Jas van belofte - Jan Siebelink

Vorig jaar werd er erg lelijk gedaan over het boekenweekgeschenk, toen ik dat boekje ging lezen vond ik het juist wel wat hebben. Dit jaar wordt er ook weer heel lelijk gedaan over het boekenweekgeschenk dus ik had me al voorgenomen daar niets van aan te trekken. Nu ben ik alleen bang dat ik zelf er ook niet zo van onder de indruk ben.

Tijdens het lezen dacht ik steeds terug aan het enige boek dat ik eerder van Jan Siebelink gelezen heb namelijk Knielen op een Bed Violen. Jas van belofte voelt aan als een echo van dat boek. Omdat ik van Knielen op een Bed Violen erg heb genoten, was het wel prettig om daar weer aan herinnerd te worden maar het verhaal van Jas van belofte vervloog al uit mijn geheugen bij het dichtslaan na het lezen van de laatste bladzijde.

Het boekenweekgeschenk blijft een apart fenomeen. Lezers lijken er altijd enorm naar uit te kijken, een gratis boek geschreven door een bekende en vaak geliefde auteur waarmee ook nog eens een keer een dag gratis met de trein gereisd kan worden. Alleen lijken de lezers dan ook nog eens een hoogstaand kunststukje te verwachten. Wanneer dat niet zo blijkt te zijn, wordt het neergesabeld alsof men persoonlijk beledigd wordt. Jammer.
Ik ben in ieder geval weer geïnspireerd om nog eens wat anders van Jan Siebelink te gaan lezen want schrijven kan hij.

His Dark Materials trilogy part two The subtle knife - Philip Pullman

Het zijn van een tweede deel van een trilogie kan nog wel eens ondankbaar zijn omdat het slechts dient om dat wat in het eerste deel is ingezet zo verder te brengen dat het derde deel spetterend kan afsluiten. Daarmee is het boek op zichzelf eigenlijk niets.
Door er in The Subtle Knife twee gehele nieuwe werelden bij te halen met daarin belangrijke nieuwe personages heeft dit tweede deel van deze trilogie helemaal geen last van dit tweededeelcomplex. Het kan zelfs als een boek op zichzelf gelezen  worden, al ben je als lezer dan nog wel nieuwsgierig wat er verder allemaal kan gaan gebeuren.


Charmant vind ik de symbolen die in de zijlijn van elke bladzijden staan gedrukt en waaraan je kunt zien in welke wereld je bent. Op zich is de tekst duidelijk genoeg en zijn de omstandigheden voldoende verschillend per wereld waardoor je je als lezer niet snel zal vergissen in welke wereld je bent. Toch vind ik deze symbolen wel bijdragen aan de benadrukking dat het niet om slechts een enkele wereld gaat. En dat in elke wereld er andere regels gelden.


Van Philip Pullman heb ik nog niet eerder iets gelezen dan nu deze twee boeken van deze trilogie en daardoor weet ik nog niet precies wat ik kan verwachten. Zoals bijvoorbeeld hoe ver hij gaat met het in leven laten van hoofdpersonen. Sinds George R.R. Martin is niemand zijn leven meer zeker maar die was eind jaren negentig nog niet zo populair als nu dus met Philip Pullman is het voor mij nog ontdekken. En ik kan zeggen dat ik in dit deel behoorlijk verrast ben door een bepaalde gebeurtenis omdat ik niet had gedacht na de hele opbouw van een bepaalde verhaallijn dat dit ging gebeuren. Aangenaam verrast zelfs kan ik wel zeggen.

Door in dit deel ook daadwerkelijk onze eigen wereld te betrekken, heeft het dit verhaal ook dichter bij mijn eigen werkelijkheid getrokken. Dit vind ik het nog spannender maken want dat maakt het eenvoudiger te bedenken dat daadwerkelijk we van de ene naar een andere wereld kunnen overstappen.

Een aspect blijft nog steeds wonderlijk en dat is in alle magische context er net zoals in het eerste deel, kort wordt teruggegrepen op verhalen uit onze Bijbel. Magie en Christendom bijten elkaar nog wel eens in onze eigen werkelijkheid. Daarom word ik uit het verhaal gehaald op het moment dat er opeens zo duidelijk naar de Bijbel wordt verwezen.
Eens zien hoe hiermee omgegaan wordt in het derde deel.

Grand Hotel Europa - Ilja Leonard Pfeijffer

Een boek dat mij in de schoot werd geworpen, anders was ik het hoogstwaarschijnlijk niet gaan lezen. Gelukkig heb ik het wel gedaan.

Eerst maar even de teleurstelling. Op het einde blijkt alles als een puzzel in elkaar te zijn geschreven. Alleen ligt dat er zo dik bovenop dat het onwaarschijnlijk en oppervlakkig op mij overkwam. Ik was in een klap uit het verhaal. Heel erg jammer want ik had me daarvoor suf genoten.

De eerste bladzijden was het even wennen aan zulke lange zinnen dat ze me naar adem deden happen. Nadat ik het ritme te pakken had gekregen, ging ik de omslachtige manier van beschrijven juist waarderen en voelde het als op de golven van de zee zachtjes heen-en-weer te worden gewiegd.

Drie verhaallijnen met ieder hun zijwegen brachten ieder zo hun eigen sfeer, gemoed en hilarische situaties met zich mee.


Zo had ik niet gedacht dat Nicolien, de vrouw van Maarten Koning (J.J. Voskuil) nog ooit verslagen zou worden in onredelijkheid. De Italiaans Clio, de grote liefde van Ilja, weet dit met gemak voor elkaar te krijgen. Regelmatig zaten mijn wenkbrauwen boven op mijn hoofd bij het lezen van haar uitspraken om vervolgens er heel hard om te moeten lachen.
Mooi vind ik hoe de liefdesgeschiedenis tussen Ilja en Clio zich afspeelt in steden die overspoeld worden door toeristen op hun teenslippers. En dat juist zij op zoek zijn naar specifieke kunstschatten uit het verleden. Heel eerlijk gezegd heb ik stukken die over de geschiedenis van een bepaalde schilder gingen en waarbij er vele namen werden genoemd een beetje gescand. Daar kan ik mijn aandacht niet zo bijhouden omdat het me persoonlijk niet zo boeit maar ik kan me voorstellen dat andere mensen dat wel interessant vinden.

Als tweede hoofdmoot zijn daar de plannen voor het maken van een documentaire over toerisme in de wereld. De omgang met de andere makers liet mij steeds weer wat benauwd achter, kunstenaars die zo vol praatjes zitten maar waar uiteindelijk geen concrete afspraak mee te maken is. Het onderwerp toerisme is op verschillende manier belicht van historisch tot hilarisch. En ik moet zeggen dat ik nu toch wel een iets ander beeld van toerisme heb dan voorheen (ook omdat ik er eerder nog niet zo diep over nagedacht had) waarbij deze massa verplaatsingen onbedoeld wel eens meer schade aan kunnen richten aan onze huidige manier van leven dan wat dan ook.

Dit wordt ons allemaal verteld vanuit Grand Hotel Europa, een hotel waar Ilja verblijft om dit boek te schrijven en waar hij ontmoetingen heeft met verschillende andere lang verblijvende gasten. Ook deze gasten geven allen weer een eigen kijk op de wereld en dat is precies wat dit boek zo rijk maakt. Het voelt alsof ik kennis heb gemaakt met een rijke variatie aan personages die mijn beeld op Europa, de mens, toerisme, de liefde en kunst heeft doen bijvijlen en  aanscherpen.

Girl Genius: The Second Journey of Agatha Heterodyne 4: The Kings and Wizards

In dit deel zijn het, zoals de titel het al weggeeft, de koningen en tovenaars die voornamelijk het podium krijgen. En dat betekent dat onze Girl Genius zelf weinig in beeld is. Iets wat ik mij pas heel laat realiseerde en daarmee is duidelijk geworden dat deze strip inmiddels met zijn 17 delen een levendige wereld is geworden met veel gelijkwaardige personages. Maar misschien ook wel dat aan Agatha Heterodyne haar eigen levensverhaal niet meer zo veel te ontdekken valt en zij voornamelijk geniale oplossingen weet te fabriceren in penibele situaties wat wel eens te eentonig is als er verder niets anders te melden valt. Dus dit keer koningen en tovenaars die vechten om de stad Parijs.

Zoals in alle delen is er ook hier weer veel actie en dat levert schitterende taferelen op waarbij nieuwe gevechtsmethoden worden gehanteerd. Maar het zijn ook vooral de houdingen van de vechters die de strip zo geweldig maken. Zoals op bladzijde 7 rechts in het midden waar Zeeta vol overgave in de strijd springt. Dat zijn beelden waar ik blij van word en nog even wat langer naar blijf kijken.

Een van de nieuwe wezens zijn de Geisterdamen. Het is me al vaker opgevallen dat Amerikanen een voorliefde hebben om de Duitse taal in hun werk te gebruiken. Ik vraag me af waarom dat is. Voor ons Nederlanders heeft dat een andere connotatie en ik ben dan wel benieuwd wat dat voor hen dan precies is.

Dennie is een star - Maartje Wortel

Terwijl ik in andere boeken bezig was, viel dit boek op de mat en ik kon niet anders dan er gelijk in beginnen. Ik weet niet wat het is maar sinds ik drie jaar geleden voor het eerst iets van Maartje Wortel gelezen heb, kan ik niet anders dan onbeheerst al haar schrijfsels verorberen. En zo heb ik dit boek in een dag uitgelezen. Iets wat ik ook niet vaak doe met boeken.

En wederom stelt Maartje Wortel niet teleur. Best een gave want mijn verwachtingen zijn immer hoog gespannen.
Ook was deze nog eens toegenomen omdat ik haar over dit boek had horen praten in de podcast De Eeuw van de Amateur. De lessen van Wim Brands voorin het boek waren daarom voor mij geen onbekenden maar maakten mij alleen nog nieuwsgieriger waar het boek verder over zou gaan.

Het lezen van Dennie is een star voelde voor mij als een struikelen waarna ik viel en aangenaam verder tuimelde in een stroom van gedachten en gebeurtenissen die allen het leven uitdrukken met zijn angsten, onzekerheden maar ook eigenwijsheden en passies. Het zoeken naar zingeving kwam mij bekend voor, alleen heeft Maartje Wortel de weg een stuk sneller afgelegd dan ik gedaan heb. Maar uiteindelijk komen we bij hetzelfde uit en leven desondanks almaar verder.

De illustratie op de voorkant heeft mij een tijd in het ooitje genomen. Telkens zag ik een abstracte inkttekening voor me. Hoe verder ik kwam in het boek, hoe scherper de contouren van de afbeelding zich gingen aftekenen. Tot ik eindelijk doorhad dat het niets minder dan Dennie zelf is. Mijn brein is soms wat traag maar levert daardoor wel deze mooie ervaringen op.

Een boek om zeker binnen niet al te lange tijd nog eens te lezen en dan in een langzamer tempo zodat ik het beter kan verteren want ik ben bang dat me nu al te veel ontschoten is.

Lente: De vier seizoenen 3 - Karl Ove Knausgård

Wat een fijne verrassing dat dit derde deel niet zoals de voorgaande twee delen uit korte verhalen van hooguit drie bladzijden bestaat maar daarvoor in de plaats uit een groot geheel dat doet denken aan de serie Mijn Strijd.

De dochter is inmiddels geboren en de schrijver legt een hele dag uit het leven van dit kindje vast omdat de mens later nooit meer iets kan herinneren van deze babytijd. Dat hij daarmee nog veel meer vastlegt, namelijk de depressieve toestand van zijn vrouw en de gevolgen daarvan, is wat Karl Ove Knausgärd voor mij een groot schrijver maakt.

Zo werd ik zeer getroffen door zijn observatie dat depressie het verliezen van de verbinding met de omgeving is, een verbinding die wij als mens nodig hebben om te overleven. Deze beschrijving maakt heel diep invoelbaar hoe het kan zijn om depressief te zijn.
De manier waarop de schrijver dit aan ons lezer brengt is in een natuurlijke gedachtenstroom waarbij ik niet eens doorhad dat ik van het met het kindje op de achterbank in auto rijdend over de wegen waarbij de muziek wel of niet aangezet wordt, bij allerlei levensvragen terechtkwam.

De onzekerheid van de schrijver en de fouten die hij maakt, maken hem aangenaam menselijk. Wij hadden hem allemaal kunnen zijn. Zijn verlangens en twijfels zijn begrijpelijk en maken mij als lezer dat ik me iets minder eenzaam voel in mijn eigen onzekerheden over het bestaan. Dat is waarom het zo fijn is om van deze schrijver iets te lezen.
En nu maar hopen dat het vierde deel ook weer een geheel is.

Saga Volume Four - Brian K. Vaughan & Fiona Staples

Dit is duidelijk een serie waarbij de verschillende delen alleen maar uit zes comics bestaan omdat dit in TPB-formaat handig uitgeven is. Het verhaal zelf gaat door alsof er geen aparte delen zijn. Ergens vind ik dat wel jammer. Het voelt alsof er nooit iets afgerond kan worden of dat ik als lezer even op adem kan komen om achterom te kijken.

Het gemengde gezin houdt zich nog steeds verborgen op een weinig bekende planeet. Het zich in deze maatschappij anders voordoen dan ze zijn, valt hen zwaar en zo raakt de ene aan de drugs en heeft de ander een spannende verhouding met een dansjuf. Genoeg materiaal om deze relatie op knappen te zetten.

Zoals in vorige delen wordt dit alles wederom verteld vanuit het gezichtspunt van het kind, Hazel. Het viel me nu pas op dat als zij vertelt dit met een grof handschrift wordt aangegeven. Nadat ik daar langer naar keek, voelde ik hoe gepast dit is en enorm bijdraagt aan hoe wat er gezegd wordt, aanvoelt. Ik heb ooit een tijdje Todd Klein gevolgd, een beroemde letterer en daarvan geleerd hoe veel je met de manier van letters weergeven kunt doen. Het lijkt in Nederlandse strips niet zoveel aandacht te krijgen, er is niet eens een Nederlands woord voor letterer.

In Saga komen ook wezens voor die een menselijk lijf hebben en een beeldbuis als hoofd. Op het scherm is soms een plaatje van een landschap of een monster of iets abstracts te zien. Of er is helemaal geen beeld. Alles afhankelijk wat er in de robot omgaat. Telkens weer ben ik geïntrigeerd door het uiterlijk van deze wezens. Aan de ene kant ziet het er heel natuurlijk uit en aan de andere kant is het juist iets dat onmogelijk is. Want het scherm is iets waar wij naar kijken en niet mee kijken.
De klapper dit keer was dan ook om de grote heerser van deze wezens te zien, een behoorlijk dikke man met een plat breedbeeldscherm! Hahahaha, ik wist niet wat ik zag na.

Op naar het volgende deel om mij te laten verrassen met wat ze visueel nu weer bedacht hebben.