Een boek waar eindeloos veel over geschreven is en die velen op school hebben gelezen omdat het zo lekker dun was.
Dat is bij mij ook het geval geweest alleen niet met die reden.
Het meest opmerkelijke bij het nu (bijna dertig jaar later) herlezen van dit boekje, dat ook wel een novelle wordt genoemd, is dat op het moment dat de hoofdpersoon het huis binnenging, ik mij weer kon herinneren wat er ging gebeuren. Dit is opmerkelijk omdat ik boeken die ik nog geen twee jaar geleden gelezen heb, nu kan lezen alsof ze nieuw voor me zijn.
Dit verhaal is zeer helder geschreven. Zo helder dat elke handeling, elk gevoel, elk gedachte als voor altijd in de hemel geschreven blijft staan als een voldongen feit. Zo was het en niet anders.
De emoties die de soldaat meemaakt zijn wezensvreemd voor de hedendaagse westerling die alleen in vrede is opgegroeid. Tegelijkertijd is het zo invoelbaar dat ik het zelf meegemaakt zou kunnen hebben.
Er is een diep gevoel van walging en juist een afgevlaktheid van dit gevoel om het te kunnen behappen zodat er verder geleefd kan worden. Want daar gaat het toch allemaal om: overleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten