Het nadeel van de twijfel - Ype Driessen

Het was doordat ik een cadeau voor iemand zocht dat ik aan dit boek moest denken. Het leek me wel iets voor haar en bedacht me toen dat ik alleen destijds het exemplaar heb gelezen die bij boekhandels wordt aangeboden oftewel geprint en bij elkaar gehouden door een ringband. Hoogste tijd dat ik ook de officiële versie in boekvorm ging lezen.

Bij het openslaan van het boek werd ik verrast door een los blaadje dat eruit viel. Het waren de felicitaties van de uitgever. Nu herinnerde ik me weer dat ik het boek had gewonnen bij de prijsvraag tijdens de boekpresentatie via YouTube. De vraag was wat je zou doen als je de enige nog op aarde was, een thema dat in het boek meerdere malen voorkomt. Mijn antwoord was dat ik dan in alle huizen zou gaan snuffelen hoe iedereen geleefd heeft. Paulien Cornelissen die de winnaar mocht aanwijzen vond mijn antwoord zo macaber dat ze dat wel een prijs waard vond. Vandaar dat ik dit briefje vond.

Dat deed me dan ook weer denken aan dat ik zowel aan de crowdfunding voor dit boek heb meegedaan als dat ik de eer kreeg om er ook in te mogen figureren. Dit is ook de reden dat mijn naam twee keer achterin genoemd wordt. Grappig genoeg zowel mijn echte naam als mijn internetnaam. Het crowdfundingexemplaar had een tekening van Ype voorin en heb ik destijds aan een vriendin cadeau gedaan. Helaas weet ik niet meer hoe dat eruit zag. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de inhoud van het boek zelf.

Deze autobiografische fotografic novel is zoals je van Ype kunt verwachten vol zelfspot, andersoortige humor en neuroses. Dit allemaal met foto's van het echte leven in beeld gebracht waarbij er op elk plaatje genoeg is om met plezier te bekijken. Daarbij zijn het de angsten die het leven spannend maken. En tot het laatst worden we als lezer in spanning gehouden of Ype nu wel of niet met zijn vriend Nico meegaat naar Amerika. Een boek om vaker te herlezen.

Glitterbomb Vol 1 Red Carpet & Vol 2 The Fame Game - Jim Zub & Djibril Morissette-Phan

Deze Humble Bundle Leading Ladies Glitterbomb-serie speelt zich af in de harde wereld van Hollywood waarin het lijkt alsof iedereen als een dweil behandeld wordt. Dit geldt in ieder geval voor de hoofdpersoon die door een duister wezen overgenomen wordt en op een vooral met veel bloed en gorigheden wraak neemt. Eerst nog in het geniep maar weldra zeer publiekelijk.

 

Alles bij elkaar wat magertjes en niet in de laatste plaats omdat de tekeningen mij niet zo kunnen boeien. Soms kan ik personen niet van elkaar onderscheiden en is het gezicht helemaal blank gelaten alsof men geen tijd had om de tekening af te maken.

 

In het tweede deel is het een jong meisje dat beroemd wordt omdat zij de oppas was van de en public wraaknemend horrormonster. De beroemdheid stijgt naar haar hoofd maar het wraakmonster blijft in de buurt voor als ook haar onrecht wordt aangedaan. En dat gebeurt natuurlijk.
Tja, ook dit kon mij te weinig werkelijk boeien. Te veel oppervlakkigheid.

 

De twee delen bevatten op de laatste pagina's nog een aantal columns van mensen die vertellen over wat hun is overkomen in de wereld van glitter en roem, verhalen die bol staan van frustratie. Ik weet niet of dit nou de manier is om dit onderwerp aan te kaarten. 

Klimaatverdriet - Šindelka, Marek

Het derde boek dat ik van deze schrijver lees door het Das Mag abonnement. De titel stond me wat tegen omdat ik bang was voor moraliseren over het klimaat. Dat pakte uiteindelijk heel anders uit en de uitleg van de titel verraste mij zelfs doordat het alleen een keer terloops is genoemd als zijnde een van de psychische stoornissen waar de vorige generatie aan heeft geleden.

Het boek speelt zich af in een toekomst waarin door klimaatveranderingen de mensen noodgedwongen hele andere levens zijn gaan leiden en de politieke structuren ook aan verandering onderhevig zijn. Er is een continu gevoel van hitte en vochtigheid aanwezig zonder dat dit nu zo expliciet beschreven staat. Dit maakte wel indruk op me.

Wat mij minder boeide was het eigenlijke verhaal over een man die een zeldzame plant gesmokkeld heeft. Zijn achterliggende geschiedenis wordt in brokstukken langzaam prijs gegeven. Het springen in de tijd verwarde me soms en ook de perspectiefwisselingen kon ik niet altijd meteen plaatsen. Het voelde mij te veel bedacht en te weinig natuurlijk waardoor het me te weinig greep.

De vormgeving vond ik dan wel weer heel mooi met de hoofdstukken die simpelweg met een cijfer zijn aangeduid waarbij op een dubbele bladzijden organische vormen te zien zijn zonder dat het werkelijk iets is net zoals op de kaft maar dan in zwart-wit.

Hoe overleven we? - Francine Oomen

Francine Oomen heeft het weer voor elkaar gekregen: Een boek met levensinhoud gebracht in haar typische plak-knip-knutselstijl waardoor het zwaarste onderwerp er ogenschijnlijk luchtig uitziet. Door de combinatie van beeld en tekst werd ik het verhaal ingezogen en kwam de inhoud extra hard binnen. En in de schijnbaar met de hand geschreven teksten hoorde ik duidelijk de stem van Francine of beter gezegd de stemmen. Want dat is waar dit boek ook over gaat.

De titel vind ik in dat licht ook scherp gekozen. Het zijn de verschillende stemmen die we in ons leven langzaam van ons afsplitsen om achter ons te laten zodat wij verder kunnen leven. Alleen blijken deze stemmen nooit helemaal te verdwijnen behalve als je ze nog eens onder ogen komt wanneer je het wel aan kunt wat er zo in je leven heeft afgespeeld. Het verwerken van trauma. En Francine Oomen heeft het dan ook nog eens over intergenerationeel trauma oftewel de gevolgen van trauma die aan de volgende generaties wordt doorgegeven.

Ik ben zeer onder de indruk van hoe ze dit onderwerp vanuit haar eigen ervaring in dit boek heeft behandeld omdat ik als lezer de rauwe pijn kan voelen zonder dat het ergens sentimenteel wordt of op effect bejag uit is. Het is een authentieke geschiedenis die menigeen niet onbekend zal voorkomen. Daarom vind ik het mooi dat dit boek bestaat en hoop dat het veel gelezen wordt. Zo worden we met elkaar weer een beetje wijzer over het mens-zijn.

Blue Mars - Kim Stanley Robinson

Het derde deel van de Marstrilogie van Kim Stanley Robinson heet Blue Mars. De delen Red Mars en Green Mars heb ik gelezen in 2015 en 2016, voor mijn geheugen een ontiegelijke lange tijd geleden. Maar op een of andere manier wist ik nog heel goed de sfeer van deze boeken, al kon ik geen personage meer opnoemen. Voor het lezen van Blue Mars zijn de vorige twee delen niet noodzakelijk maar het geeft wel meer een verdieping van het verhaal. Als lezer heb je dan meer wortels voor waar het in dit boek op voortborduurt.

In deze behoorlijke dikke pil van meer dan 700 bladzijden worden de  verschillende facties op Mars (de rode die niets willen veranderen aan de planeet en zichzelf willen aanpassen tegenover de groenen die Mars naar hun hand willen zetten) belicht door de gebeurtenissen vanuit de verschillende personages te laten vertellen. Interessant vond ik ook hoe de achterblijvers op het bijna door de mens verwoeste Aarde worden gezien en hoe de mensheid naast Mars nog meer planeten gaat koloniseren. Dit laatste gebeurt omdat mensen niet met elkaar eens zijn en dan op een andere plek hun eigen ideeën van leven gaan ontwikkelen maar ook omdat er te veel mensen voor één planeet zijn.
Mooi vond ik dan ook de discussies over voortplanting nu mensen hun levenslengte minstens 1x kunnen verlengen en misschien nog wel langer naarmate de verouderingsremmers worden doorontwikkeld. Daarbij wordt ook aangekaart hoe het is voor mensen om zo lang te leven. Er komen levensfases die de mensheid nog niet eerder hebben meegemaakt bijvoorbeeld. En is dat uitrekken van het bestaan uiteindelijk wel zo wenselijk? Doordat ik daadwerkelijk meeleefde met de personages door vanuit hun beleving op Mars te zijn, voelde het levensecht en heeft het me meerdere keren zelf doen stilstaan bij wat ik er nou eigenlijk van vind.

Zoals ook in de andere boeken hadden de beschrijvingen van het landschap en elke stap die iemand zet van mij wel wat minder gemogen. Dat soort gedeeltes heb ik dan ook meer diagonaal gelezen.
Toch neemt het niet weg dat ik het een briljant boek vind. Juist doordat het de menselijke geest zo haarfijn beschreven heeft.

Fairlady - Brian Schirmer, Claudia Balboni & Marissa Louise

Weer een verrassing uit de Humble Bundle Leading Ladys. Jenner Faulds is de eerste en enige vrouwelijke "Fairman", een privé detective met een speciale licentie in een high fantasy wereld.  

De mysteries die Jenner oplost zijn interessant en prikkelend. In een fantasy wereld is er genoeg ruimte voor allerlei soorten magie en spectaculaire wezens met hun eigen regels en daar wordt in deze verhalen ook smaakvol gebruik van gemaakt. Zo ook het dorp waar Jenner woont dat als je uitzoomt blijkt te bestaan uit een uit elkaar gevallen harnas van een gigaridder.

Opvallend in deze strip vind ik de schitterende kleuren waar gebruik van wordt gemaakt. Deze zijn tegelijkertijd natuurlijk als dat ze fantasievol zijn. Het geeft een heel eigen sfeer aan de wereld van deze Fairlady.

Er wordt ook vaker gebruik gemaakt van de twee bladzijden naast elkaar. In een papieren boek kan dat nog wel eens verkeerd uitvallen omdat de naad een deel van de tekeningen laat wegvallen. Ik heb van dit boek een digitale versie en daardoor kon ik volop genieten van deze twee bladzijden vullende tekeningen.

Een boek geschikt voor een ieder die van strips en fantasy houdt en ook wel van mysterie. De kwaliteit van deze strip vind ik wel dermate hoog dat ik had verwacht dat er wel meerdere delen zouden zijn. Maar deze verzameling van de eerste verhalen lijken gelijk ook de laatste te zijn. Heel jammer, dit had een mooie reeks kunnen worden.

Blue Monday volumes 1, 2 and 3 - Chynna Clugston Flores

 

Weer een reeks e-strips uit de Humble Bundle Leading Ladies met dit keer de titel Blue Monday. Een titel die zowel slaat op een van de hoofdfiguren namelijk Blue (ook wel te herkennen aan haar haarkleur) als op de tijd van leven waarin deze strip zich afspeelt namelijk op de middelbare school. 

Nu heb ik heel lang dit soort verhalen leuk gevonden maar wellicht dat ik als vijftiger dit nu wel zo'n beetje gezien heb. De eerste verhalen zat ik dan ook meer verplicht te lezen dan dat ik het echt leuk vond. Al die verliefdheden, al dat onderling gepest, het gedoe tussen de seksen, het zal wel, dacht ik.

Maar opeens kwamen er ook wat mythische of ook wel fantastische elementen bij kijken die het heel grappig maakte. Ook ging ik steeds meer de muzieknummers die bij de avonturen staan afgedrukt herkennen als de muziek uit mijn eigen tienerjaren, de jaren tachtig.

Daarbij komt ook dat de vriendengroep die gevolgd wordt in Blue Monday niet de populairen op school zijn, eerder een beetje afwijkend maar ook weer niet heel extreem. Ik voel me er wel thuis bij. 

Ik kan me heel goed voorstellen dat als mensen van die leeftijd zijn en dit lezen zich heel erg begrepen voelen. Het is dan wel een Amerikaanse omgeving maar ik denk dat veel westerse kinderen dezelfde ontwikkeling op de middelbare school meemaken. 

De tekenstijl heeft iets van manga maar dan met meer details en kleur, heel veel kleur. Vooral emoties zijn zeer expliciet uitgedrukt wat ik zelf wel heel grappig vind om naar te kijken. Het maakt de situatie nog in leefbaarder. 

Leuk om kennis mee gemaakt te hebben maar ik hoef er niet nog meer van te lezen. Drie delen zijn wel genoeg.