Door een boek te kopen in de Weken van het Spannende Boek kwam dit boekje automatisch in mijn bezit. Tja en tegen een gratig boekje zeg ik niet makkelijk nee, ook al is het boek niet het genre wat ik meestal lees. Het is zelfs een genre wat ik als tiener las maar daarna nooit meer echt. Te veel detectives gelezen die het toch niet helemaal hadden of te veel op elkaar begonnen te lijken. En dat terwijl ik nog wel wekelijks van een Tatort op de Duitse televisie geniet. Dus aan het genre an sich ligt het niet.
Dit boekje maakte al mijn bange vermoedens waar. Het heeft vanaf de eerste bladzijde een hijgerige sfeer. Het verhaal rammelt aan alle kanten. De personages zijn allen stuk voor stuk platgeslagen tot clichés. Het uiteindelijke plot bijzonder flauw.
Waarom ik het toch heb uitgelezen? Het verhaal beslaat nog geen 100 bladzijden en de schrijfstijl redelijk eenvoudig zat met scannen het ook eenvoudig te lezen is. En ik was toch wel benieuwd wat er uiteindelijk uit zou komen ondanks dat ik al snel een teleurstelling vermoedde.
Een lichtpuntje zijn de beschrijvingen van specifieke plekken in Amsterdam, plekken die ik goed ken. Die herkenning maakt het verhaal levendiger.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Het leven heeft zin - Michiel Wijdeveld
Het is een soort humor waar je van moet houden en dat doe ik. Michiel Wijdeveld maakt strips waarbij in een plaatje de hele situatie wordt g...
-
In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit j...
-
#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nade...
-
In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten