Het eerste hoofdstuk viel niet mee. Wat een bombast en opgeblazen geouwehoer, dacht ik en wist niet of mijn leeskeuze nu wel de juiste was geweest. Ik zette door. En de schrijver wist me te laten glimlachen door zichzelf op te voeren en net genoeg de spot met zichzelf te drijven. Fris voelde het ook dat hij de aandacht op zichzelf ook weer losliet en ik verder kon leven met de hoofdpersoon, Carmen.
Bang was ik voor voorspelbaar- en gemaaktheid. Maar er kwam een verrassing in de gebeurtenissen waardoor het juist mijn hart wist te raken. Het was precies uit het leven gegrepen, de verlangens die niet vervult worden maar door anderen wel getracht worden om te benaderen, het ontroerde me even.
Helaas was het einde opeens weer zo net tenenkrommend zoals in Grand Hotel Europa, het andere boek van Ilja Leonard Pfeijffer waar ik precies dezelfde ervaring had als met dit boekje. Eerst door de bombast heen, dan geboeid door menselijkheid en dan afknappend op de te gemaaktheid. Jammer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten