De Dertien Heiligen - Michael Scott & Colette Freedman

Het laatste boek dat ik ooit voor mijn verjaardag gehad heb van mijn moeder. Ze was destijds al ziek en had bij een boekwinkel om advies gevraagd waarna zij dit boek in handen kreeg. Heel lief, dacht ik nog toen ik het kreeg, maar de tijd van de pure fantasy ben ik al een even voorbij. Nu ruim drie jaar later heb ik het van mijn plankje ongelezen boeken gepakt omdat ik het toch wel een keer wilde lezen. En het is wel zo ongeveer als ik van te voren gedacht had.

Altijd een beetje lastig met vertalingen maar de woordkeuze gaf mij af en toe het Bouquetreeksgevoel. Het hapt makkelijk weg, zit vol met uitvergrote gevoelens en de gebeurtenissen zijn bij tijd en wijlen op het absurde af. De hoeveelheid bloed die er vergoten wordt, is buiten alle proportie zo ook de martelingen en andere gewelddadige handelingen. En dat dan alles onder de vlag van het kwade dat uit de wereld gehouden moet worden om de lieve mensheid te beschermen.

Het verhaal maakt gebruik van elementen uit andere mythes. Soms wel eens leuk als schrijvers dat doen maar inmiddels lijkt het een trucje geworden. En dat ondanks alle ellende het goed af loopt, voel je op de eerste bladzijde al aan. Het voelt aan als te veel met het hoofd bedacht, in plaats van dat de schrijvers het verhaal werkelijk doorleefd en meegemaakt hebben. Tja, hoe meer ik er over schrijf, hoe minder er van overblijft.

Toch denk ik dat het voor een puur fantasyboek best oké is. Niet briljant maar oké. Als beginnend fantasylezer zou ik dit zeker hebben kunnen waarderen. Nu is het slechts nog een van de laatste herinneringen aan mijn moeder.