#50books - 2017.50

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de vijftigste vraag van 2017 is: 

Schrijf een brief aan de hoofdpersoon in een van de boeken die je hebt gelezen 

Hé Delirium,

Jij die ooit Delight was

En nu met twee kleuren ogen

De wereld op jouw heel eigen wijze

beschouwt

Brengt aan een ieder die luistert

Nieuwe kleuren in het leven

Ervaringen die men nog niet eerder bedacht

En onbekend verlangen vervult

Wanneer jij je mond opent

Verandert onmiddellijk de wereld om je heen

En is alles weer net wat meer dragelijker geworden

dan voorheen

Daarom wil ik je zoenen

Dagen met je door de straten zwerven

Je omhelzen

Met je dansen

en dan weer loslaten

Lieve Dilerium

Mijn meisje

Ongrijpbaar fenomeen

Jouw verwarring

Is mijn geluk

Jouw oprechtheid

Is mijn vertrouwen 

in het bestaan

dat ik zo vaak verfoei

In jouw werkelijkheid

Is begrijpen geen issue

Omdat alles kan bestaan

En dat maakt het mooi

en liefdevol

Blijf alsjeblieft voor altijd bestaan

Je meebelever

#50books - 2017.49 Uitdagend lezen

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de negenenveertigste vraag van 2017 is: 

Heb jij je leesuitdaging voor dit jaar gehaald?

Op 2 januari had ik voor dit jaar niet meer dan het plan om dit jaar elke dag een verhaal te lezen in De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 in 250 verhalen bij elkaar gebracht door Joost Zwagerman.

En bij niet veel meer dan het plan is het gebleven. In de avond vind ik het lastig om te lezen omdat mijn ogen dan vermoeid zijn en ik nog onvoldoende behendig ben met allerlei leesbrillen om de teksten toch scherp genoeg te krijgen. Het boek is ook te dik om in bed mee te nemen dus vlak voor het slapen gaan een verhaal hieruit lezen, is niet haalbaar gebleken.

Wel heb ik in weekenden eens een verhaal of twee, drie gelezen maar daarna toch weer weggelegd. De grootste belemmering is de zwaarte van het boek en wat dat betreft had het beter in verschillende delen uitgegeven kunnen worden. Het is echt heel erg jammer want als ik er in lees dan geniet ik daar wel heel erg van. Ik zal dan ook af en toe een verhaal eruit blijven lezen en wie weet dat ik het in 2018 wel uit ga krijgen.

#50books - 2017.48 Boek

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de achtenveertigste vraag van 2017 is: 

Wat is volgens jou een (literair) boek?

Een stapel papieren met een hoop letters erop, was het eerste dat in mij bij deze vraag omhoog schoot. Maar dat is natuurlijk veel te simpel. Want een krant voldoet ook aan deze criteria en een digitaal boek niet. Dit geeft al gelijk aan dat het hem niet in de materie zit.

Maar wat dan wel? Er staan altijd letters in? Nee, dat voldoet ook niet want daarmee worden alle prentenboeken uitgesloten en dat zijn zeker ook boeken. 

Daarom denk ik dat alles wat uitgegeven wordt onder de naam boek een boek is.

Loop maar eens een rondje in een wat grotere boekhandel of over een boekenmarkt, dan kun je zien hoe een grote diversiteit er is aan boeken. Of als je wat gaat surfen over het wereld wijde web, ook daar vind je de meest uiteenlopende onderwerpen en uitingen die onder de noemer boek in de wereld zijn geholpen.

Aan het woord literair waag ik me niet. Er zijn al eerder literatuurverwante #50books-vragen gesteld en het blijft immer iets subjectiefs. 

#50books - 2017.47 Geen boek

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de zevenenveertigste vraag van 2017 is: 

Koop jij boeken bij theatervoorstellingen of andere concerten of bijeenkomsten en wat was het laatste boek dat je op zo’n evenement kocht?

Nope.

Tenminste ik kan het me niet heugen met een boek naar huis te zijn gegaan na een voorstelling. Maar ik moet daarbij ook zeggen dat het me ook niet bijstaat dat er boeken werden aangeboden. Anders kan ik me heel goed voorstellen dat ik wel eens met een boek thuis zou zijn gekomen.

Waar ik nog wel eens mee thuiskom na een concert, is de nieuwste CD van de artiest. Zie hiernaast mijn laatste aanwinsten. En dat komt dan niet omdat ik daar dan om sta te springen maar vaak om de kunstenaars nog eens extra te ondersteunen. Daarbij moet ik heel eerlijk bekennen dat het dan mijn levenliefje is die de CD gaat halen want ik ben daar meestal te verlegen voor.

#50books - 2017.46 De kunst van het geven

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de zesenveertigste vraag van 2017 is: 

Welk boek geef jij cadeau aan een goede vriend of vriendin?

Boeken geven is een nogal risicovolle onderneming. Want hoe weet je nu dat iemand daar echt blij mee zal zijn? Een vriendin heeft zelfs laten weten geen boeken meer te willen krijgen omdat ze te vaak boeken heeft gehad die niet haar smaak waren. Daarom ben ik geneigd eerder een boekenbon te geven dan een boek.

Maar daarop is een uitzondering. En dat is Opruimen, dat is de Kunst! van Ursus Wehrli. Dit is een heerlijk bladerboek dat iemand op zijn gemak eens kan doornemen op een onbewaakt moment en wat ook heel makkelijk als doorgeefcadeau kan dienen. Want je hebt het al bladerend zo uit maar het is toch een heel leuke ervaring.

Net zoals het boek Schapen Tellen van Hans van der Meer. Een boek dat doet denken aan een oud prentenboek, zo dik zijn de bladzijden. En op alle plaatjes staat niet anders dan een weiland vol schapen.
De eerste keer dat ik dat zag, vond ik dat zo machtig mooi en werd ik daar zo blij van dat ik iedereen wel in die vreugde wilde laten delen. En nog als ik het in een boekhandel weer eens tegenkom moet ik moeite doen om het niet te kopen om aan iemand te geven.

Boeken puur voor het kijkplezier en niet voor het lezen, die durf ik nog wel eens iemand cadeau te doen.

#50books - 2017.45 Elke dag een maand lang

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de vijfenveertigste vraag van 2017 is: 

Doe jij mee of heb je wel eens meegedaan of ben je van plan om ooit een keer mee te doen aan #nanowrimo?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik begonnen ben met elke dag minstens 750 woorden te schrijven op de website 750words.com. Het duurde even voor ik de smaak te pakken kreeg om daadwerkelijk elke dag die 750 woorden te schrijven maar met in het vooruitzicht van een nieuwe badge die ik op die site kon verdienen (wat als je er over nadenkt totaal nutteloos is maar door het kinderlijke genoegen van een stempeltje of een sticker verdienen toch nog steeds werkt) ben ik op een gegeven moment een ritme van inderdaad elke dag schrijven gaan ontwikkelen.


Na de badges voor respectievelijk 3, 5, 10 en 30 dagen achter elkaar schrijven en voor sneltypen en typen zonder afgeleid te worden te hebben gehaald, ging ik eens kijken wat voor badges er nog meer waren. En daar stond ie dan, de NaNo badge. Deze kan je verdienen door in een maand 50.000 woorden te schrijven. Dit is los van welke maand dan ook, als het maar binnen een bepaalde maand is.


Deze uitdaging ben ik aangegaan en woooow, wat een ervaring is dat. Met 750 woorden per dag ging ik die 50.000 woorden niet halen dus heb ik dat aantal opgetrokken naar het dubbele per dag. Voor het schrijven van dagboekfragmenten waren dat voor mij te veel woorden dus bedacht ik het kader voor een verhaal en ben begonnen.
Door mijzelf te dwingen zoveel te schrijven per dag kwam het verhaal steeds meer en meer op gang en werd het een hele belevenis. Soms had ik minder inspiratie en wist echt niet wat er die dag met de hoofdpersoon zou gaan gebeuren. Op andere dagen was het juist heel makkelijk en vlogen de woorden uit mijn toetsenbord.

Deze manier van schrijven vind ik zeer geschikt voor wanneer je een idee hebt voor een verhaal maar wellicht nog niet alle ingrediënten voor handen hebt. Het jezelf dwingen zoveel woorden te schrijven, maakt dat er werkelijk iets gebeurt en nee, uitstellen is er niet meer bij. Leuke ervaring.

#50books - 2017.44 Nog onbeslist

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de vierenveertigste vraag van 2017 is:  Welk boek ga je lezen na het boek dat je nu leest?

Een vraag die mij vaak bezig gaat houden als ik vermoed die dag een boek uit te lezen. En terwijl ik meestal nog tijdschriften, webcomics en Nederlandstalige korte verhalen heb liggen en deze beschouw als voor altijd-tussendoor-leesvoer, staan er papieren en digitale boeken geduldig te wachten om gelezen te worden waar ik dan uit te kiezen heb.

Op dit moment staan er twee boeken die bij mij het meest om aandacht vragen.

Een interview in een van de Clarkesmagazines uit 2013 maakte mij attent op deze auteur, Susan Palwick en in het bijzonder op dit boek, Mending the Moon, dat in die tijd net uitkwam.

Het boek zou gaan over sterven, over dood, een onderwerp waar ik graag over lees omdat het zo bij het leven hoort en in mijn beleving zo veel mensen er zo spastisch mee omgaan waardoor ik me niet begrepen voel. In boeken kan ik hiervoor wel vaker begrip vinden. En dat is ook wat ik in dit boek hoop te gaan vinden. Een science fantasy boek als ik het goed begrepen heb.

Het was trouwens nog niet zo eenvoudig om aan dit boek te komen. Blijkbaar is het geen groot succes geworden maar dat zal voor mij de pret niet drukken.


Alleen nu was ik laatst in Scheltema waar ik stond te wachten tot mijn levensliefje pauze kon nemen. Dus speurde ik wat in de boekenkasten in mijn buurt en viel mijn oog op Je hebt wél iets te verbergen van Maurits Martijn en Dimitri Tokmetzis. Ik vond een aangename leesstoel en heb de eerste bladzijden gelezen waardoor ik gelijk gegrepen werd.

De schrijfstijl maakt dat het makkelijk doorlezen is en de inhoud kan ik ergens wel raden maar toch wil ik het wel eens door iemand nog eens uiteen gezet willen zien. Daarom heb ik het boek gekocht en ligt het te popelen om gelezen te worden.

Alleen heb ik nog niet besloten welke van deze twee het gaat worden. Dat zal gaan gebeuren als ik uit heb wat ik eerst nog even wil lezen. Wat dan bepaalt welke het wordt, weet ik ook niet. Ik denk dat het puur de bui zal zijn waarin ik dan ben voor welk boek ik dan kies.

#50books - 2017.43 Leeghoofd

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de drieënveertigste vraag van 2017 is: 

Wat heb jij nodig om te kunnen lezen?

Een boek! Maar niet zomaar een boek. Het boek heeft al een bepaalde blijde verwachting bij mij geschapen. Dit kan zijn omdat ik er iets over gehoord heb, iets anders van dezelfde schrijver heb gelezen, het onderwerp mij interesseert of omdat ik er al een stuk in gelezen heb.

Ook heb ik zin om te lezen nodig om te kunnen lezen. Als ik eigenlijk iets anders wil doen maar van mijzelf vind dat het zinniger is om te lezen, gaat het lezen met moeite. Alhoewel ik ook wel eens dan toch gegrepen kan worden door een tekst waardoor het lezen dan wel weer prima gaat. 

Maar het meest belangrijke is dat er in mijn hoofd voldoende ruimte is om nieuwe ervaringen op te doen en deze ook kan verwerken. Zoiets wordt ook wel een leeg hoofd genoemd.
Nu is het meestal zo dat er de hele tijd van alles door mijn hoofd heen raast aan gedachten. Soms is een half gelezen zin al voldoende om mij in jeugdherinneringen te storten of zit ik opeens de vergadering voor de volgende al voor te bereiden.

Totaal in een boek kunnen zijn, is het meest fijne wat er is. En daarvoor is een leeg hoofd noodzakelijk. Soms denk ik aas ik maar vaker een leeghoofd, dan kon ik mijzelf eindeloos vullen met al die ervaringen en gedachten van anderen.

#50books - 2017.42 Van plan

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de tweeënveertigste vraag van 2017 is: 

Maak jij een planning voor het lezen van je boeken?

Nope, nu niet en nooit niet.

Maar ik ben wel vaak van alles van plan wat lezen betreft.

Zo wil ik bijvoorbeeld graag de tijdschriften waarop ik geabonneerd ben een beetje bijhouden. Met Clarkesworld magazine lukt me dat aardig, iedere maand een paar korte science fiction verhalen en wat non fictie artikelen.

Maar met Onze Taal gaat dat vaak meer met horten en stoten en lees ik er een aantal achter elkaar tot ik weer helemaal bij ben.

Boeken die bestaan uit een serie wil ik graag binnen een jaar allemaal gelezen hebben zodat ik nog goed weet waar het allemaal over gaat. Zoals de Mars-serie van Kim Stanley Robinson en de Three-Body trilogie van Cixin Liu. Dit is trouwens meer een voornemen dan dat het me werkelijk lukt.

En dan heb ik nog mijn plankjes met ongelezen boeken. Wanneer ik aan een nieuw boek begin vind ik het soms aardig om het boek dat al het langst op mijn aandacht ligt te wachten te nemen of juist het allerlaatst aangeschafte boek.

Ik ben al jaren aan het worstelen om van het lijstjesdenken af te komen in de zin van lijstjes met wat ik vind dat ik zou moeten doen. Daarvoor in de plaats wil ik graag op het moment zelf bepalen waar ik nu het meest zin in heb. De plannen in mijn hoofd zijn er dan meer als optie en zeker niet dwingend. Of zoals  men ook wel eens zegt: een planning is er om er van af te wijken.

#50books - 2017.41 Aanraders

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de eenenveertigste vraag van 2017 is:   

Lees jij boeken die worden aangeraden in andere boeken?

Door mijn boekenkeuzes komt het niet zo vaak voor dat er in de tekst zelf andere boeken worden aangeraden. De grote uitzondering is dan Olijven Moet Je Leren Lezen van Ellen Deckwitz waar elk hoofdstuk van leestips is voorzien.
Zo zijn er ook boeken vol noten met waar de schrijver zijn informatie vandaan heeft gehaald. Dit zijn dan ook vaak weer andere boeken. Maar al deze titels laat ik zo goed als altijd langs mij heengaan. Het is voor mij geen manier om me tot verder lezen te brengen over een bepaald onderwerp.

In science fictionboeken wordt nog wel eens achterin reclame gemaakt voor andere titels van dezelfde schrijver of ook wel voor andere schrijvers hun boeken als deze bij dezelfde uitgeverij zijn uitgebracht. Daar laat ik mijn ogen wel eens over dwalen maar het is echt zelden dat ik daardoor word geïnspireerd tot het kopen van die boeken. Het is meer dat als ik al over een titel zit te twijfelen dat door het nog eens te zien, het zetje is om het werkelijk aan te schaffen.

De aanschaf van boeken wordt bij mij op een andere manier gemotiveerd. Hadden we daar in het verleden ook al niet eens een #50books-vraag over beantwoord? ;-)

#50books - 2017.40 Scheltema

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de veertigste vraag van 2017 is:   

Welke boekenwinkel heeft jouw voorkeur?

 
Heel eerlijk gezegd heb ik een bloedhekel aan winkels en winkelen. Of het nu de dagelijkse boodschappen zijn of het noodzakelijk kwaad van kleding kopen, mij kun je er niet blij mee maken. 

Lang was daarop één uitzondering, namelijk de boekwinkel. Daar kon ik uren in rondzwerven, van boek naar boek, van plank naar plank, van verdieping naar verdieping. Lekker grasduinen en snuffelen aan al dat moois dat daar voor handen lag. Allemaal om nieuwe inspirerende ideeën voor het leven op te doen.

Alleen is er nu een tijd gekomen dat ik zoveel boeken heb gekocht die ik nog niet gelezen heb en dat het aanbod aan tekst via internet zo overweldigend groot is dat ik nooit meer kan lezen wat ik ook maar tot nu toe in mijn leven aan boeken en teksten gezien heb. En dat maakt dat ik een stuk minder hebberig ben geworden. Het komt dan ook eigenlijk nooit meer voor dat ik de stad in ga om eens een paar uur in een boekwinkel door te brengen.

Toch heeft een specifieke boekwinkel mijn voorkeur en dat heeft een heel eenvoudige reden: Mijn levensliefje werkt in Scheltema op het Rokin te Amsterdam. Daar kom ik dan ook regelmatig op donderdagmiddag om hem op te halen om snel samen wat te gaan avondeten voordat zijn verdere avonddienst verder gaat. En wanneer ik daar dan ben, kan ik het niet laten om een blik te werpen op de stapels boeken hier en daar. En ja, dan komt het nog wel eens voor dat ik niet alleen met een volle buik maar ook weer een nieuw boek thuiskom.

#50books - -2017.39 Boekgevoelens

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de negenendertigste vraag van 2017 is:   

Welk gevoel geeft een boek jou?

Dat is wel een heel algemene vraag en daarom in eerste instantie wat lastig te beantwoorden. Maar na de vraag wat meer tot me door te hebben laten dringen, vroeg ik mij af of ik bij het lezen naast de hunkering van intellectuele bevrediging ook zoek naar emotionele bevrediging. En als heel snel kwam daarop het antwoord: ja.

Boeken laten me grijnzen, verbazen, gruwen, geven me kippenvel, laten me rillen, heel soms gillen van verontwaardiging of van het lachen, zorgen er voor dat ik heel stil word, me geborgen voel of juist heel erg onbegrepen, laten me genieten van het kunnen groeien door levenservaringen te delen, instemmend knikken, rouwen en nog veel meer, te veel om op te noemen.

Ik denk dat juist door het lezen van boeken je een rijker gevoelsleven kunt krijgen. Dat door in hoofden van andere mensen te kunnen kijken, je als lezer meer kunt ervaren dan wat je in je eigen leven kunt meemaken en bedenken en ook voelen. En dat is precies wat lezen zo waardevol maakt.
 
 

#50books - 2017.38 Oorsponkelijke taal

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de achtendertigste vraag van 2017 is:   

Lees jij boeken in hun oorspronkelijke taal of juist liever vertaald naar het Nederlands?
 

Helaas ben ik niet behept met veel taalgevoel en dat terwijl ik wel heel erg veel houd van alles wat met taal te maken heeft. Het was dan ook drama dat bij mijn studie bleek dat de meeste boeken in het Engels waren. Nu had ik wel Engels als eindexamenvak gehad op het VWO maar dat stelde in de praktijk niets voor. Met doorzettingsvermogen heb ik dan ook de boeken doorgeworsteld met zegene de greep dat ik er iets van opstak. Dit was de tijd dat ik mijn science fiction- en fantasyboeken nog in de Nederlandse vertaling las. 

Pas na mijn studie ben ik langzamerhand overgestapt in het lezen van oorspronkelijk Engelstalige boeken in hun eigen taal. Wat daarvoor de reden is geweest, weet ik niet meer. In ieder geval weet ik dat me toen me nogal wat ontging door het in het Engels te lezen maar door het meer en meer te doen mij steeds meer ging dagen. Ook het kijken van Engelstalige televisieseries met Engelse ondertiteling heeft daarbij geholpen. 

Bij een vakantie in Duitsland vond ik het ook een uitdaging om een oorspronkelijk Duits science fiction boek te vinden als souvenir. Het heeft me verwonderd hoe relatief makkelijk ik dat boek lezen kon. Later heb ik meer Duitstalige boeken gelezen en al gaat het veel langzamer dan het Engels of Nederlands, het is zeker te doen. Op dit moment lees ik de webstrip Wormworld Saga in het Duits omdat de maker ook een Duitser is. Soms spiek ik even bij de Engelse vertaling als ik denk dat mij iets ontgaat. Hahaha, ik bedenk me nu pas dat ik ook bij de Nederlandse vertaling kan kijken want die is er ook.

Tijdens nog een andere vakantie waarbij we in Noorwegen zijn beland, heb ik een Noorstalig boek gekocht. Ik dacht dat het een kinderboek was door de vele tekeningen maar dat bleek helemaal niet het geval te zijn. Ik vond het een uitdaging om met een beetje Noorse les via internet en Google translate te kijken hoe ver ik zou komen. Die ervaring heb ik beschreven in het blog: Alt Det Som Er - Bjørn Sortland & Paul Dikker. 

Een leuke aanvulling daarop is dat ik de Nederlandse kunstenaar bij een open atelierdag heb ontmoet en hem verteld heb over dat ik zijn boek in Noorwegen heb gekocht. Mijn opmerking dat ik niet zeker ben dat ik uit de vertaling ben gekomen, leverde me een mail op met de vertaling die hij had gekregen om de tekeningen bij te maken. Ik ben er nog niet aan toe gekomen om deze naast mijn vertaling te leggen maar dat ga ik zeker nog eens doen. 

Boeken in andere talen dan hierboven beschreven, lees ik allemaal in de vertaling omdat ik er anders niets van begrijp. Wel heel erg jammer want al die verschillende talen zijn enorm fascinerend. Ik zou willen dat ik nog veel meer talen zou kunnen leren. Want elke taal laat het leven weer vanuit een ander perspectief zien. 

#50books - 2017.37 Benauwd en misselijk

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de zevenendertigste vraag van 2017 is:   

Van welk boek dat je hebt gelezen, kreeg jij nachtmerries?

Of het echt nachtmerries zijn geweest in de letterlijke zin van het woord, weet ik niet zeker. Maar dat ik me er fysiek misselijk en Spaans benauwd door heb gevoeld, staat me nog levendig voor ogen.

En dan gaat het om een specifiek hoofdstuk uit American Gods geschreven door Neil Gaiman. Hierin is zeer gedetailleerd en levendig beschreven hoe het is om als slaaf samen met honderden andere slaven onderin een schip vervoerd te worden. Natuurlijk wist ik al lang dat er slavenschepen zijn geweest en dat daar velen bij omgekomen zijn. Net zoals dat ik op school had geleerd dat er vele Joden per trein naar concentratiekampen zijn gebracht om daar massaal te worden uitgemoord.  Feiten die me wel ongemakkelijk deden voelen maar nog geen impact hadden.

Om dan te lezen hoe het werkelijk in zo'n schip geweest is. Door te lezen hoe dat voelt, het zelf te beleven om zo geestelijk en lichamelijk vernederd te worden, dat is iets dat ik nooit meer van me af heb kunnen schudden. Net zoals na het lezen van Is dit een Mens? van Primo Levi die zijn concentratiekampervaringen heeft beschreven.

Dit is waar mensen toe in staat zijn om andere mensen aan te doen en daar blijf ik rillingen van krijgen.

#50books - 2017.36 Top drie van dit jaar

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de zesendertigste vraag van 2017 is:   

Welke drie boeken moeten volgens jou op nummer 1, 2 en 3 liggen in de boekenwinkels?

Ha, dacht ik, dat wordt eens flink nadenken over wat voor soort boeken dat dan zullen zijn, fictie of non-fictie en of ik dan ga voor boeken die ik ken of juist niet maar vind dat ze overal verkrijgbaar horen te zijn. 

Alleen toen kwam het zinnetje erachteraan 'Probeer dit dan te beperken tot boeken die je dit jaar gelezen hebt.' Oh. Dan wordt het opeens een heel andere vraag. Namelijk wat nu mijn top drie is van de boeken die ik dit jaar heb gelezen.

In dat geval ga ik voor op nummer 3:

De Bijbel voor ongelovigen, deel 1 Het begin Genesis geschreven door, de lievelingsauteur uit mijn jeugd, Guus Kuijer. Zelf heb ik het samen gelezen, meestal aan tafel na het avondeten waar we elkaar om en om voorlazen. Onze versie was een dwarsligger waardoor het boekje ook nog wel eens meeging op een fietstocht waar we op een bankje er samen nog wat verder in lazen.
Wat mij betreft voor iedereen een aanrader omdat zowel voor hen die de Bijbel kennen als voor degenen die de Bijbel niet kennen er iets waardevols uit te halen valt. Het vertelt over de normen en waarden waar onze cultuur op gebaseerd zijns maar laat ook een kritische noot hierover horen.



Op nummer 2 iets heel anders:

Olijven moet je leren lezen, columns van Ellen Deckwitz over hoe je kunt genieten van poëzie.

Er is zoveel poëzie en zo weinigen die er iets mee kunnen omdat we nooit de juiste handvatten hebben gekregen. Ellen Deckwitz weet op een simpele manier door voorbeelden en uitleg de lezer in een handomdraai te enthousiasmeren om toch eens een gedichtenbundel ter hand te nemen.
Alleen al door het lezen van deze columns heb ik meer gedichten met aandacht gelezen dan ooit daarvoor bij elkaar. En het smaakt zeker naar meer.

Niet alleen de tekst van Ellen en de diverse gedichten zijn smullen maar ook de illustraties zijn van zeer interessante kwaliteit. Jenna Arts haar illustraties lijken in eerste instantie wellicht niet echt te boeien maar bij beter kijken, worden ze steeds wonderlijker. Ze groeien net zoals gedichten doen.


En dan blijft er nog een nummer 1 over. Van de boeken die ik dit jaar gelezen heb kan dat er maar een zijn en dat is:

Hubert, tekst en tekeningen door Ben Gijsemans.

Deze graphic novel grenst voor mij aan kunst met de grote K. Misschien geen toeval dat het zich voor een groot deel in een museum voor beeldende kunst afspeelt.

Het verhaal vindt stapje voor stapje zijn weg terwijl je als lezer of beter gezegd als kijker, er wordt namelijk niet zo heel veel gezegd, meer en meer wordt meegenomen in het leven van Hubert.  De tekeningen dwingen je om heel goed te kijken. Soms lijkt er niets te gebeuren maar is het net een kleine houdingsverandering die boekdelen spreekt.

Ja, laat dit boek maar flink gepromoot worden zodat het de waardering krijgt die het volgens mij verdient.

#50books - 2017.35 Over de drempel

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de vijfendertigste vraag van 2017 is:   

Wat is het laatste boek dat jij kocht in de boekhandel?

Mijn eerste gedachte was dat ik wel heel hard zou moeten nadenken om dat nog te weten. Twee dagen later sloeg ik me voor het hoofd want ik houd al vele jaren bij wat ik koop, leen en lees. En ja, daar stonden bovenaan de boeken die ik op de laatste Deventer boekenmarkt gekocht heb.

Alleen nu kwam deze week Lalagè met een boekbespreking van een dichtbundel. En na vorige maand Olijven moet je leren lezen van Ellen Deckwitz gelezen te hebben, sta ik daar een stuk meer open voor. De dichtbundel die Lalagè besprak is van Wim Brands en toevallig had ik over zijn boek 's Middags zwem ik in de Noorzee, al eens eerder een bespreking gelezen waardoor ik geïnteresseerd was geweest maar nooit actie had ondernomen. Lalagè gaf me net het duwtje over de drempel.

En omdat mijn levensliefje bij een boekhandel werkt, hoefde ik gisteren alleen maar even te bellen en kwam hij er 's avonds mee thuis.


Nu ligt het op mijn bureau en ik heb er al even in gebladerd maar nog geen woord in gelezen. Eerst alleen even voelen en een eerste indruk van de vulling van de bladspiegels op me in laten werken.

Dat ik er ooit zelf een bespreking over ga schrijven, staat in ieder geval vast.

#50books - 2017.34 Bladen

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de vierëndertigste vraag van 2017 is:   

Welke tijdschriften lees jij en waarom? 

 

Grappig hoe dat werkt. Ik las deze vraag en dacht ik ben snel klaar want ik ben lid van maar een tijdschrift, namelijk Onze Taal. Het blad over de Nederlandse taal waarvan ik merk dat wanneer iemand een veellezer is, de kans groot is dat diegene ook lid is van dit blad.

 

Het blad komt tien keer per jaar uit en kan nu ook digitaal gelezen worden. Dat laatste heb ik zelf nog nooit gedaan maar ik kan me voorstellen dat voor digitaal liefhebbers het een uitkomst is.

 

Jarenlang heb ik de papieren versie in speciaal daarvoor gemaakte Onze Taal-mappen bewaard. Maar ik kwam er achter dat ik er nooit meer naar terugkeek wanneer ik het gelezen had en dus besloot ik op een dag ze allemaal weg te doen. Wel even slikken om een gewoonte zo drastisch te wijzigen. Maar vanaf dat moment gaat het tijdschrift na lezing in de papierbak en dat bevalt me nu prima.

 

 

Dus het is slechts een tijdschrift dat ik lees? Nee nee, opeens bedacht ik mij dat ik ook lid ben Beeldenmagazine, een kwartaalblad dat zich richt op ruimtelijk georiënteerde kunst. 

Wij waren op zoek naar een kunsttijdschrift dat aan onze belangstelling voldeed. Zo hebben we aardig wat kunstbladen in huis gehaald maar de een na de ander viel af omdat ze vol stonden met een hoop onzinnig geneuzel en mooi praterij.

Wat zo prettig is aan Beeldenmagazine is dat naast dat het precies over die kunst gaat waar ik van houd, het ook geschreven is door oprechte kunstliefhebbers die vertellen hoe zij de kunst zelf beleefd hebben zonder dat ze aan kennisfarting doen of het artikel vullen met lege woorden. Een verademing in de kunstbladenwereld.



Oké, dus ik lees twee tijdschriften. Nee, niets daarvan. Ik ben namelijk ook nog lid van Stripglossy. Dit Nederlandstalige, op voornamelijk Europese strips gebaseerde kwartaalblad, heeft naast de strips zelf, heel veel uitgebreide artikelen over de makers van de strips, geschiedenis van strips enzovoort oftewel de achtergronden.

Als kind ben ik rond de tien jaar lid geweest van Eppo en zijn opvolgers waardoor dit blad mij wel wat leek. 
Het is bijzonder mooi vormgegeven en heeft dan ook terecht glossy in zijn naam staan. Wel was het even wennen dat er zoveel tekst was en veel minder strips an sich. Maar uiteindelijk zijn die artikelen zo boeiend dat het juist een verrijking is.



Nu dacht ik dat ik er wel was met die drie tijdschriften wat dus al beduidend meer is dan die ene. Maar nee, er schoot me er in de loop van de week nog een te binnen. Blijkbaar zitten bepaalde gewoontes zo diep geworteld dat ik ze bijna niet meer opmerk. Het gaat natuurlijk om het digitale maandblad Clarkesworld Magazine waar ik ook elke maand een bespreking van houd op dit boekenblog.

Dit blad dat gevuld is met Engelstalige korte science fiction verhalen en aanverwante genres, plaatst werk van schrijvers van over de hele wereld. Daarbij wordt er speciaal aandacht geschonken aan Chinese science fiction. Voor mij was dat de reden om lid te worden en dit blad te steunen.
Alle verhalen kunnen gratis op de website gelezen worden maar als je lid bent, kun je het tijdschrift in e-reader formaat downloaden. En dat doe ik dan ook. Elke maand weer een verrassing wat er komt.

En zo blijk ik in de loop der jaren toch gaandeweg lid te zijn geworden van vier tijdschriften en lees deze ook redelijk trouw.

#50books - 2017.33 Vertel me het einde

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de drieëndertigste vraag van 2017 is:   

Wat lees je nu en bevalt het? 

Enkele jaren geleden was er een oproep om medeoprichter te worden van de uitgeverij Das Mag. De belofte was om slechts enkele boeken per jaar uit te geven zodat er voor zowel boek als auteur de aandacht zou zijn die ze verdienen. Dat sprak mij wel aan en zo meldde ik me aan.

Inmiddels zijn er al een handjevol boeken verschenen waarvan ik het ene wat interessanter vind dan het andere maar het is altijd wel verrassend.
Op het moment dat het mogelijk was om me te abonneren op de uitgaves van Das Mag heb ik dat dan ook gelijk gedaan. Dit betekent dat wanneer er een nieuw boek uitkomt, ik deze automatisch thuis gestuurd krijg.

Zo viel vorige week het boek Vertel Me Het Einde van Valeria Luiselli in mijn brievenbus. Omdat ik net een ander boek uit had en dit klein en handzaam leek, dacht ik deze essay voor mijn midweekje fietsen in Nederland wel even te lezen. Maar dat ging anders.

Het onderwerp is de toename van vluchtende kinderen uit Midden-Amerika die de Verenigde Staten proberen binnen te komen om daar een veilig heenkomen te kunnen vinden. Ik had er geen idee van dat dit op zo'n grote schaal aan de hand is en ook wat voor verschrikkingen deze kinderen in hun doortocht meemaken. Daarom kon ik het niet achter elkaar lezen en heb het halverwege even weggelegd.

Nu na al fietsend in Nederland uitgewaaid te zijn, heb ik het boekje weer opgepakt en grijpt het me opnieuw. Hoe rijk en geborgen wij toch leven in Nederland terwijl er zoveel mensen dagelijks met zoveel verschikkingen te maken hebben. Goed om daar weer eens mee geconfronteerd te worden.

#50books - 2017.32 Genre bij genre

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de tweeëndertigste vraag van 2017 is:   

Hoe sorteer jij je boeken?

 

Op genre. Nou ja, dat is het dan wat mijn boekenkasten betreft. Dus ouwe strips bij ouwe strips, graphic novels bij graphic novels enzovoort. 

Zo vind ik snel de boeken terug wat betreft manga, kinderboeken, science fiction, sprookjesboeken, boeken over Koning Arthur en andere legenden en mythen, boeken vol wijsheden of de schrijver dacht dat het wijs was en literatuur.

Nu staan er ook wel wat planken gevuld met dubbele rijen boeken dus dat is wel wat moeilijker zoeken.

En dan is daar natuurlijk niet te vergeten de twee plankjes met nog niet gelezen boeken. Daar staan alle genres door elkaar.

Maar in dit digitale tijdperk heb ik natuurlijk ook nog boeken in een paar documenten beschreven staan.

Het ene heet gekocht en geleend. Daarin staan de boeken chronologisch per maand op wanneer ik ze aangeschaft of te leen gekregen heb.

In het andere document staan bovenaan de ongelezen boeken waarvan een deel ook e-boeken betreft. Deze staan trouwens op alfabetische volgorde van de achternaam van de auteur. En daaronder staan chronologisch de boeken de ik aan het lezen ben met daar achter de datum van wanneer ik in het boek begonnen ben en daar weer onder staan de gelezen boeken met de datum van beginnen met lezen en wanneer ik het uitgelezen heb.

Goh, ik wist zelf niet eens dat ik meerdere sorteermanieren had. Grappig om te ontdekken.

#50books - 2017.31 Niks voor mij

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt.

En de eenendertigste vraag van 2017 is:   

Wat doe je met boeken die je zijn aangeraden en je vindt er geen moer aan?

 

Mijn gezicht is te lezen als een boek. Iets wat ik bijvoorbeeld helemaal niet kan, is toneelspelen en daarmee is veinzen voor mij ook een onmogelijkheid. Je raadt dan al wat mijn antwoord op deze vraag is. Ik zal zeggen dat ik er geen moer aan vind.

Nu kan ik nog wel nuance aanbrengen in hoe ik deze boodschap  breng.

Bij een goede vriendin, zal ik iets zeggen in de trant van 'hoe heb je me dit aan kunnen doen?!'.

Spreek ik een wat meer op afstand staande collega, dan zal het meer een tekst zijn als 'Dit genre of schrijver is niets voor mij. Wel leuk om eens geprobeerd te hebben'. Wat dan ook wel weer de waarheid is. Want iets nieuws proberen vind ik over het algemeen wel de moeite waard.