Doorgaan naar hoofdcontent

#50books - 2017.30 Vanzelf openvallen

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt. 
 
En de dertigste vraag van 2017 is:   
Welk boek ligt je het prettigst in de hand?

Wanneer ik een boek wil hebben, is mijn eerste blik altijd of het een versie heeft met een zachte kaft en het liefst op pocketformaat. Soms is het even wachten want de harde kaften gaan bij het uitgeven van boeken meestal een aantal maanden vooruit. Alleen als ik echt niet kan wachten zoals bijvoorbeeld destijds met het zevende en destijds laatste deel van Harry Potter, koop ik die uitgave met een harde kaft. Maar tijdens het lezen voelde ik al gelijk weer waarom ik dat niet prettig vond. Het keiharde omhulsel om al die zachte, soepel meebewegende bladzijden lijken een gevangenis te zijn. Dat vormt absoluut niet mee wanneer ik me tijdens het lezen in een iets andere houding positioneer en het dwingt me om mijn leeshoudingen te beperken. Nee, dan de zachte kaft die mij altijd volgt.

Een pocket vind ik ook een heel fijn formaat omdat de bladzijden altijd in een keer te overzien zijn en ze meestal in één hand vast te houden zijn. Dit betekent dat waar ik ook ben, ik het boek makkelijk kan vasthouden zoals in een volle tram boven alle hoofden uit.

Nu is er met pockets nog wel eens een groot nadeel en dat is dat ze niet lekker openvallen. Soms heb ik de kracht van twee handen nodig om ze volledig open te kunnen houden waardoor ik ook de letters vlak bij de vouwen kan zien.
Daarom ben ik altijd heel gelukkig wanneer ik een pocket aantref die als vanzelf openvalt. Dat is de meest luxe boekvorm die ik ken en helaas maar weinig zie. Het zijn die boeken die roepen 'pak mij op dan ga ik alvast voor je open, kom maar en begin hier te lezen'. Dan is het puur genot om door die bladzijden te bladeren en alle letters met gemak te kunnen zien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

#50books 2016.28 Zomerleeswensenlijstje

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.
En de achtentwintigste vraag is: Wat is jouw vakantielijstje?
Het is wel zo dat ik meer boeken lees tijdens de vakantie dan tijdens werkweken maar ik spaar er geen boeken voor op. Dus dan wordt de vraag voor mij eerder wat ik denk in augustus te willen lezen. En daarmee werp ik een blik op mijn plankjes met ongelezen boeken.

Als eerste valt dan mijn oog op The View From The Cheap Seats geschreven door Neil Gaiman.

Neil Gaiman is bekend geworden door zijn briljante fantasie die hij zijn vrije gang heeft laten gaan in verschillende soorten genres, denk aan science fiction, fantasy, sprookjes en vormen, denk aan graphic novel, prentenboek, volwassen roman.
In dit boek staan juist de stukken die juist niets met fantasie te maken hebben maar zijn mening verwoord over een uiteenlopend aantal onderwerpen.

Ik ben heel erg benieuwd of de ma…

Conquistador - Johan Klein Haneveld

Op het blog Lalagè Leest trof ik een bespreking van Conquistador aan. Dubbel verrassend omdat dit niet het genre is waar Lalagè normaliter over schrijft én het een science fiction verhalenbundel is van de hand van een Nederlandse auteur. Sinds mijn tienerjaren lees ik regelmatig science fiction waarbij opvalt dat het meeste uit de Angelsaksische wereld komt. Dus dit boek kon ik niet laten liggen.

Het was wel heel erg wennen om allerlei technische termen in het Nederlands te zien staan. Ik ben zo gewend ze in het Engels te horen (in televisieseries of films) en te lezen dat dit Nederlands me zelfs liet haperen tijdens het lezen. In het Nederlands klinkt zo'n heel gave ruimteaandrijving bijna kinderachtig. Grappig wat taal en gewenning kunnen doen.

Iets anders is de vormgeving. De letters van de titel op de voorkant en de cijfers van de bladzijdenummers hebben een typisch zeventigjaren science fiction uiterlijk. Tenminste dat is wat het bij mij oproept. Het lijkt erop dat de vormge…

BAM - Jelle Brandt Corstius

Dit boek heb ik in zijn geheel in de trein gelezen en achteraf gezien is dat ook de beste plek om dit te lezen.

Jelle Brandt Corstius bezoekt samen met twee artistieke vrienden die plek op aarde waardoor hij als kind geobsedeerd was geraakt bij het staren in de Bosatlas. En die plek was Siberië waar hij zich voornamelijk per trein doorheen laat vervoeren.

Wat me raakt is hoe hij de Russische mentaliteit die behoorlijk van de Nederlandse afstaat, beschrijft en deze ook omarmt in de tijd dat hij in Siberië is. Zich nog even zorgen maakt over of zijn vrienden het wel aankunnen maar dan ziet dat ook zij er de lol wel van inzien als ze uit een hotelkamer worden gezet omdat een ander meer betaalt. Dit is de manier waarop je als mens de hele aarde kunt bereizen, aansluiten bij de mentaliteit die daar heerst hoe ongelooflijk deze ook in onze ogen lijkt te zijn. Ik kan met recht zeggen dat ik er wijzer van geworden ben.

Daarnaast is het boek ook schitterend weergegeven wat lay out betreft waarb…