Dierenverhalen vol troost is de ondertitel en beter had het niet getroffen kunnen worden.
In de laatste dagen in het leven van mijn moeder, nu precies een jaar geleden, was het dit boekje waaruit ik aan haar voorlas.
Het waren haar laatste avonden voor het slapengaan. De kanker ondraaglijk door de niet aflatende jeuk over haar hele lichaam. Morfine en een verhaaltje onderbraken dit lijden even doordat ze in slaap kon vallen.
De laatste nacht, ze had al een uurtje geslapen na een verhaaltje, drukte ze op de bel. Ik sprong uit mijn bed om te kijken wat ik voor haar kon doen. Als een klein meisje lag ze in bed, haar gezicht net boven de lakens uit. "Ik wil nog een verhaaltje", zei ze ondeugend.
Ik las het verhaal van de eekhoorn die midden in de nacht was wakker geschrokken. "Talloze gedachten gingen door hem heen. Hoe moet dit, en waarom is dat, en wat gebeurt er later? Het waren vragen waar hij geen antwoord op wist, vooral niet op de laatste vraag die maar door zijn hoofd bleef gaan: wat gebeurt er later?"
Mijn moeder die alle verhalen aandachtig en stilletjes had beluisterd, riep nu uit: "Precies! Dat heb ik ook!".
Hoe meer troost kun je een ander geven?
2 opmerkingen:
Prachtig! :''''~)
Prachtig! Wat een schitterende herinnering en wat een mooie laatste uren.
Een reactie posten