Doorgaan naar hoofdcontent

#50books - 2017.30 Vanzelf openvallen

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt. 
 
En de dertigste vraag van 2017 is:   
Welk boek ligt je het prettigst in de hand?

Wanneer ik een boek wil hebben, is mijn eerste blik altijd of het een versie heeft met een zachte kaft en het liefst op pocketformaat. Soms is het even wachten want de harde kaften gaan bij het uitgeven van boeken meestal een aantal maanden vooruit. Alleen als ik echt niet kan wachten zoals bijvoorbeeld destijds met het zevende en destijds laatste deel van Harry Potter, koop ik die uitgave met een harde kaft. Maar tijdens het lezen voelde ik al gelijk weer waarom ik dat niet prettig vond. Het keiharde omhulsel om al die zachte, soepel meebewegende bladzijden lijken een gevangenis te zijn. Dat vormt absoluut niet mee wanneer ik me tijdens het lezen in een iets andere houding positioneer en het dwingt me om mijn leeshoudingen te beperken. Nee, dan de zachte kaft die mij altijd volgt.

Een pocket vind ik ook een heel fijn formaat omdat de bladzijden altijd in een keer te overzien zijn en ze meestal in één hand vast te houden zijn. Dit betekent dat waar ik ook ben, ik het boek makkelijk kan vasthouden zoals in een volle tram boven alle hoofden uit.

Nu is er met pockets nog wel eens een groot nadeel en dat is dat ze niet lekker openvallen. Soms heb ik de kracht van twee handen nodig om ze volledig open te kunnen houden waardoor ik ook de letters vlak bij de vouwen kan zien.
Daarom ben ik altijd heel gelukkig wanneer ik een pocket aantref die als vanzelf openvalt. Dat is de meest luxe boekvorm die ik ken en helaas maar weinig zie. Het zijn die boeken die roepen 'pak mij op dan ga ik alvast voor je open, kom maar en begin hier te lezen'. Dan is het puur genot om door die bladzijden te bladeren en alle letters met gemak te kunnen zien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Liefde in Beeld - Margreet de Heer

Margreet de Heer, vanaf oktober 2017 voor drie jaar Stripmaker des Vaderlands en ik had nog niet eens van haar gehoord. Schandalig! Ik maakte kennis met haar door de tweewekelijkse podcast van het Stripjournaal waarin zij inmiddels een vaste gast is geworden. Haar onaflaatbare enthousiasme voor strips werkte op mij zo aanstekelijk dat ik nieuwsgierig werd naar wat zij zelf heeft gemaakt. En daarmee schafte ik Liefde in Beeld aan. Dit boek heeft mij zeer aangenaam verrast. Want in plaats van een verhalende strip is dit een boek waarin Margreet de Heer over allerlei aspecten van de liefde filosofeert en daarbij ook haar eigen ervaringen gebruikt ter illustratie. En dan natuurlijk niet alleen in woord maar vooral ook in beeld. De tekeningen kwamen eerst eenvoudig op mij over maar hoe meer ik er van zag, hoe meer ik doorkreeg hoe door wat subtiele kleurverschillen er heel veel diepte in de plaatjes zitten.  Enkele onderwerpen die in dit boek langskomen zijn zeven soorten liefde, seks, de

Mag ik even iets tegen je aanhouden? - Japke-d. Bouma

Na tien jaar actief zijn in de medezeggenschap waarvan zes als een van de voorzitters in de OR, nam ik vorig jaar afscheid om ruimte te maken voor fris bloed. Bij het laatste etentje van de OR in die samenstelling werd een ABC voorgelezen waar iedereen in voorkwam en kregen de leden die zich niet meer verkiesbaar hadden gesteld een cadeau. Mijn cadeau was dit boek met de begeleidende woorden dat ik altijd zo kritisch was op taal. Niet dat ik goed ben in taal, verre van, maar wat mij betreft moeten notulen kloppen en brieven helder zijn in hun bedoeling. Wel grappig dat mijn luis-in-de-pels gedrag ook nog een boek over taal heeft opgeleverd. Al had ik wel eens van Japke-d. Bouma gehoord, ik had nog nooit iets van haar gelezen. En helaas ben ik er nu niet echt door gegrepen. Dat komt misschien ook omdat in een boek als dit columns gebundeld zijn en ik er dan altijd meerdere achter elkaar ga lezen terwijl ze geschreven zijn om er hooguit een per dag te lezen. Zo gebundeld komen ze op mi

Julian - Fleur Pierets

Op de voorkant staat 'Fleur en Julian gingen trouwen in de 22 landen waar het homohuwelijk was toegestaan. Julian stierf na het vierde jawoord'. En dat is precies waar dit boek over gaat. Na een korte samenvatting van amper twee bladzijden over hun relatie, beschrijft Fleur Pierets hoe haar geliefde, Julian, in haar armen sterft. Niks sentimenteels maar rauwe rouw volgt. Rouw die volledig invoelbaar is en het nog eens extra pijnlijk maakt bij het lezen over hoe gelukkig deze twee met elkaar zijn geweest. De grote lijn van het verhaal is van de ontmoeting met de liefde op het eerste gezicht tot het sterven van Julian tot de tijd die daarop volgt waarin Fleur rouwt. Fleur Pierets springt moeiteloos door de tijd heen-en-weer en als lezer kan ik net zo makkelijk meespringen. Er is nooit een moment dat ik me afvraag wanneer iets zich afspeelt in de tijd. Het is zoals een rouwende voortdurend in het verleden schiet en daarmee telkens op een ander punt uitkomt.  Het lezen over hun lie