allemaal weten zij mij te verrukken of Ik heb veel liever meer dan minder. Als crowdfunder heb ik een van deze afbeeldingen in het zwartwit gekregen. Supergaaf zo'n origineel.

Of wat te denken van deze tekening van Mijntje in het paradijs? Ik ben daar heel erg blij mee.

En... er is nu ook een Mijntje 3!

Clarkesworld Magazine Issue 230 November 2025

In de Clarkesworld Magazine van november 2025 zijn te lezen zeven korte science fiction/fantasy verhalen en vier non-fictie artikelen.

R.H. Wesley schrijft in The Stone Played at Tenge over het spel Go, een spel dat ik zelf nooit onder de knie heb gekregen en wellicht mede daardoor altijd magisch op mij overkomt. In dit verhaal worden levenswijsheden verpakt in een potje Go met de goden die met de sterren in de lucht het Go-bord zichtbaar maken. Ze spelen schijnbaar de domste beginnerset wat later briljant blijkt te wezen. Een verhaal dat onder de huid gaat zitten.

D.A. Xiaolin Spires gooit het over een heel andere boeg in Jade Fighter. Het begrip edutainment wordt geïntroduceerd, leren door te spelen. Een vrouw ontwikkelt haar sociale vaardigheden in een digitale wereld. Zij geeft aandacht aan een NPC (Non-player character), een personage in het spel waar zij geen controle over heeft. Maar door haar aandacht te schenken, begint deze NPC-er zich te ontwikkelen en wil zij meer zijn dan een NPC-er. Interessant hoe wij in de digitale wereld willen leven terwijl de digitale wereld liever in de onze is.

Tade Thompson neemt eenderde van het tijdschrift in beslag met zijn 50 bladzijden tellende verhaal The Apologists. Hij vertelt zo gedetailleerd dat ik commentaar in mijn hoofd hoorde als 'ja, zo kan ik ook een lang verhaal schrijven'. Maar uiteindelijk werd het heel spannend, een moordmysterie. Het daagde mij uit om mee te denken wie het gedaan had en waarom. Het is SFF dus ik dacht al snel aan aliens en dat element is aanwezig maar er zijn meer omdraaiingen waardoor het weer een interessante kijk op de mensheid geeft. 

 

 

 

Rat Queens Volume Four High Fantasies - Kurtis J. Wiebe & Owen Gieni

Eerst dacht ik nog even dat ik wellicht een verkeerd soort versie had maar nee, de nieuwe tekenstijl bleef de hele strip. Een tekenstijl die zeer veel afwijkt van die van de vorige drie delen en die volgens mijn smaak veel minder aanspreekt door in plaats van zachte lijnen en heldere kleuren met schetsachtige potloodstrepen en vlakke kleuren te komen. Het heeft me de hele strip gestoord. Nu zag ik ook dat de volgende delen door deze zelfde tekenaar zijn gemaakt en zie daar nu al een beetje tegenop.

Het verhaal speelt zich in de tijd af voor de eerste drie delen. Daar is de tekenstijl dan eventueel dan nog wel mee goed te praten, het is alsof je in het minder duidelijke verleden kijkt. Maar voor mij is dat helaas niet genoeg.

Het verhaal verder is wel prima in orde. Braga, de trol uit de extra van het derde deel, blijkt een van Rat Queens te zijn geweest in het verleden. Zij komen in aanraking met andere groepen zoals de Cat Kings die een mannelijke spiegel van de Rat Queens zijn. Hierbij is het wel grappig dat ze dezelfde kleuren als hun spiegelpersonage dragen al zijn ze verder wel anders in wat ze kunnen en hoe ze acteren. 

Nadat de Rat Queens door een magische deur stappen verandert de tekenstijl. Het wordt meer aquarel, schilderachtig en bevalt me beter. 

De spijtspiegel is dan weer een prachtige vondst van Kurtis Wiebe, een spiegel waar je niet ontkomt om te zien waar je spijt van hebt. Elk personage leer je op deze manier nog weer wat meer kennen. 

En het is precies zijn kwaliteit van schrijven waardoor ik de volgende delen ook zal lezen ondanks de minder aantrekkelijke tekenstijl.

Man & Paard krijgen het te heet! - Mestrik

Man & Paard, wat kan ik daar nou over zeggen? Als ik aan deze humoristische strip denk dan word ik al melig. De vraag is wat er nu precies zo grappig aan is, ik kan het niet zeggen.

De verhaaltjes beslaan vaak vier bladzijden waarbij Man en Paard de Witte Draak proberen te vangen wat nooit lukt. Een bekend gegeven in stripland, denk bijvoorbeeld aan de Generaal die ook nooit de overwinning behaald en toch blijft het leuk. 

De tekeningen van de personages Man en Paard lijken eenvoudig maar een paard tekenen is eigenlijk nooit heel makkelijk en de schijnbare simpelheid is daarom wellicht extra knap. In een van de stripjes in dit boek wordt letterlijk gespeeld met dit gegeven. Eerst klaagt Man dat hij alleen zwartwit is waarop hij bruin wordt afgebeeld met blauwe stippen waar Man ook niet tevreden over is. Zo wordt het steeds gekker en gekker en wordt zelfs de bekende tekenstijl van Man & Paard veranderd. Heel leuk ook dit soort metahumor.

Ik hoop dat Mestrik nog jarenlang dit soort strips blijft maken. De luchtigheid en meligheid is een verademing in deze tijd waar velen kiezen voor dystopische sferen.