Enkele jaren geleden gaf Judith van der Wel voor leidinggevenden op mijn werk een lezing naar aanleiding van dit boek en dan met de nadruk op hoe de verschillende groepen als een groot geheel moeten samenwerken om tot het beste resultaat te komen. Haar verhaal was zeer onderhoudend met name door de levendige voorbeelden die ze gaf over bepaalde groepen musici en wat ze van elkaar dachten. Dit was dan ook wat ik verwachtte in dit boek aan te treffen. En deze verwachting bleek niet uit te komen.
Dit boek staat vol met verwijzingen naar historische gebeurtenissen die met het concertgebouworkest te maken hebben en zo worden er ook behoorlijk wat componisten en dirigenten uit het verleden aangehaald. Van een deel had ik nog nooit gehoord waardoor het verhaal me nogal eens ontging en ik alleen maar vreemde namen zag staan.
Interessant vond ik wel de persoonlijke gesprekken die ze met een aantal hedendaagse orkestleden heeft gevoerd. Daaruit komt onder andere naar voren hoe hard het werken is in zo'n concert en dat als je niet bijna alles voor de muziek wil geven, je dit niet vol gaat houden.
Soms werd wel eens een bepaalde eigenschap verbonden aan musici die voor een bepaald instrument hadden gekozen zoals bijvoorbeeld dat koperblazers mensen zijn met een grote mond. Maar dit was maar heel spaarzaam en al helemaal in vergelijking met haar lezing. Ook kwam het ondanks de verschillen tussen de orkestleden het samen een geheel worden, wat mij betreft in het boek ook niet zo uit de verf. Veel meer de opmerking dat het samen een geheel moet worden, is het niet.
De heldere schrijfstijl maakte dat het wel makkelijk te lezen was. En ik heb wel het gevoel meer een idee gekregen te hebben wat er allemaal bij zo'n groot beroemd orkest komt kijken. Alleen was dat dus niet waarom ik het wilde lezen en over die teleurstelling kwam ik niet heen tijdens het lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten