Het verhaal begon in ieder geval een stuk coherenter dan in The Mountain en ook de aquareltekeningen vond ik een stuk duidelijker waardoor het verhaal makkelijker te volgen was. Maar gaandeweg begon ik toch de draad weer kwijt te raken, vooral op de momenten dat er onverwachtse sprongen in de tijd werden gemaakt. Precies zoals in het voorgaande boek vielen bij mij pas de puzzelstukjes op zijn plaats nadat het verhaal al was afgerond en op de laatste bladzijden alle personages beschreven worden.
Ik weet niet of dit nu aan mijn slechte concentratievermogen te danken is of dat het verhaal toch te veel weglaat om het gelijk allemaal in een keer te kunnen begrijpen. Jammer is het wel want ik vind de tekeningen op zich betoverend en daarmee intrigerend. Ook altijd interessant om een andere tekentechniek te zien dan de gebruikelijke manier met ingekleurde vlakken en zwarte lijnen eromheen. Daardoor is het wel degelijk de moeite waard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten