Met in het achterhoofd dat dit gemaakt is zonder de bedoeling dat het gepubliceerd wordt, is de niet zo sterke tekenstijl makkelijk te vergeven. Het verhaal daarentegen is van een Gaimanse schoonheid. Het begint, het dwaalt af, het dwaalt nog meer af en plotsklaps zijn we toch weer terug bij het hoofdonderwerp, Heliogabolus, en is op het einde na nog een paar omwegen het verhaal rond.
Het onderwerp vind ik op zijn minst ook intrigerend en ik heb eerst nog opgezocht of Neil Gaiman dit zelf verzonnen had. Het blijkt echter dat deze keizer Heliogabolus werkelijk bestaan heeft. Een jongen die op zijn veertiende keizer werd van het Romeinse Rijk en op zijn 18de sterf om dezelfde reden. Dat hij tot waanzinnige daden in staat was, is niet zo bevreemdend bedenkende dat het een jongen was midden in zijn pubertijd die een oneindige macht in handen kreeg.
De zijwegen die Neil Gaiman naar zijn eigen leven en gedachtewereld maakt zijn vaak hilarisch. En al is Neil Gaiman dan geen briljante tekenaar, een briljante schrijver blijft hij voor mij altijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten