De dochter is inmiddels geboren en de schrijver legt een hele dag uit het leven van dit kindje vast omdat de mens later nooit meer iets kan herinneren van deze babytijd. Dat hij daarmee nog veel meer vastlegt, namelijk de depressieve toestand van zijn vrouw en de gevolgen daarvan, is wat Karl Ove Knausgärd voor mij een groot schrijver maakt.
Zo werd ik zeer getroffen door zijn observatie dat depressie het verliezen van de verbinding met de omgeving is, een verbinding die wij als mens nodig hebben om te overleven. Deze beschrijving maakt heel diep invoelbaar hoe het kan zijn om depressief te zijn.
De manier waarop de schrijver dit aan ons lezer brengt is in een natuurlijke gedachtenstroom waarbij ik niet eens doorhad dat ik van het met het kindje op de achterbank in auto rijdend over de wegen waarbij de muziek wel of niet aangezet wordt, bij allerlei levensvragen terechtkwam.
De onzekerheid van de schrijver en de fouten die hij maakt, maken hem aangenaam menselijk. Wij hadden hem allemaal kunnen zijn. Zijn verlangens en twijfels zijn begrijpelijk en maken mij als lezer dat ik me iets minder eenzaam voel in mijn eigen onzekerheden over het bestaan. Dat is waarom het zo fijn is om van deze schrijver iets te lezen.
En nu maar hopen dat het vierde deel ook weer een geheel is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten