De krater - Gerwin van der Werf

Een boekenweekgeschenk is altijd weer een verrassing. Het kan ronduit saai zijn of plotseling diep rakend. Het leukste vind ik als het van een schrijver is die ik niet ken. En met Gerwin van der Werf was dat het geval.

Het was een ochtend dat ik wat tijd over had en zonder enige voorkennis aan dit geschenk begon. Ik heb het in een keer uitgelezen en daarna vroeg ik me af wat ik er nu van vond. Het was niet dat ik er gelijk een enorme mening over had. Het had me niet verveeld en het had me niet geraakt. Het was vermakelijk genoeg om het in een keer te lezen maar niet om het nog eens te lezen.

Het verhaal wordt verteld vanuit een tiener die haar oudere broer weet te verleiden om hun jongere broer die amper nog naar buiten te bewegen was door depressie, mee te nemen naar het weinige wat hem interesseerde namelijk meteorieten.
En eigenlijk is het niet meer dan dat. Geen ontknopingen, geen diepere lagen die ik kon ontdekken, geen verrassingen, geen karakterontwikkelingen. Het is wat het is.
Vermakelijk en prima zo.