Ype + Willem 3 - Twee onder één Kap

Een fotostrip van meestal vier plaatjes per verhaaltje over het leven van Ype en Willem die in dit deel samen een huis gaan kopen.

Al had ik alles wel eens eerder gelezen via de website http://fotostrips.nl/ was het toch weer leuk om al die grappen en situaties in boekvorm voorbij te zien komen. Zo onderuit op de bank bladerend in zo'n boekje roept het gevoel op van vroegere kindervakanties waarin overal tijd genoeg voor was.

Soms grenzen de grappen aan het flauwe maar een ander moment wordt er toch wel net wat meer van de lezer gevraagd om de kwinkslag te kunnen vatten en dan kunnen ze verrassend uit de hoek komen.

Het mooie van al is dat omdat het een autobiografische strip is, ik als lezer ook echt meeleef met de hoofdpersonen en zelfs er regelmatig een vleugje van herkenning in kan vinden.

The Thief of Always - Clive Barker

Clive Barker, een naam die nog wel eens genoemd wordt als het over science fiction of fantasyboeken gaat. Maar eigenlijk is hij voornamelijk een horrorschrijver, denk ik.

Het verhaal The Thief of Always begint hemels waarin een kind, Harvey, zich stierlijk verveelt en door een geheimzinnig wezen naar een huis wordt meegenomen waar al zijn wensen vervuld worden. Verlangen wij daar bij tijd en wijlen niet allemaal wel eens naar?
Maar zoiets kan natuurlijk nooit alleen maar zo paradijselijk blijven en langzaam wordt duidelijk hoe de vork werkelijk in de steel zit. De horror wordt beetje bij beetje meer aangezet tot je op het laatst niets anders wil dan samen met Harvey wegrennen.

De vertelstijl doet denken aan wat modernere sprookjes, helder en to the point. Harvey is een jongetje waar je als lezer je onmiddellijk in kunt verplaatsen. Hij is niet te wijs voor zijn leeftijd of op een andere manier irritant. Net zoals in sprookjes geloof je gelijk dat Harvey dit allemaal meemaakt en is het moeilijker om je niet in hem te verplaatsen dan wel.

Ik heb geen idee hoe volwassenboeken van Clive Barker zijn. Maar als dit de kinderversie van horror is dan denk ik dat ik die voor volwassenen maar beter kan laten liggen.

The Hollow Man - Dan Simmons

Dan Simmons ken ik in eerste instantie van de terecht veel geprezen Hyperion-boeken, van de Ilium/Olympos-epos en de onvergetelijke Carrion Comfort. Na het lezen van The Hollow Man was ik ervan overtuigd dat dit een boekje was uit zijn eerste dagen als schrijver maar dat was een vergissing. Of in ieder geval is dit boek drie jaar na Hyperion uitgekomen.

De elementen zoals van Dan Simmons bekend: de indringende sfeerbeschrijvingen, de gedetailleerde geweldsscènes, de levensechte conversaties, het reizen/vluchten en het langzaam ontvouwen van hoe de vork nu werkelijk in de steel zit, zijn allemaal aanwezig in dit boek. Maar op een of andere manier lijkt het wel simpeler dan hoe ik het uit zijn andere boeken ken. Of misschien is het wat minder met het hart geschreven en wat meer met het hoofd.

Er zit dan ook een uitgebreide theorie in over het menselijke bestaan en dat weergegeven door een telepathische wiskundige die rouwt om zijn net overleden telepathische vrouw. Voor de science en voor de fiction zit het met dit boek zeker wel goed. Maar voor zoals ik Dan Simmons ken ietsje te veel uitgelegd naar mijn smaak. Dat neemt niet weg dat het zeker wel de moeite waard is.

#50books - 2015.25 Nul euro

In deze derde jaargang van #50books is het de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel die de vragen stelt.

En de vijfentwintigste vraag is:

Wat vinden jullie van het concept dat je pas achteraf hoeft te betalen voor een boek?

Geen gek idee. Er is wel vaker gebleken zoals met muziek en televisieseries dat als het maar op een prettige manier wordt aangeboden, mensen er best voor willen betalen. En zij die geneigd zijn niet te betalen, weten hun informatie toch wel op een of andere gratis manier te verkrijgen ongeacht hoe je het aanbiedt.

Wel kan ik me voorstellen dat er bijvoorbeeld een paar hoofdstukken gratis worden aangeboden en als het je bevalt dat je dan de rest van het boek koopt. Of dat een boek minstens een jaar oud moet zijn, wil het eerst gratis aangeboden worden. Wil je het sneller lezen dan betaal je er gelijk voor.

Eigenlijk is er van alles te bedenken. En met onze snel veranderende wereld met al zijn digitale mogelijkheden zie ik het ook nog wel gebeuren dat er heel nieuwe verkoopmodellen komen. Want dat lezen gaat verdwijnen, dat zie ik in mijn leven zeker niet gebeuren.

Stad van Klei - Milan Hulsing

De Nederlander Milan Hulsing heeft van het Arabische boek met deze titel door Mohamed El Bisatie een graphic novel gemaakt. Het verhaalt over een ambtenaar in Egypte die een stadje bedenkt waarvan hij de salarissen van de politieagenten kan innen. Dit idee alleen al is de moeite waard om over te lezen. Maar het gaat verder en de ambtenaar raakt langzaam maar zeker de grip kwijt op dat wat de werkelijkheid is en wat hij verzonnen heeft.

Alles wordt uitgedrukt in bruin-, geel-, kaki- en beigeachtige kleuren. Geen zwarte omlijningen maar slechts kleurenvlakken zoals je krijgt met ecoline of aquarel. De kleuren en afbeeldingen van de drukke stad geeft een broeierige sfeer, eentje waarbij de spanning steeds hoger oploopt.

Voor mijn westerse ogen spannend om een kijkje te kunnen nemen in deze onbekende wereld. De mensen zien er net wat anders uit qua gezichtskarakteristieken, de kleding is net wat anders en ook de straattaferelen laten tussen de auto's bijvoorbeeld ook opeens een ezel zien.

Het verhaal wordt duidelijk aan de hand van de daden van de hoofdpersoon. Zo word je als lezer meegezogen in de beleving van de ambtenaar en kun je bijna geen buitenstaander meer blijven.
Mooi.

#50books - 2015.24 Series

In deze derde jaargang van #50books is het de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel die de vragen stelt.

En de vierentwintigste vraag is:

Welk boek mag volgens jou niet ontbreken op de #50books zomerleeslijst 2015?

Zomer doet denken aan een heleboel vrije tijd waarin er voldoende gelegenheid is om eens ergens volledig in op te gaan. Dus geen hap-snap korte verhalen of een pocket hier en daar maar tijd om weer eens een hele serie van voor tot achter te lezen.

Nu heb ik vorig jaar de graphic novels Sandman door Neil Gaiman herlezen die wederom adembenemend goed bleken te zijn.
Dan zou nu de serie Locke & Key van Joe Hill en Gabriel Rodriguez aan de beurt kunnen zijn. Een spannende horror graphic novel vol waanzinnige ideeën en met tekeningen waar het de moeite waard is om nog wat langer naar te kijken. 

 

Of House of Mystery van Mathhew Sturges en Luca Rossi, lekker acht delen achter elkaar weglezen en steeds opnieuw weer verrast worden door de nieuwe verhalen die de verschillende gasten vertellen in het mysterieuze huis.

Wat ook nog een goed idee is, is om de hele Fables-reeks van Bill Willingham en Mark Buckingham te herlezen zodat als het allerlaatste deel, nummer 22, in augustus uitkomt het een waardige afsluiting krijgt. Ja, als ik er maar een mag kiezen dan zou dit hem worden.

1q84 - Haruki Murakami

Mijn eerste Murakami, de schrijver die van alle kanten zo geprezen wordt. Samen met dat hij uit Japan komt en me die cultuur altijd wel gefascineerd heeft, kon ik de drie boeken in een voor een klein prijsje niet laten liggen. Wel een beetje spijt dat ik deze uitgave gekocht heb want de dikte van het boek maakte het lezen er niet gemakkelijker op.

Het eerste hoofdstuk vond ik gelijk een domper. Al is de schrijfstijl lekker vlot, de inhoud deed mij gelijk gemaakt aan. Een scène in een taxi waarbij een muziekstuk op de radio te horen is dat precies zijn hoogtepunten heeft op momenten dat de hoofdpersoon belangrijke beslissingen neemt en is afgelopen als zij de deur van de taxi dichtslaat, zou voor film of televisieserie misschien kunnen werken maar op schrift is het veel te veel bedacht naar mijn smaak.

Ik ben door blijven lezen omdat ik toch wilde weten wat er nu zo boeiend is aan Murakami en ik me niet door een eerste hoofdstuk wilde laten afschrikken.


Meerdere malen bleef ik wat haken bij het voortdurend noemen van westerse artiesten en kunstenaar waarbij ik me afvroeg of de vertaler hiervoor gekozen had of dat dit er oorspronkelijk ook gestaan heeft. Maar een enkele keer wordt er een Japanse naam genoemd. Het drinken van een kopje chocolademelk van Van Houten cacao, haalde me helemaal uit het verhaal. Samen met het noemen van westerse filosofen ging ik me steeds meer realiseren dat Japan zich ook wel veel meer op het Westen heeft georiënteerd en dat het wel eens zou kunnen kloppen dat al die namen daar ook bekend zijn. Dat idee maakt de wereld tegelijkertijd groter én kleiner. Als Westerling vind ik het alleen jammer om in een Japans boek tegen te komen wat ik toch al ken.

Het verhaal dat uit twee gezichtspunten verteld wordt is enorm uitgebreid en had van mij wel in een derde gekund van wat het nu is geworden. Er zitten ook heel erg veel herhalingen in. De personages overdenken nog wel eens wat ze net gedaan hebben maar omdat dit net ook al verteld is, is het saai om dat zo snel nog eens te lezen. Ook wordt er van alles expliciet uitgelegd waardoor de leeslol wordt weggenomen. Met wat meer subtielere hints was het kwartje ook wel gevallen en was het leuker geweest.

Wanneer dit zijn gebruikelijke schrijfstijl mocht zijn dan vrees ik dat dit ook gelijk het laatste boek is dat ik van hem heb gelezen. Het idee van het verhaal is op zich wel interessant en leuk gevonden maar de uitwerking verpest een boel.