#50books - 2016.30 Poëzie, eh

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de dertigste vraag is:

Lees je weleens poëzie en hoe lees je poëzie?

Als kind heb ik heel wat gedichtjes geschreven. Als tiener bleef ik die schrijven en in mijn twintiger jaren waagde ik het ook nog wel eens wat in die vorm op papier te zetten maar daarna is deze kunst bij mij verloren gegaan.

Wat poëzie lezen betreft was ik als kind gek op de gedichten van Rie Cramer. Op de middelbare school heb ik het nog eens gewaagd bij een groepje aan te sluiten die gedichten analyseerden. Mij ging dat veel te ver en hier ben ik dan ook zo'n beetje afgehaakt wat poëzie betreft.

Hier in huis staat echter wel een bescheiden hoeveelheid aan poëzie op de boekenplank. Zoals de De Nederlandse poëzie van de 16de en 20ste eeuw in 1000 en enige gedichten verzameld door Gerrit Komrij en nog wat boekjes van Achterberg, Hölderlin en Kopland. We hebben vaker voorgenomen om aan tafel eens een gedicht voor te lezen om zo onszelf daar kennis mee te laten maken maar dat is uiteindelijk niet vaker dan twee keer gebeurd.

Nu ben ik wel groot fan van Maaike Hartjes, de striptekenaar. Via haar kwam ik op de verjaardagkalender Lang zullen ze lezen. Naast de schitterende illustraties van Maaike Hartjes staat bij elke maand een gedicht van Merel Morre. Een gouden combinatie. En ik ben inmiddels ook groot fan van Merel Morre die regelmatig op Twitter iets van haar werk laat lezen en zien.

Een fanatiek poëzielezer zal ik niet worden maar wanneer er gespeeld wordt met taal in kortere vorm dan ben ik daar zo nu en dan wel voor te porren.

Fiet wil rennen - Bibi Dumon Tak & Noëlle Smit

Voor de zoveelste keer had ik het met een vriendin over de strijd die we ons hele leven voeren. Het voortdurend in stelling zijn om door het leven heen te vechten. Geen moment rust, altijd maar weer dat voortploeteren. En dan de wens om eens keer de teugels te laten vieren, het desnoods op te geven (voor korte tijd dan). We knikten en begrepen elkaar.
Vervolgens vertelde ik over een ervaring waarbij in plaats van de strijd aan te gaan, ik me eens had laten meevoeren met de stroom en tot de ongelooflijke beleving kwam dat ik daarmee precies bereikte waarvoor ik anders gestreden zou hebben.
"Ha!", riep mijn vriendin uit, "Dan heb ik het perfecte boek voor je" en enkele dagen later overhandigde ze me Fiet wil rennen. En ze had gelijk, dit is het perfecte boek. Een boek dat ook nog eens is uitgeroepen tot prentenboek van het jaar 2011.

Want ja, het gaat hier over een kinderboek waarin Fiet, een struisvogel niets liever wil dan rennen. Alleen is daar de wind die maakt dat het rennen zwaar wordt en uiteindelijk onmogelijk, wat Fiet ook probeert. Pas op het moment dat hij het opgeeft en zich omdraait, kan hij rennen precies zoals hij altijd gewild had. Deze wijsheid wordt ondersteund met zeer beeldende plaatjes waarin onder andere allerlei dieren door de wind door de lucht vliegen of zich angstvallig voor al dat geweld schuil houden terwijl Fiet al zijn kracht in zet om tegen de wind in te blijven rennen. Bij dit boekje zit ook een DVD waarin met een animatie het verhaal wordt voorgelezen door Frank Groothof, een acteur die ik in mijn jeugdige jaren zeer bewonderde dus dat was een extra verrassing. Het filmpje staat ook op YouTube: Fiet wil rennen.

Nog niet eerder heb ik iets dat ik pas na mijn veertigste leerde, zo mooi teruggezien in een kinderboek. Ik wens de kinderen die hier mee opgroeien toe dat zij het leven wat dit betreft wat eerder doorhebben dan ik. Scheelt een hoop nodeloze frustratie. :-)

Girl Genius Vol. 3 Agatha Heterodyne and the Monster Engine - Phil & Kaja Foglio

De ontwikkelingen voor Agatha in dit deel gaan snel. Ze komt er achter dat ze een Spark is en niet zo maar eentje. Terwijl langzaam haar voorgeschiedenis zich ontspint, zie je Agatha nog zoeken hoe zich te gedragen met al deze nieuwe kennis. Niet in een klap een superheld maar eentje die er naar toe aan het groeien is.
Niet alleen Agatha krijgt meer achtergrond, ook over baron Klaus Wulfenbach kom je als lezer meer te weten.

Dit heet dan wel het derde deel van Girl Genius te zijn maar eigenlijk is het een continu doorlopend verhaal. En doordat er steeds even wat meer informatie over achtergronden wordt vrijgeven, wordt het verhaal steeds rijker en word ik steeds meer nieuwsgierig naar wat ik allemaal nog niet weet.

Het me hechten aan een nieuw personage is me inmiddels wel afgeleerd. Dit deel geeft aan dat iedereen elk moment uit het verhaal geschreven kan worden. Behalve Agatha zelf dan natuurlijk. Deze onzekerheid maakt het nog spannender.


In het eerste deel leek goed en kwaad nogal duidelijk over de personages verdeeld. Maar nu twee delen verder is het niet zo zwart-wit meer en zijn er een aantal personages waarvan ik twijfel of ze nu wel of niet betrouwbaar zijn in Agatha haar voordeel. Dus snel op naar het vierde deel.

IJsland - Ronald Giphart

Als begin twintiger vond ik Giphart maar niks. Maar twee jaar geleden las ik nog eens zijn debuut en zijn tweede roman en zag er opeens de lol wel van in. Dus bij het tegen het lijf lopen op de Deventer boekenmarkt van dit boek IJsland kon ik het daar niet laten liggen.

In het begin was ik bang dat het wel erg veel op de sfeer van de eerste twee boeken zou gaan lijken namelijk veel seks en drank. Ik merkte dat ik daar niet bijzonder in geïnteresseerd was om nog meer over te lezen. Maar gaandeweg gaat dit boek over meer. Giph, de hoofdpersoon is volwassen aan het worden. Een soort becoming of age zoals dat wel genoemd wordt bij jeugdigen die jongvolwassen worden. Maar dit gaat over dan nog een levensfase verder namelijk die waarin de hang naar ouderschap een onontkoombare rol gaat spelen.

De gebeurtenissen worden met sprongen terug in de tijd verteld. Beetje bij beetje wordt het duidelijk wat er aan de reis naar IJsland voorafgegaan is. Waarbij als laatste het verleden en heden met een enorme klap bij elkaar komen.


Zo hangerig en wat lamlendig als de sfeer in het begin van het verhaal is, zo diep verdrietig is het op het einde en daar tussenin is een hele kermis aan emoties langsgekomen. Mijn interesse werd gewekt op het moment dat de hoofdpersoon beschrijft dat wat hij op dat moment meemaakte, iets was waar hij geen grappen over kon maken. Het was zo heftig dat er niets meer was dan dat. Daarmee greep het verhaal mij bij mijn kladden. Ik was al van zuip- en seksfeesten uitgegaan en daar was opeens dit. Wham. Dit is nog eens een voorbeeld waarbij verwachtingen juist wel heel goed werken omdat ze zo schitterend onderuit gehaald worden.

En hoe meer dit boek bezinkt, hoe meer ik het ga waarderen.

#50books - 2016.29 Lezen, lezen, lezen

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de negenentwintigste vraag is:

Heb jij ook weleens aan binge reading gedaan?

Televisieseries verzwelg ik het liefst per seizoen. Er is zelfs nog maar weinig wat ik niet op die manier bekijk.
Maar als het over boekenseries gaat dan is het eerder het tegenovergestelde. In de fantasy- en graphic novel-wereld, zijn series eerder standaard dan een uitzondering. Maar in plaats van al die delen achter elkaar uit te lezen, wil ik er juist zo lang mogelijk van genieten en is het eerder zo dat ik aan het volgende deel begin omdat ik het echt niet meer kan houden. Dus geen bingelezen wat series betreft.

Maar wat ik nog wel eens doe, al gebeurt het misschien maar een of twee keer per jaar, is dat ik 's morgens in een boek begin te lezen en de hele dag niets anders doe dan lezen. Eten, drinken en de wc-gang zijn dan noodzakelijke maar hinderlijke onderbrekingen. De laatste jaren zit daar dan nog de afleiding van internet bij maar daarvoor deed ik op zo'n dag werkelijk niets anders dan lezen.


Het gaat dan om een boek dat ik of heel graag uit wil lezen of eens helemaal in wil gaan zitten. Het zijn dagen waarin mijn ogen niet moe worden, eerder energie krijgen van al die letters. En het wonderlijke is dat er niets anders bestaat dan de wereld van dat boek. Pas door een nacht te slapen, kom ik dan weer terug in deze wereld en herinner me een ander leven. Altijd een zeer intense ervaring.

Clarkesworld Magazine Issue 118 July 2016

Het juli-nummer van Clarkesworld Magazine bevat zeven verhalen en vier non-fictie artikelen. De lengte van de verhalen verschilt aanzienlijk, van acht tot zevenendertig bladzijden. De lengte zegt echter niets over de kwaliteit of de indruk dat het achterlaat. Het ene verhaal  van acht bladzijden was ik alweer vergeten terwijl het andere verhaal van acht bladzijden scherp op mijn netvlies is blijven staan.

Dat is het verhaal: Against the Stream geschreven door A Que en vertaald door Nick Stember. Het idee van een man die tegen de tijd in leeft, is op zichzelf niet bijster origineel. Dat was dan ook mijn eerste reactie en ik wilde het verder al met een half oog uitlezen. Maar langzamerhand werd ik toch gefascineerd en het einde wist me zelfs te ontroeren. 

De eenvoud van schrijven en onderwerp blijft iets kinderlijks houden en tegelijkertijd gaat het over dieperliggende motivaties in ons leven waardoor het gelopen is, zoals het is gegaan. Verrassend om op die manier geraakt te worden.

Een andere merkwaardige leeservaring had ik met The Sentry Branch Predictor Spec: A Fairy Tale geschreven door John Chu. Deze schrijver is een microprocessor architect en in dit verhaal is dat ook eigenlijk wat hij doet. Hij beschrijft de werking van een microprocessor door deze levensgroot voor te stellen en daar een wereld op zich in af te laten spelen.
Tijdens het lezen had ik het gevoel nog geen tien procent van wat er beschreven werd te begrijpen. Toch las ik verder en las ik het uit. Nog steeds heb ik het idee dat ik slechts een fractie van wat er beschreven is, tot me doorgedrongen is. Maar er zijn wel fragmenten die me bij zijn gebleven zoals bijvoorbeeld het principe van beslissingen die worden genomen op basis van geschiedenis oftewel op hoe het de vorige keren is gegaan in plaats van voor die specifieke situatie alles weer opnieuw uit te rekenen. En deze fragmenten lijken me toch wat meer duidelijk gemaakt te hebben. Al het onbegrijpelijke is dan  niet meer belangrijk.

Als laatste wil ik nog even Sephine and the Leviathan geschreven door Jack Schouten er uitlichten. Een klassiek SF-verhaal met strijdende partijen, ruimteschepen, zelfsturende IA's en een heleboel manipulatie. 

Wat dit verhaal interessant maakt is de opbouw van het verhaal. De voorgeschiedenis wordt in teruggaande tijd verteld waardoor deze beetje bij beetje duidelijk wordt. Dus eerst deel 3 van de zes dan 2 en dan 1. Vervolgens krijgen we wel de chronologische volgorde van het verdere verloop oftewel deel 4, 5 en 6. Deze manier van vertellen doet de spanningsopbouw van het verhaal veel goed.

En dan de naam van het oorspronkelijke schip waar de hoofdpersonen mee op weg waren: Vierendelen. Zo'n naam samen met de auteur zijn naam Jack Schouten, deed me vermoeden dat het hier om een Hollander ging. Maar nee dus. Deze nog jonge schrijver is geboren in Noorwegen en volgt nu een opleiding creatief schrijven in Londen. Wie weet is dit het begin van een sprankelende carrière.

Girl Genius 2: Agatha Heterodyne and The Airship City - Phil & Kaja Foglio

Na de introductie van de hoofdpersonages in deel 1, komen daar nog een hele reeks nieuwe personages bij in het tweede deel van Girl Genius.

De tekenstijl en de sfeer van deze steampunkstrip blijft zo'n beetje van dezelfde hoge kwaliteit. Het is met name door kleurveranderingen dat iets anders dan het huidige verhaal wordt weergegeven. Zoals wanneer Agatha terugdenkt aan gebeurtenissen uit haar jeugd of wanneer er door iemand een legende wordt verteld en je als lezer die gebeurtenissen uitgetekend ziet worden.

Agatha bevindt zich dit hele deel in Airship City, een stad hoog in de lucht als een waanzinnig grote zeppelin en natuurlijk eigendom is van Baron Wulfenbach. Daar maakt zij kennis met de kinderen uit hooggeplaatste families die met ijzeren hand worden opgeleid door Von Pinn, een dame waar de stoerste held nog een nachtmerrie van zou krijgen. Over hoe zij zo geworden is, wordt danig gespeculeerd, op het absurde af.

Ondertussen is Gilgamesh, de zoon van  Baron Wulfenbach wel in Agatha haar kunnen geïnteresseerd. De chemie tussen deze twee roept onmiddellijk romance maar daar willen zij zelf (nog) niets van weten. Het brengt in ieder geval veel humor met zich mee.

Tijdens een van haar dwalingen door Airship City stuit Agatha ook nog op de in ijzeren ketenen vastgehouden Othar Tryggvassen, de avonturier. Een groter ego is nog niet eerder geïntroduceerd. Voordat Agatha werkelijk kennis met hem kan maken, wordt ze alweer ergens anders naartoe meegenomen. Maar ik weet zeker dat dit niet het laatste zal zijn dat we van Othar te zien krijgen.

En zo zijn er meer introducties en gebeurtenissen die schreeuwen om een vervolg. Want wat te denken van al die Jägermonsters die Agatha zo heerlijk vinden ruiken? Wat zal er toch met haar zijn? En dan die laatste pagina met de pratende kat? Hilarisch!

Ja, deel drie staat al op mijn beeldscherm klaar om gelezen te gaan worden.