Iep - Joke van Leeuwen

Voor mijn verjaardag dit jaar gekregen van een collega. Zij weet dat ik enorm kan genieten van kinderboeken en dacht dat dit mij ook wel aan zou spreken. Ik had er nog nooit van gehoord, ook niet van deze auteur en dat terwijl het een boek uit 1996 is, nu de 22ste druk beleeft en bekroond is met vele prijzen. 

De schrijfstijl is eenvoudig zoals ook te verwachten is bij een kinderboek. Ik vind het wel lekker ontspannen lezen. Alles zo heerlijk duidelijk. 
Daarnaast is het verhaal over het meisje dat vleugels als armen heeft en alleen de klinker ie kan uitspreken waar mijn brein van aangaat. Zij wordt gevonden door een kinderloos echtpaar en liefdevol opgenomen maar zij gaat er als een vogel vandoor. Zij ontmoet nog anderen maar vertrekt toch steeds weer waarna deze mensen naar haar op zoek gaan. Een verhaal zonder vals sentiment en het leven in zijn eenvoud maar ook mysterie laat zien. 

Zoals vaak in kinderboeken staan hier ook regelmatig illustraties tussen de blokken tekst. Alleen met dit verschil dat de tekeningen onderdeel zijn van het verhaal en niet overgeslagen kunnen worden of alleen als opvulling kunnen worden gezien. Heel leuk hoe Joke van Leeuwen daarmee speelt.

Af en toe werd ik getroffen door een paar zinnen zoals bijvoorbeeld 'De wereld zat zo ruim om hen heen. Het leek onmogelijk in zoiets groots iets kleins te vinden, hoe belangrijk dat kleine ook voor ze was.' Dan las ik dat stukje tekst nog een paar keer om nog even van te blijven genieten.

Een prachtig kinderboek waarvan ik me heel goed kan voorstellen dat jury's van prijzen hier voor gevallen zijn zoals ik nu ook. Blij dit boek te hebben leren kennen, ook al is het bijna dertig jaar nadat het voor het eerst verschenen is.