Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit juli, 2015 weergeven

#50books - 2015.29 Zinderende leestips voor een hete zomer

In deze derde jaargang van #50books is het de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel die de vragen stelt.

En de negenentwintigste vraag is:
Welke (literaire) thriller mogen we deze zomer zeker niet overslaan?

Je bedoelt zo'n boek dat zo spannend is dat je alles om je heen vergeet en je het knorren van je maag negeert omdat je nog even een hoofdstuk verder wil lezen? Zo'n boek dat voor alles gaat, ook je gezin, vrienden en andere sociale verplichtingen?

Dan Simmons is een schrijver die mij altijd gelijk in de greep heeft met zijn boeken. Hyperion is een mooi begin. Je hoeft de andere drie boeken die daarbij horen niet te lezen maar ik zou het knap vinden als je die kan laten liggen na het lezen van het eerste boek. Ben je meer op zoek naar een afgerond verhaal dan is Carrion Comfort dé aanrader. Tenminste! Als je naar spanning op zoek bent in de science fantasy sfeer. De discussie of het ook literair te noemen is, laat ik graag aan mij voorbij gaan.

Wil je niet alleen maar letter…

#50books - 2015.28 Geen beeld

In deze derde jaargang van #50books is het de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel die de vragen stelt.

En de achtentwintigste vraag is:
In hoeverre is het belangrijk voor jou dat je een hoofdpersoon kunt visualiseren op basis van de aanwijzingen in de tekst?
Niet.

Wanneer een schrijver zich bedient van uitgebreide beschrijvingen van personages en/of de omgeving dan is er grote kans dat ik daar visueel gezien maar een klein gedeelte van meekrijg. Alleen zeer opvallende kenmerken die telkens weer genoemd worden, zullen een plek krijgen in mijn hoofd zoals bijvoorbeeld dat iemand een opvallend grote neus heeft of vlammend rood haar.

Ik ben nu eenmaal slecht in kijken ondanks dat mijn ogen voor normaal doorgaan. Of iemand een nieuwe blouse aan heeft, wel of geen bril heeft, welke kleur  de ogen hebben, in het echte leven valt het me allemaal niet op en sla ik het zeker niet op in mijn geheugen. Oftewel ik ben niet visueel ingesteld.

Maar misschien is dat ook weer niet helemaal waar. Want…

The complete Maus - Art Spiegelman

Eigenlijk wilde ik geen boeken meer lezen over WOII en de holocaust. Ik vind dat ik er inmiddels genoeg van weet en telkens als ik er weer iets van tegenkom deprimeert me dat zo enorm dat het me tijden kost om uit die sfeer te komen. Toch kon ik Maus van Art Spiegelman niet laten liggen, een boek over WOII en de holocaust.

Maus is een graphic novel waarin de schrijver zijn vader, een Poolse Jood, laat vertellen over de holocaust. De afwisseling van de zoon die zijn vader beweegt om nog wat meer te vertellen over vroeger en de geschiedenis van deze vader, maakt het een geschiedenis die niet alleen destijds speelde maar nu nog altijd zijn invloed heeft. De extreme zuinigheid van vader Spiegelman, zijn onafgebroken mopperen op zijn tweede vrouw en het denigreren van zijn zoon worden gaandeweg steeds meer verklaarbaar uit dat verleden.
Juist deze karaktereigenschappen die deze vader zo'n onmogelijke man maken, draagt bij aan hoe sterk dit boek is.



The Complete Maus bestaat uit twee bo…

Clarkesworld Magazine - Issue 106 July

In het julinummer van Clarkesworld Magazine ditmaal zelfs zeven korte verhalen en vijf non-fictie artikelen. De auteurs komen van minder wereldwijd dan de vorige keren. Bijna alle schrijvers zijn oorspronkelijk Engelstalig. Alleen het verhaal van Pan Haitian is uit het Chinees in het Engels vertaald. En dat is toevallig (?) ook het verhaal dat het meest indruk op mij heeft gemaakt waardoor ik het er hier nog even uit wil lichten.

The Hunger Tower door Pan Haitian laat voortdurend de spanning oplopen. Zullen ze het overleven of toch niet? Vinden ze nog wat te eten of toch niet? Ik kon de hele weg van begin tot het eind niet voorspellen hoe het af zou lopen. Het kostte mij als lezer geen enkele moeite om mee te leven bij het vinden van weer een paar broodkruimels en de hoop die het gaf al was het van korte duur. En ook de wanhoop is makkelijk invoelbaar. Met de ontknoping die ouderwets verrassend is, bleef ik als lezer geheel bevredigd achter.

In de categorie non-fictie werd ik geraakt …

The Art of Asking - Amanda Palmer

The Art of Asking or How I Learned to Stop Worrying and Let People Help heeft me diep geraakt. Het is het autobiografische gedeelte uit Amanda Palmer haar leven waaruit gedestilleerd kan worden hoe zij heeft geworsteld met andere mensen te vragen om wat dan ook.

Ik kende Amanda Palmer als een helft van het duo van The Dresden Dolls en als de vrouw waar Neil Gaiman zo liefdevol over heeft geschreven. Zowel Amanda Palmer als Neil Gaiman heb ik een tijdje via twitter gevolgd tot het me wat te veel werd. Voor ik aan dit boek begon wist ik niet goed wat ik van Amanda Palmer vond. Ze had iets heel aantrekkelijks maar ook iets waarvan ik me afvroeg of ze niet over mensen hun grenzen ging die niet sterk genoeg zouden zijn om nee te zeggen. Na het lezen van dit boek is dat gevoel geheel verdwenen.

Het boek is geschreven aan de hand van allerlei gebeurtenissen die soms chronologisch wat uit de tijd lopen. In het begin vroeg ik me af wat daar het nut van was maar al gaandeweg ben ik dat helemaal…

#50books - 2015.27 Te lang en te veel uitleg

In deze derde jaargang van #50books is het de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel die de vragen stelt.

En de zevenentwintigste vraag is:
Welk boek las je onlangs en wil je iedereen afraden ook te lezen?

Dat is een makkie, dat is 1q84 van Haruki Murakami waar ik in juni nog over geblogd heb.

Typisch zo'n boek dat al vele jaren gehypt wordt waardoor het ook steeds weer opnieuw op mijn netvlies kwam. En ja door dan een goedkope versie aan te bieden, wil ik dan nog wel eens daarvoor vallen. Ondertussen waren er ook lezers om mij heen die ik respecteer, die van deze schrijver genoten dus een erge buil zou ik me niet kunnen vallen, dacht ik.

Dat liep anders af. Het was een enorm overdreven uitgesponnen verhaal waarbij het zeker geholpen had als het eenderde had beslagen van wat het nu aan aantal bladzijden inneemt. De inhoud van het verhaal had misschien nog wel het beste gewerkt in een kort verhaal of een novelle.

En dan die schrijfstijl! De schrijver lijkt een weinig hoge pet op te …

#50books - 2015.26 Seks, seks, seks

In deze derde jaargang van #50books is het de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel die de vragen stelt.

En de zesentwintigste vraag is:
Hoe valt het verkoopsucces van Vijftig tinten grijs te verklaren?
Dat lijkt me vrij eenvoudig: Seks trekt aan, seks verkoopt. En als het dan ook nog eens verpakt is in een zogenaamd literair sausje dan kan het ook nog in het openbaar gelezen worden. Of beter nog, het verhoogt je status als je er mee gezien wordt.


Internetporno is inmiddels al zo makkelijk te verkrijgen dat daar de spanning ook wel vanaf is. Iets nieuws, iets waar men van spanning weer even blosjes van op de wangen krijgt, ja dat wil wel.




<zuur>
Daarnaast zijn verkoopsuccesen ook nog te verklaren met in hoeverre het gepusht wordt door de media. Hoeveel boeken hebben er wel niet in een top tien gestaan maar zijn door slechts een klein aantal mensen werkelijk gelezen? Ik vrees schrikbarend meer dan je zou denken. Meedoen is belangrijker dan een eigen mening of een eigen smaak.