Na het lezen van het vorige deel in de deze reeks, Herfst, was ik voorbereid op korte stukjes in plaats van het heerlijk eindeloos doordenderen over een bepaald onderwerp. Deze aanpassing van mijn verwachting scheelde wel bij het lezen van dit deel maar het blijft onbevredigend om steeds na enkele bladzijden alweer alleen achter gelaten te worden.
De onderwerpen in dit deel Winter zijn even huiselijk als in het vorige deel met dit verschil dat brief aan een ongeboren dochter veranderd wordt nadat het kindje geboren is.
Over het algemeen heb ik persoonlijk bijzonder weinig met kinderen. Daarom is het des te opvallender dat wanneer Karl Ove Knausgård over zijn kinderen schrijft ik daar bijna geen genoeg van kan krijgen. Het lezen van zijn observaties zijn het meebeleven van iemand anders bestaan op een zo doorvoelde manier dat het oppassen is om het niet aan mijn eigen geschiedenis toe te voegen.
Ook over andere onderwerpen weet hij op zo een manier te schrijven dat het lijkt alsof ik het zelf heb meegemaakt. En dat terwijl de omgeving die hij daarbij beschrijft toch wel degelijk vol fjorden en bergen en sneeuw zijn in plaats van mijn Hollandse weilanden en andersoortige platte vlaktes.
Omdat het allemaal zo vertrouwd aanvoelt, is het ook prettig om met deze teksten te vertoeven. En des te teleurstellender dat het zulke korte stukjes zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten