Literaire thriller. Een voor mij ongebruikelijk leesgenre. En het boek heb ik dan ook als aanrader van een collega te leen gekregen. Het is in dwarsliggerformaat en dat geeft voor mij wel gelijk een extra zin om het te willen lezen omdat het zo makkelijk in de hand ligt.
De enige informatie die ik had voor ik aan het boek begon was dat het over het verdwijnen van kinderen gaat en dat dit raadsel ontrafeld wordt in het verhaal. Dat het hele avontuur zich hoofdzakelijk in de jaren vijftig in de U.S.S.R. afspeelt onder het moordende regime van Stalin, was dan ook een verrassing. Bij een naam als Tom Rob Smith had ik daar niet direct op gerekend en tijdens het lezen vroeg ik me dan ook af waarom een auteur voor deze setting kiest als het hoofdzakelijk om de thriller gaat. Is dat dan waarom het literair heet te zijn?
Het leest allemaal makkelijk weg en er zijn spannende scènes bij waarbij ik werkelijk geen idee had welke kant het op zou gaan. Gaandeweg ging ik me aan de hoofdpersonen hechten en vond het werkelijk heel naar als hen weer iets akeligs overkwam.
Het mechanisme van een samenleving waarin iedereen iedereen kon verraden werd steeds meer uit de doeken gedaan en maakte het daarmee meer en meer beklemmend. De loyaliteit naar de staat geregeerd door angst, steeds begrijpelijker. En daarmee ook de drogredeneringen die men hanteerde om alle wrede handelingen tegenover geachte staatsgevaarlijke medemensen te vergoelijken.
Wat er bij mij bleef wringen was het gebruiken van een feitelijk historische setting uit een communistische samenleving die de auteur alleen kent door zich wat te documenteren om daarin een voor de lezer een spannende who-dunnit te laten afspelen. Dit zal wel typisch literaire thriller zijn maar voor mij voelt het als zeer misplaatste sensatiezucht. Vertel óf over hoe het in die tijd op die plek geweest is óf een spannend misdaadverhaal, niet alletwee tegelijkertijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten