De laatste zin is: Clockworks The End VI...to be concluded in Locke & Key: Omega. Daaruit was op te maken dat dit verhaal ook werkelijk een einde heeft gekregen. Hoera. Geen eindeloos getouwtrek maar begin, middenstuk, einde. Mooi.
De vertelstijl van dit deel zit slim in elkaar. Door middel van een sleutel die bij een klok hoort, kan er teruggegaan worden in de tijd. En op die manier zien we wat er in het verleden gebeurd is en vallen de puzzelstukjes van het heden op zijn plaats. Het is allemaal zo ontzettend spannend dat pas toen er op het eind weer naar het nu werd gegaan, ik besefte dat het grootste deel van het boek achtergrond was en geen voortgang in het heden. Zo'n stilstand kan me wel eens storen maar doordat de informatie zo belangrijk en interessant is, is het juist het tegengestelde van vervelend.
De tekeningen met eenvoudige dialogen tussen personen zijn bijna alledaags te noemen. Niets bijzonders aan. Maar zodra het verhaal magischer wordt en de horror toeneemt, worden de beelden indringender en gedetailleerder.
En aan de ene kant is het prachtig dat het op glad papier is afgedrukt zodat de kleuren er ook dieper op uit komen. Alleen heeft het als nadeel dat als je zo'n boek bij lamplicht probeert te lezen, je gedwongen wordt een positie te kiezen waarbij het niet te veel spiegelt om de tekeningen nog te kunnen zien. Dit kan wel voor wat ongemak zorgen. Deze boeken kun je dan ook het beste bij daglicht lezen. (Niet in de laatste plaats omdat het zo eng is)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten