#50books - 2016.40 Liever een pocket

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de veertigste vraag is:

Naar welk boek kijk jij reikhalzend uit?

 

De tekst van Vrouw, het laatste deel van de reeks Mijn Strijd door Karl Ove Knausgård, is al bijna een jaar geleden uitgekomen. Alleen dit was in hardcover. Nu komt er een nieuwe uitgave op 4 oktober uit maar helaas is dat weer een hardcover.

De reeks Mijn Strijd ben ik ooit begonnen omdat er een pocketversie van het eerste boek uit deze serie werd uitgegeven en ik wel nieuwsgierig was naar deze schrijver. Pockets prefereer ik boven hardcover omdat deze veel makkelijker te hanteren zijn.
Het boek sprak me gelijk heel erg aan dus de rest wilde ik ook aanschaffen. Maar helaas. Ook al waren alle boeken in hardcover beschikbaar. De laatste twee waren er (nog) niet. Eindelijk kwam het een-na-laatste deel nadat dit eerst nog eens maanden was uitgesteld in pocketversie uit in april van dit jaar.

En dan is het nu reikhalzend uitkijken naar het laatste deel in pocket-vorm. Nergens wordt daar nog van gerept maar ik kan me niet voorstellen dat dit nooit gaat gebeuren. Dus is het geduld oefenen. Gelukkig heb ik het een-na-laatste deel Schrijver ook nog niet gelezen en kan ik nog wel even voort.

#50books - 2016.39 Beelden lezen

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de negenendertigste vraag is:

Lees je weleens andere boeken dan boeken met tekst? En is dat dan nog lezen?

 

 

Makkelijke vraag, dacht ik. Tussen al mijn stripboeken zit er vast wel eentje die alleen maar tekeningen heeft en geen tekst. Daar was ik van overtuigd totdat ik alle albums had bekeken en tot de conclusie moest komen dat overal naast de tekeningen ook veelvuldig van tekst gebruik wordt gemaakt. 

 

Nu is het bij strips wel zo dat de combinatie van tekst en tekeningen een andere manier van lezen vraagt dan wanneer er alleen maar tekst staat. Bij strips wordt je oog naar alle kanten van de bladzijden getrokken en dat kan bij elke bladzijde weer op een heel andere manier zijn. Ook leef je mee met de personages door uitgebeelde emoties zonder dat daar woorden aan te pas komen. Het is dus een andere manier van beleven en daarmee van lezen maar de opeenvolgende plaatjes bekijken blijft lezen.

 

 

 

 

 

Jan Rothuizen heeft het precies andersom gedaan. Daar waar wij gewend zijn om een kaart van en bepaalde omgeving te zien uitgedrukt in afgesproken symbolen, heeft hij die kaart in woorden geschreven. En dan niet alleen woorden achter elkaar zoals in een standaard roman, nee, de woorden staan zoals op een kaart. Dus daar waar hij fysiek iets heeft gezien, meegemaakt, gevoelt, er wat van vond, dat heeft hij daar op de kaart geschreven. Ondersteund door een minimum aan tekeningen heeft hij zo allerlei plekken in Nederland beschreven waaronder ook Amsterdam waar een heel aparte zachte atlas van uitgekomen is.

Op deze manier is het bekijken van een atlas wel degelijk lezen geworden en vind je er zelf de beelden bij. 

 

 

Goudvissen en Beton - Maartje Wortel

Wederom ben ik getroffen door de schrijfstijl van Maartje Wortel.


Dit boekje bevat een kort verhaal over goudvissen, beton, Tilburg, zee, waarheid, toeval en jou. En nog veel meer. En alles met zoveel poëzie dat elke zin zingt.
Voordat het verhaal begint wordt door een dialoog al gewaarschuwd dat het niet te begrijpen is. Dat begrijpen niet is waar het om gaat. Het enige wat je als lezer hoeft te doen is er in te gaan.
En dat is precies zoals ik moderne kunst ook altijd het liefst ervaar. Dat het oproept tot ervaren, dat je zelf er geen woorden aan kan geven maar dat het je wel raakt. En dat is wat dit boekje doet.


En dan als bonus zijn er de illustraties van Janine Hendriks. Samen een waar feest voor de ervaringskunst.

The Star Beast - Robert Heinlein

Op de achterkant van mijn uitgave uit 1974 staat "In Science Fiction circles it had become customary to use Robert A. Heinlein as the standard; unfortunately for most writers, that standard is too high!". Meestal vind ik deze teksten nogal opgeblazen maar met deze uitspraak kan ik het volledig eens zijn en is deze nog altijd even actueel. Bij het lezen van de eerste alinea was ik al gelijk gegrepen en zat in het verhaal alsof ik er zelf bij was.


Het gaat over een jongen, John Thomas Stuart XII en zijn buitenaardse huisdier, Lummox, dat hij van zijn vader geërfd heeft die het weer van zijn vader geërfd heeft die het van een onbekende planeet heeft meegenomen. Terwijl Lummox uit zijn voegen begint te groeien, komen zijn soortgenoten hem halen en blijkt Lummox meer in zijn mars te hebben dan al die decennia gedacht. Dan komt er een handvol politieke spelletjes aan bod wat soms tot hilarische scènes leidt en wordt licht het thema man-vrouw machtsverhoudingen aangetipt. Een  verhaal waarin de machtshongerende, overzelfverzekerde en arrogante mensheid kritisch onder loep wordt gehouden.


Naast deze inhoudelijke zelfkritiek, heb ik ook genoten van de kleine science fiction details zoals de luchtauto's en de aanstrijkbare sigaretten. Dat er bij een hoorzitting expliciet asbakken op tafel werden gezet, dateert het boekje uit 1954 wel maar vind ik juist ook wel weer wat hebben.
Ik ga toch eens wat meer op zoek naar boeken van deze schrijver juist ook om de prettige compactheid van het verhaal.

De Metabaronnen Zevende Boek: Aghora De Vader-Moeder - Jodorowsky & Gimenez

Het is al enige tijd geleden dat ik het vorige deel in deze reeks gelezen had en ik vroeg me af of ik het nog wel voldoende zou kunnen volgen. Deze zorg was na het lezen van de eerste bladzijde direct verdwenen en zat ik al helemaal in het verhaal. De gebeurtenissen zijn stuk voor stuk zo extreem in biotechnologie, moraal en geweld dat het moeilijk is om dat vergeten, niet ook in de laatste plaats door de schilderachtige tekeningen van Juan Giménez.

Aghora, de dochter met de hersenen van de zoon, is in dit deel aan de beurt en zal zich als dochter-zoon moeten bewijzen een echte metabaron te zijn. Daarvoor zal zij-hij ook haar-zijn vader moeten doden zoals alle vorige metabaronnen. En nadat zij-hij het universum heeft gered door een ander universum in zijn geheel uit te roeien, merkt hij-zij alleen te zijn en krijgt de wens om zich voort te planten. De oplossing is waanzinnig. Wanneer je het niet wil weten, lees dan niet verder. Omdat zij-hij zeker wil dat het kind de eigenschappen krijgt van een echte metabaron, neemt zij-hij cellen van haar-zijn mannelijk brein, bewerkt deze tot voortplantingscellen en bevrucht zichzelf daarmee. Het zien van de hoogzwangere zeer mannelijke metabaron is een kers op de taart.

Dat gesleutel aan die metabaronnen blijft me fascineren samen met het buitensporige geweld en gevoelloosheid terwijl er ook ergens een diepe passie is die de metabaronnen gaande houdt.

Wat me echt gaat vervelen zijn de robots Lothar en Tonto die het verhaal aan elkaar praten waarbij ze voortdurend vervelend tegen elkaar doen. Het lijkt als humor bedoeld te zijn die in ieder geval bij mij meer irritatie dan vreugde oproept.

Op naar de laatste metabaron in deel acht want ik ben wel heel benieuwd hoe dat afloopt.

#50books - 2016.38 Plankjes Ongelezen

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de achtendertigste vraag is:

Hoeveel van de boeken in je boekenkast heb je eigenlijk gelezen?

Eerlijk gezegd allemaal behalve die op mijn plankjes (zie op de foto rood omrand) met ongelezen boeken staan. Al jaren probeer ik daar één plankje van te maken in plaats van anderhalf of twee maar op een of andere manier wanneer ik weer aardig wat heb weggelezen, komen er plotsklaps weer nieuwe boeken bij.


Met digitalen boeken zit het anders. Ooit heb ik een CD van een collega gekregen vol met Engelstalige science fiction en fantasy boeken. En ook heb ik in de erfenis van mijn moeder een schijfje gevonden vol met Nederlandstalige boeken van allerlei genres. Bij elkaar hebben we het dan over meer dan vijfduizend boeken en die ga ik echt niet allemaal lezen. Niet in de laatste plaats omdat velen daarvan onvoldoende mijn belangstelling hebben en ik mijn kostbare leestijd graag wil besteden aan alleen waar ik helemaal voor ga. Het kan best zijn dat ik ooit nog eens die boeken doorkijk en dan besluit ze van mijn harde schijf te wissen.




Gekochte nog niet gelezen digitale boeken heb ik sinds kort ook in mijn documentje met nog te lezen boeken staan. Eerst deed ik dat niet en merkte dat ik ze daarmee relatief na aanschaf uit het oog verloor. Nu ik de ongelezen boeken allemaal (analoog en digitaal) in een oogopslag kan zien, kan ik veel beter kiezen in waar ik op dat moment zin heb. De hoeveelheid weerhoudt me er wel van om reeds gelezen boeken te herlezen. Eerst maar eens zorgen dat dit document ook niet meer dan een bladzijde beslaat en dan zou het er wel weer eens van kunnen komen.

De Meisjes - Emma Cline

Het was dat ik in Rotterdam was, daar een voor mij onbekende boekwinkel binnenliep en daar een tijd aangenaam te hebben gesnuffeld, waardoor ik wel een boek wilde kopen om de winkel te steunen, dat ik dit boek kocht terwijl ik het daarvoor niet van plan was geweest. De reclamecampagne heeft wat dit betreft bij mij gewerkt. Ik was op de hoogte van deze nieuwe titel en ik was nieuwsgierig gemaakt door het onderwerp. Sektes, communes, het heeft altijd iets aantrekkelijks. De schijnveiligheid van een groep, de leider zodat je zelf niet hoeft te denken en het oneindig geluk.

Het is zelden dat ik een vertaling koop maar door de onverwachtheid van de  aanschaf, had ik daar niet bij stilgestaan. Het is trouwens een uitstekende vertaling. Nergens heb ik het gevoel dat het vertaald is of voelt de taal ongemakkelijk aan.

Het duurde wel even voordat ik in het verhaal zelf kwam. Het wordt verteld vanuit het heden waarbij gebeurtenissen van het heden als opmars worden gebruikt om te vertellen hoe in 1969 de toen veertienjarige ik-persoon in de wanhoop van de puberteit haar aansluiting dacht te vinden bij een groep meisjes die om een charismatische leider heen zwermden.
De puberale worstelingen zijn zeer herkenbaar en er is geen moment dat het verhaal ongeloofwaardig wordt. Het is een typische geschiedenis over het volwassen worden.

Misschien dat ik dat onderwerp niet meer zo interessant vind of dat het boek  toch meer belooft dan dat het is. Wat ik voelde was alsof de verteller een spanning probeerde op te bouwen maar steeds niet hoog genoeg kwam waardoor er op het einde geen werkelijke climax was.
Het gedeelte waarin verteld wordt over gebeurtenissen waar de ik-persoon helemaal niet bij was geweest en ze toch bleef vertellen alsof ze het zelf had gezien, vond ik zeer storend. Een stijlbreuk die in mijn ogen nergens voor nodig was. Hierdoor lijkt het alsof het werkelijk om de sensationele gebeurtenis  gaat in plaats van om de verlangens van de ik-persoon om werkelijk gezien te worden.  De gedeelten die daar wel over gaan, zijn dan wel weer ijzersterk weergegeven.