Doorgaan naar hoofdcontent

#50books - 2016.23 Geen heilige boeken meer

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.


En de drieëntwintigste vraag is:
Doe jij weleens boeken weg en zo ja hoe?

Boeken wegdoen is een lange tijd een denkonmogelijkheid geweest. Elk boek werd als een schat in de kast gezet, zelfs als ik het wat minder goed vond. Maar een boek eenmaal bemachtigd, was een boek voor eeuwig in het bezit. Tenminste dat dacht ik toen.

In de loop der tijd ging ik samenwonen met iemand die ook aardig wat boeken had en we bleven ook boeken kopen ondanks dat ons huis niet groter werd. 
Nou is mijn huisgenoot nooit zo gehecht aan spullen geweest en hij gooide dan ook met regelmaat een berg van zijn boeken in de papierbak. In het begin voornamelijk verlopen studieboeken maar nadat we gestopt waren met roken, ging hij ook boeken vol teer- en nicotineaanslag de deur uit doen. Boeken die hem echt na aan het hart gingen, wat inhoud betreft, schafte hij opnieuw aan. Ik keek er met afschuw naar en begreep niet dat iemand dat kon doen.

Maar langzamerhand begint die berg te veel aan boeken waarvan ik weet dat ik ze nooit meer in ga kijken of uit zou lenen mij ook tegen te staan. Studieboeken die ik uit nostalgie had bewaard, gingen nu ook een voor een naar de papierbak. En wanneer ik nu een boek heb gelezen dat ik niet echt best vond, belandt dat nu ook zonder problemen in dezelfde papierbak. Alleen wanneer ik denk dat ik er iemand anders blij mee kan maken, breng ik het naar de kringloop of geef het weg. 

Er zijn zo ongelooflijk veel boeken en tweedehands- en kringloopwinkels puilen uit van boeken die nooit meer gelezen zullen worden. Daarom heb ik er geen moeite meer mee om ze zelf in de papierbak te gooien.

Reacties

Unknown zei…
Niek! Wat doe je? Mijn arme hart!

Populaire posts van deze blog

#50books 2016.28 Zomerleeswensenlijstje

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.
En de achtentwintigste vraag is: Wat is jouw vakantielijstje?
Het is wel zo dat ik meer boeken lees tijdens de vakantie dan tijdens werkweken maar ik spaar er geen boeken voor op. Dus dan wordt de vraag voor mij eerder wat ik denk in augustus te willen lezen. En daarmee werp ik een blik op mijn plankjes met ongelezen boeken.

Als eerste valt dan mijn oog op The View From The Cheap Seats geschreven door Neil Gaiman.

Neil Gaiman is bekend geworden door zijn briljante fantasie die hij zijn vrije gang heeft laten gaan in verschillende soorten genres, denk aan science fiction, fantasy, sprookjes en vormen, denk aan graphic novel, prentenboek, volwassen roman.
In dit boek staan juist de stukken die juist niets met fantasie te maken hebben maar zijn mening verwoord over een uiteenlopend aantal onderwerpen.

Ik ben heel erg benieuwd of de ma…

Conquistador - Johan Klein Haneveld

Op het blog Lalagè Leest trof ik een bespreking van Conquistador aan. Dubbel verrassend omdat dit niet het genre is waar Lalagè normaliter over schrijft én het een science fiction verhalenbundel is van de hand van een Nederlandse auteur. Sinds mijn tienerjaren lees ik regelmatig science fiction waarbij opvalt dat het meeste uit de Angelsaksische wereld komt. Dus dit boek kon ik niet laten liggen.

Het was wel heel erg wennen om allerlei technische termen in het Nederlands te zien staan. Ik ben zo gewend ze in het Engels te horen (in televisieseries of films) en te lezen dat dit Nederlands me zelfs liet haperen tijdens het lezen. In het Nederlands klinkt zo'n heel gave ruimteaandrijving bijna kinderachtig. Grappig wat taal en gewenning kunnen doen.

Iets anders is de vormgeving. De letters van de titel op de voorkant en de cijfers van de bladzijdenummers hebben een typisch zeventigjaren science fiction uiterlijk. Tenminste dat is wat het bij mij oproept. Het lijkt erop dat de vormge…

BAM - Jelle Brandt Corstius

Dit boek heb ik in zijn geheel in de trein gelezen en achteraf gezien is dat ook de beste plek om dit te lezen.

Jelle Brandt Corstius bezoekt samen met twee artistieke vrienden die plek op aarde waardoor hij als kind geobsedeerd was geraakt bij het staren in de Bosatlas. En die plek was Siberië waar hij zich voornamelijk per trein doorheen laat vervoeren.

Wat me raakt is hoe hij de Russische mentaliteit die behoorlijk van de Nederlandse afstaat, beschrijft en deze ook omarmt in de tijd dat hij in Siberië is. Zich nog even zorgen maakt over of zijn vrienden het wel aankunnen maar dan ziet dat ook zij er de lol wel van inzien als ze uit een hotelkamer worden gezet omdat een ander meer betaalt. Dit is de manier waarop je als mens de hele aarde kunt bereizen, aansluiten bij de mentaliteit die daar heerst hoe ongelooflijk deze ook in onze ogen lijkt te zijn. Ik kan met recht zeggen dat ik er wijzer van geworden ben.

Daarnaast is het boek ook schitterend weergegeven wat lay out betreft waarb…