Het achtste deel alweer van The Expanse. Hierna nog maar eentje te gaan en met die wetenschap heb ik dit deel dan ook gelezen. Het einde komt in zicht en dat vind ik nu al jammer. De personages die ik nog maar een keer ga meemaken.
Maar tot mijn schrik moest ik in dit deel al afscheid nemen van een aantal personages die de oorlogen niet hebben overleefd. Bij de ene persoon denk ik dat het goed is voor de mensheid dat deze er niet meer is maar bij een ander is een ware held verloren gegaan en dat doet pijn.
Het is het verzet dat een guerrillaoorlog tegen het Laconische Rijk voert terwijl Duarte zijn macht nog groter probeert te maken door onsterfelijk te worden en de buitenaardse krachten aan te vallen die de vroegere buitenaardse beschaving heeft doen uitsterven. Dit geeft een backlash waar iedereen door geraakt wordt en mee te dealen heeft.
Knap van dit deel vind ik dat James Holden, die ergens toch de hoofdpersonages van alle delen is, schijnbaar in dit deel niet voorkomt. Maar uiteindelijk blijkt dat hij door alle gebeurtenissen heen verweven zit. Wat een knap staaltje schrijfwerk van de beide heren.
En ja, beide heren want James S.A. Corey is het pseudoniem van Daniel Abraham en Ty Frank. En regelmatig vraag ik me tijdens het lezen af wie nu wat geschreven heeft terwijl ik tegelijkertijd weet dat dit niet uitmaakt. Ik vind het intrigerend dat twee mensen een boekenreeks als deze samen kunnen schrijven en kan me bijna niet bedenken hoe dat in zijn werk gaat.
Want wisten ze al van te voren hoe ze met de buitenaardse technologieën om zouden gaan, waar het precies vandaan komt en hoe de beschaving die dit alles gemaakt heeft, uitgeroeid is? Of hebben ze dat langzaam samen uitgeplozen?
Mooi van dit deel vind ik dat die buitenaardse invloeden voelbaar zijn in de machtsstrijd tussen de mensen maar er verder niets over deze buitenaardsen bekend wordt gemaakt dan dat we al uit vorige delen weten. Het is dan ook duidelijk dat het werkelijk om de mensen gaat in deze science fiction serie en de buitenaardsen in principe er zo goed als niet toe doen.
Op het einde werd ik plotseling geraakt en voelde enkele tranen achter mijn ogen verschijnen. Dit terwijl er niets sentimenteel geschreven staat. Het zijn puur de gebeurtenissen waarbij door de delen heen de personages steeds ouder zijn geworden dat mij zo met hun mee laat leven. Wellicht ook omdat ik zelf ouder begin te worden en dat zo bewust meemaak.
Het blijven wonderlijk mooie menselijke boeken dit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten