De Metabaronnen Tweede boek: Honorata - Jodorowsky & Gimenez

De opzet van dit tweede deel is precies zoals het eerste deel en dat is dat een robot tegen een andere robot de ontstaansgeschiedenis van de metabaronnen vertelt. De terugkerende opmerking dat het verhaal zo spannend is dat een diode doorbrandt, blijft me storen en vind ik ook onbegrijpelijk gezien de verdere zeer hoge kwaliteit van deze strip. Zowel het verhaal als de tekeningen hebben mij nu volledig in hun greep.

Othon krijgt in dit deel de titel metabaron en daarmee is de familie van de metabaronnen begonnen. Alleen heeft Othon door gevechten in het vorige deel geen voortplantingsorgaan meer waardoor nageslacht nog niet zo vanzelfsprekend is. Honorata, een slaaf die Othon als geschenk krijgt, weet daar wel wat op. Lees zelf hoe ze het voor elkaar krijgt zwanger te raken en vervolgens haar kind, Aghnar een meedogenloze opvoeding te geeft om de kans om de harde wereld te overleven te vergroten.

Jodorowsky schuwt het keihard bestaan niet en daar denk ik wel wat Zuid Amerikaans temperament in te kunnen herkennen. Deze is ook te vinden in bizarre gebeurtenissen zoals  de geboorte van Aghnar hoog in de vrije lucht omdat zijn moeder vlak daarvoor is geïnjecteerd met het geheime wapen van Othons familie, gewichtsloosheid.

Gimenez zijn tekeningen tonen een universum waar je niet omheen kunt. Overal zijn zoveel details dat het bijna foto's zouden kunnen zijn. De kleuren zijn grauw zoals het leven van de hoofdpersonages ook grauw zijn. Tekeningen die een gouden combinatie zijn met het verhaal van Jodorowski.