Na het lezen van de eerste bladzijden had ik het al benauwd en dat heeft bij het lezen van het hele boek aangehouden, al was het op het ene moment er meer dan het andere.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een meisje met een eetstoornis. Samen met haar moeder die chronisch aan de zuurstof zit en haar vader en broer is ze op vakantie in Noorwegen, het land waar de broer van haar moeder woont en waarover haar moeder altijd geweldige verhalen heeft verteld.
De pech onderweg kun je zien als puur pech maar voelt toch ook beïnvloed door haar dwangmatige gedrag waardoor het hele gezin voortdurend onder druk staat.
Tijdens het lezen, zat ik me voortdurend af te vragen hoe iemand die zo diep verstrikt is geraakt in haar eigen voorgeschreven (absurde) levensregels, daar ooit door een buitenstaander uit te halen is. Zij laat geen enkel moment een opening naar mogelijk ander gedrag zien.
Knap beschreven vond ik ook dat het hoofdpersonage geen optie voor zichzelf heeft om ook maar te reflecteren op hoe zij zich gedraagt en wat dit voor effect op haar omgeving heeft.
De dynamiek binnen het gezin wordt daarnaast haarfijn beschreven door te laten zien hoe iedereen op elke situatie reageert en heel slim door de ik-persoon een dagboek van haar vader te laten vinden zodat de lezer iets meer inzicht in zijn belevingswereld krijgt.
Alles bij elkaar een benauwende tekst over een benauwend gezin.
