Clarkesworld Magazine Issue 120 September 2016

De Clarkesworld van september heeft maar liefst acht verhalen waarbij opvalt dat de meeste daarvan rond de tien bladzijden zijn terwijl in andere uitgaves er meer rond de twintig waren. Daarnaast nog de gebruikelijke artikelen, vier stuks ditmaal.

Het artikel Another Word: On Being a Late Bloomer geschreven door Kelly Robson sprong er voor mij uit. Velen onder ons willen schrijven, velen van ons schrijven ook en daaronder zijn er toch aardig wat die ook wel serieus gepubliceerd zouden willen worden. Maar dan verstrijken de jaren, is het er niet van gekomen en wordt zo'n droom opgegeven onder het mom van dat men te oud zou zijn geworden. Juist voor de mensen die dit denken, is zo'n artikel als deze weer een duwtje in de inspiratierichting. Voor een gepubliceerd schrijver worden is het nooit te laat.

Wat verhalen betreft was het No Placeholder for You My Love door Nick Wolven dit keer het meest indrukwekkend. Een verhaal geschreven vanuit de personages van een groot computerspel. Weinig tot geen grip op waar zij zullen zijn in een volgende reboot en met wie. En dan de keuzes die een karakter maakt in zo'n situatie. Wel of niet vasthouden aan de liefde die men denkt gevonden te hebben? Wel of niet meegaan in misschien wel de ontsnapping naar een heel ander leven wat kan betekenen dat het onmogelijk is naar dit leven terug te keren? Vragen die gesteld worden vanuit een artificiële omgeving maar wanneer je er over nadenkt net zo goed voor ons leven gelden.

Het Chinese verhaal The Opposite and the Adjacent van Liu Yang, vertaal door Nick Stember kwam in eerste instantie kinderachtig op mij over. Het einde is echter zo verrassend en een echte doordenker. Verfrissend om weer eens de dagelijkse gang van zaken in zo'n ander licht te stellen dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is als wij elke dag maar aannemen.

Jennifer Campbell-Hicks gaf mij een ouderwets gemoedelijk gevoel door haar Aphrodite's Blood, Decanted. Een fabriek vertelt over de tijd dat er nog mensen waren en waar het naar terugverlangt nu alles onherstelbaar begint te vervallen. De dingen naar ons laten kijken doet mij denken aan Belcampo zijn De Dingen De Baas. Door dingen over ons mensen te laten vertellen, kan een kant van de mensheid belicht worden die onzichtbaar blijft zolang je de mensen zelf aan het woord laat. Altijd interessant.

#50books - 2016.36 Boek over boeken

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de zesendertigste vraag is:

Lees jij leesgidsen of boeken over boeken zoals de gidsen van Pieter Steinz?

Heb er flink over zitten nadenken maar kan me geen boek herinneren dat ik gelezen heb dat over boeken ging.

Toch lees ik wel eens iets over boeken. Zoals op boekenblogs, in digitale kranten of in het tijdschrift Onze Taal. Maar dat zijn eigenlijk allemaal recensies van individuele boeken.
De enige verbinding tussen boeken die er in dit soort stukken gelegd wordt, is meestal een waarbij van de ene schrijver gezegd wordt dat deze op de andere schrijver lijkt. Of dit dan ook werkelijk zo is, valt dan nog maar te bezien.

Naar aanleiding van deze vraag zat ik te denken of ik een boek over boeken zou willen lezen. En ik geloof van niet. Wellicht dat het heel interessant is om boeken in de context van hun tijd en tijdsgenoten te zien worden weergegeven maar in de weinige tijd die er is, lees ik  dan liever het boek zelf.

Becoming a Man - Paul Monette

Humble Bundle heeft eens in de zoveel tijd een bundel met e-boeken rondom een bepaald onderwerp of schrijver. Daar kun je dan voor betalen wat jij vindt dat het waard is en kun je ook aangeven hoeveel daarvan naar een goed doel gaat. Een sympathieke manier van boeken verkopen wat mij betreft. En zo heb ik de LGBTQ-bundle aangeschaft zonder werkelijk te weten wat daarin zat.
Een van de boeken was Becoming a Man van Paul Monette. En zonder enige voorkennis ben ik aan deze autobiografie begonnen.

De volledige titel is Becoming a man: Half a life story. En gelukkig maar dat dit de eerste helft van zijn leven is geweest en daarna de omslag is gekomen want man o man, wat deprimerend. Paul Monette vertelt over het deel van zijn leven waarin hij in de kast is gebleven. Daar zat hij niet eens zo zeer omdat anderen dit hadden gezegd maar omdat hij dat zelf wilde. Om zijn natuurlijke manier van zijn te verbergen, ging hij zich anders voordoen dan hij was en deed zelfs tot een bepaald moment mee met andere jongens voor homo uitschelden om zelf uit de wind te blijven van de bullebakken. Ik had moeite om door te lezen omdat dit zoveel antipathie bij mij opriep en zo tegen mijn eigen natuur ingaat.

Ik vind het dan ook knap dat Paul Monette geen moeite heeft gedaan om in dit boek  zichzelf als een beter persoon af te schilderen dan hij was. Dit geeft een totaal beeld van een opgroeiend mens die worstelt met zijn eigen seksuele identiteit  waarbij zowel zijn eigen ideeën als die van de maatschappij om hem heen een grote rol speelt.

In zijn latere leven dat zich afspeelt na dit boek is hij een bekend voorvechter geworden voor de rechten van homoseksuelen en heeft gestreden voor meer geld voor onderzoek om AIDS te bestrijden. Uiteindelijk is hij in de jaren negentig zelf aan AIDS gestorven. Maar niet zonder een belangrijke erfenis aan geschriften achter te laten.

Voor mij heeft dit boek mij meer inzicht gegeven in hoe ideeën in iemand zijn hoofd een leven op bijna desastreuze wijze kan bepalen en dat het blijven open staan voor alle mogelijke andere ideeën altijd de beste keuze is. 

Girl Genius Vol. 4 Agatha Heterodyne and the Circus of Dreams - Phil & Kaja Foglio

Dit hele deel reist Agatha mee met het Droomcircus waar meer mee aan de hand is dan op het eerste oog lijkt. Ondertussen zitten de jagers van de baron haar ook nog steeds op de hielen. Dit houdt het verhaal in beweging en Agatha ontdekt nog steeds meer over zichzelf.

Het verhaal blijft boeiend en maakt nieuwsgierig naar wat er nog meer te ontdekken valt.

Alleen blijven de tekeningen daar een beetje bij achter. Het lijkt wel alsof er veel haastiger getekend is, minder scherpe lijnen zoals in het begin en daarmee worden bijvoorbeeld uitdrukking op het gezicht minder duidelijk en gaat dit ten koste van de indruk die de plaatjes achterlaten. Ik hoop dat dit in de komende delen wel weer bij gaat trekken.

Want verder lezen, ja dat is geen vraag.

#50books- 2016.35 Uitlenen: graag

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de vijfendertigste vraag is:

Leen jij weleens je boeken uit?

 Dit is een van die dingen waarin ik in de loop van mijn bestaan behoorlijk veranderd ben.
Zoals ik eerst als een hen op mijn boeken zat en het alleen uitleende omdat ik vond dat ik geen nee kon zeggen, zo ben ik nu meer geneigd om boeken aan mensen mee te geven en dan zie ik wel of ik ze wel of niet terugkrijg.

Het heeft me in het verleden wel pijn gedaan dat ik boeken niet meer terugzag. Maar sinds ik boeken wat makkelijker kan betalen en mijn huis vol begint te raken, heb ik daar veel minder moeite mee. Er zijn wel boeken die ik herlees maar die zijn uiteindelijk op een hand te tellen en het is meer het idee dat ik nog eens een boek wil herlezen dat ik het boek bij me houd, dan dat ik het werkelijk ook doe.

Ik wil graag dat anderen ook genieten van waar ik van genoten heb en leen daarom mijn boeken graag uit.

Joe Speedboat - Tommy Wieringa

Een gehypt boek. Dat geeft mij altijd als lezer een bepaalde druk alsof ik het van te voren al goed zou moeten vinden. Natuurlijk zit dat alleen in mijn hoofd en kan ik zelf bepalen wat ik er van vind maar op een of andere manier heb ik moeite dat gevoel de eerste bladzijden van mij af te schudden.

Door de titel en teksten op de kaft van het boek, had ik het ook het idee gekregen dat het een opgewekt boek zou zijn. De eerste honderd en vijftig bladzijden vond ik maar moeilijk door te komen. Ik vond er niets opgewekt aan en in mijn beleving ging het helemaal niet over Joe Speedboat maar over de ik-persoon, een door een ongeluk lichamelijk zwaar gehandicapte jongen. Door alle ideeën in mijn hoofd dat het over Joe Speedboat zou gaan, zat ik maar te wachten om meer van hem te weten te komen, iets wat niet gebeurde, hij bleef dezelfde figuur met weinig nieuws. Ook niet in de rest van het boek.

Pas nadat ik dat allemaal los kon laten en de ik-persoon ging volgen werd het boek leesbaarder en interessanter. Maar nergens heeft het me echt gegrepen. Uiteindelijk bleef de ik-persoon nogal oppervlakkig, al kwam er wel op het einde wat meer ontwikkeling in zijn personage. Alsof de schrijver daar opeens wakker werd.

Wat mij betreft had het boek bij de laatste honderd bladzijden mogen beginnen en dan verder.

#50books - 2016.34 Boekkaft als deel van het boek

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de drieëndertigste vraag is:

Welk boek in jouw kast heeft de mooiste cover?

Regelmatig zijn het illustraties op kaften van boeken die me afschrikken en gelijk een idee van de inhoud aan me opdringen. Wat dat betreft ben ik dan ook meer een liefhebber van egaal gekleurde boekomslagen met daarop verder slechts de titel en de auteur in onopvallende letters.

Maar er zijn uitzonderingen.

De Disc World-reeks van Terry Pratchett zijn lange tijd uitgegeven met op de kaft de illustraties van Josh Kirby. Drukke plaatjes waarop zoveel te zien is dat je echt even de tijd nodig hebt om het allemaal in je op te kunnen nemen.

In het begin was ik er niet zo van gecharmeerd. Veel te veel gedoe naar mijn mening. Maar in de loop der tijd leerde ik de Disc World steeds beter kennen en kwam er daardoor achter dat deze illustraties wel heel erg raak zijn. Het geeft precies de chaos en absurditeit weer zoals deze in de verhalen van Terry Pratchett te vinden zijn.

Ik raakte er zelfs aan gehecht. En bij elk nieuw deeltje keek ik dan ook zowel naar het verhaal als naar de kaft uit. De schrik was dan ook groot op het moment dat de kaften werden vervangen door een zwarte achtergrond met daarop tekeningen van Paul Kidby. Dat was opeens een heel andere stijl en lang niet zo vertrouwd. Wat bleek? Josh Kirby was overleden. Dat daarom ook herdrukken een andere kaft hebben gekregen, vind ik altijd nog zonde.


En dan heb je nog de graphic novels, boeken die voor een groot deel uit illustraties bestaan. Vaak worden de kaften voor deze boeken door andere tekenaars gemaakt dan die het verhaal illustreren. Een kaft van een graphic novel kan daardoor ook wel eens een verwachting wekken, die het in het boek zelf niet waarmaakt.

Bij de serie The Unwritten is Mike Carey de schrijver en Peter Gross over het algemeen de tekenaar. Maar alle kaften (en dat zijn niet alleen die van de trade paperbacks maar ook die van alle losse comics) zijn geïllustreerd door Yuko Shimizu. Deze Aziatische stijl spreekt mij als boekkaftenvorm heel erg aan. Het maakt de tekeningen levendig, er zit beweging in.

En terwijl ik de naam van deze artiest aan het zoeken was, kwam ik een artikeltje tegen waaruit blijkt dat zij ook een prijs heeft gewonnen voor een van deze tekeningen.  Duidelijk dat ik niet de enige ben die van haar kunst geniet.