En inderdaad is het een weghappertje.
Een Amerikaanse violiste vindt in Rome een intrigerend stuk bladmuziek. Wanneer ze het thuis voor het eerst speelt, is dat het begin van een opeenstapeling van angstaanjagende gebeurtenissen. Eerst speelt zich dat nog af binnen haar gezin en raakt het haar eigen familiegeschiedenis. Maar dan breidt het zich uit naar Europa en specifiek Italië.
Wat mij betreft gaat het verhaal over de kop bij het heden en verleden van de Italiaanse gebeurtenissen. Het voor de zoveelste keer erbij halen van de deportatie van Joden in WOII is eerder een zwaktebod dan een waardevolle toevoeging. Ook het benoemen van de Italiaanse politiek van vandaag de dag is iets te veel van het goede voor zo'n kort verhaal.
Wanneer het bij de familiegeschiedenis van de hoofdpersoon was gebleven, was het in mijn beleving een stuk sterker geweest.
Nu ben ik helemaal onbekend met deze schrijver en zou het kunnen dat dit haar stijl is. Of het komt omdat dit speciaal geschreven is voor de maand van het spannende boek 2014 en is het de opdracht om te schrijven die maakt dat het niet genoeg uit het hart van de schrijver komt. Net zoals waar veel boekenweekgeschenken last van hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten