Het gaat over een ruimtereiziger die door niet-menselijke wezens is gebruikt als medisch experiment waardoor hij afzichtelijk verminkt is en chronische pijn heeft. En het gaat over een meisje van zeventien bij wie vele eicellen zijn weggenomen en bevrucht waardoor ze de moeder is van honderd baby's maar ze niet mag zien. En het gaat over een overdreven rijke man die deze twee personages bij elkaar brengt om vermaakt te worden door hun relatie die van begin af aan tot mislukken gedoemd is.
Het duistere zit hem in dat niemand ook maar een moment werkelijk gelukkig is en dat ook niet schijnt te kunnen worden. Het wanhopig toch proberen aan het leven vast te houden door te geloven dat de belofte die gedaan is op betere tijden terwijl je als lezer direct aanvoelt dat die beloften loos zijn, maakt het nog wranger. En wat te denken van de media die zich op de twee hoofdpersonen stort om de rest van de bevolking er zich mee te laten vermaken. In 1967, de tijd dat boek voor het eerst uitkwam, is er wat dat betreft met de mensheid nog weinig veranderd.
4 opmerkingen:
Brr, wat eng! Ik heb het al moeilijk genoeg met de gevolgen van de Watersnoodramp voor een destijds 10 jarige jongen met een streng gereformeerde moeder.
Ik wist niet dat Silverberg dit soort afschuwelijke verhalen schreef. Het is uit zijn vroege periode las ik ergens en later werden zijn verhalen steeds somberder. Het is oppassen geblazen dus als ik wat van hem wil lezen. Ik ken hem alleen van zijn samenwerking met Asivmov geloof ik. Hoe zijn de andere twee verhalen?
De andere twee novellen heb ik nog niet gelezen. Die bewaar ik nog even. Ik had ook een ander idee bij Robert Silverberg en neem even een pauze om van deze geschiedenis bij te komen.
Dat klinkt anders ook behoorlijk horror.
Een reactie posten