Geschreven tijdens WOII in Antwerpen door een begin twintiger. Dat was wat ik tijdens het lezen voortdurend in mijn achterhoofd had.
Het verhaal over Hélène Defraye, een jonge arts en universiteitsassistente, en haar verloving met de zoon van haar professor wordt zwaar getekend door de tijdsgeest. De professor blijkt in WOI al het een en ander te hebben meegemaakt waardoor zijn huwelijk op de klippen is gelopen en zijn zoon van hem vervreemd is geraakt. En nu is het WOII waar de bommen en granaten hun om de oren vliegen terwijl de emoties tussen de verschillende personages voornamelijk in henzelf rond blijft zingen. Dit voortdurend ingehouwene maakt het beklemmend en de uiteindelijke openbaring brengt dan wel wat van een bevrijding maar nooit helemaal.
Het is de oorlog die tijdens het schrijven op de achtergrond mee blijft dreunen en het onmogelijk maakt om ook als schrijver het achterste van de tong te laten zien. Tenminste, dat is de indruk die het op mij maakt.
Het Vlaamse schrift en inmiddels ook wat verouderd taalgebruik maakt het voor de hedendaagse lezer wat hobbelig om te lezen. Daardoor is het samen met de thematiek dan ook meer alleen geschikt voor de liefhebber.
2 opmerkingen:
En ben jij een liefhebber?
Goeie vraag. Ik dacht dat ik een liefhebber van Hubert Lampo was. Dit eerste werkje heeft niet echt mijn hart gestolen. Het leek wel alsof het verkeerd viel.
Een reactie posten