Wayward, Vol. 2: Ties that Bind - Jim Zub & Steve Cummings

Dit tweede deel van de stripserie Wayward begint met een samenvatting, iets dat ik in stripseries zelden zie maar voor mij heel erg welkom is omdat ik een heel slecht geheugen heb en het een mooie manier is om gelijk de sfeer van het verhaal weer in te glijden.

Dit deel begint drie maanden later dan waar het vorige deel was geëindigd. In mijn beleving was Rori Lane, een Iers-Japans meisje met net ontdekte bovennatuurlijke krachten, de hoofdpersoon van het hele gebeuren. Het was dan ook een verrassing dat het nu Ohara Emi is die in dit deel de vertelstem heeft.

Ohara Emi is een Japans meisje dat doet wat er van haar verlangd en voor haar beslist wordt maar daar zeer ongelukkig onder is. Dan ontdekt ook zij dat zij bovennatuurlijke krachten heeft en ontmoet Ayane (het kattenmeisje) en Nikaido (emotiebeïnvloeder) uit het vorige deel. Vooral Ayane vind ik leuk om naar te kijken omdat zij in vele poezen uiteen kan vallen. 

Er zijn weer meerdere gevechten tegen Japanse mythische bovennatuurlijke wezens die door onze jonge helden gewonnen worden en zorgen voor spectaculaire tekeningen met veel beweging en prachtig gele, oranje en rode kleuren.

Ook wordt er regelmatig teruggeblikt naar iets van vroeger maar het ontgaat me hoe dit precies in elkaar zit. Het lijkt me in ieder geval een ontstaansgeschiedenis van de gevechten die wij in het heden zien.

Als klapper op de vuurpijl komt Rori terugsamen met Shirai, zij lijken te zijn opgestaan uit de dood, verslaan met gemak de bovennatuurlijke wezens en roept uit dat zij de nieuwe goden van de wereld zijn en de aanvallers zullen uitroeien. 
Wooooooow, wat een tempo. In andere strips was het pas na tig delen zo ver gekomen.  En dit deed mij afvragen wie nu eigenlijk de goeien en wie de slechten zijn. Heel spannend om hiermee af te sluiten. 

Lucky Me, verhalen van een dochter - Manon Albers

Voor de Kunst had weer eens een stripgerelateerd crowdfunding genaamd Lucky Me: een boekje geschreven door de dochter van Henk Albers, de Nederlandse striptekenaar die als enig buitenlandse tekenaar van Morris Lucky Luke mocht tekenen. 

Nu moet ik toegeven dat ik Henk Albers en zijn werk helemaal niet ken of dat ik het wellicht wel gezien heb maar de naam niet is blijven hangen. Als kind las ik wel strips maar onthield waar het over ging en niet wie het schreef of tekende.

Omdat ik Voor de Kunst en strips alle twee graag ondersteun, deed ik mee en viel het boek enkele weken geleden bij mij in de brievenbus. Met bijzonder weinig voorkennis ging ik lezen.

Het boek bestaat uit een reeks op columns lijkende stukjes die allen te maken hebben met het leven van Henk Albers. Zo zijn er een aantal medestripmakers die iets over hem schreven maar de meeste stukjes zijn vanuit Manon, de dochter, zelf geschreven. 
Ik had dat niet altijd door en vroeg me geregeld af over wie het nu eigenlijk ging. De ik-persoon had het dan over een dochter en pas na een bladzijde had ik door dat dit dan de dochter van Manon was. 

Er wordt niet uitgelegd wie nu wie is en waarom van belang voor dit portret van Henk Albers. Daarom voelt het heel erg incrowd aan. Alsof het eigenlijk helemaal niet voor mij bedoeld is. Dat een aantal stukjes van Manon ook heel erg persoonlijk zijn, maakt dit gevoel nog sterker.

De tekeningen van de hand van Kees de Boer en Pieter Hogenbirk, die een aantal van de stukjes begeleiden, heb ik met heel veel plezier bekeken. Dan weet ik weer waarom ik van strips houd.

Clarkesworld Magazine Issue 236 May 2026

Het mei-nummer van Clarkesworld Magazine heeft de indrukwekkende cover van de hand van Lisa Falkenstern met de titel Beastly. De blik van deze beastly heeft mijn blik meerdere malen gevangen gehouden.
Daarnaast bevat dit tijdschrift zeven korte science fiction/fantasy verhalen, een semiwetenschappelijk artikel over de strategieën van dieren om onsterfelijk te zijn, twee interviews en een trots woord van Neil Clarke zelf over de door hem vorig jaar gepubliceerde verhalen die genomineerd of zelfs al in de prijzen gevallen zijn.

Kunstmatige intelligentie lijkt steeds vaker in science fiction verhalen voor te komen, meestal met een waarschuwing. Zo ook in The Profitable Sentience of Household Goods geschreven door Louis Inglis Hall. Alleen dit keer wordt het heel subtiel gebracht door het verhaal te laten vertellen door een van de AI's die steeds verder ontwikkelt van lichtknopje tot uiteindelijk een oorlogswapen. De in het begin zeer enthousiaste AI wordt uiteindelijk een waarschuwende roepende in de woestijn vol jonge AI's die het niet geloven, precies zoals het zelf ook niet die waarschuwingen van oudere AI's geloofde toen het zelf jong was. Door het de stem te geven van een AI zelf, voelt het als lezer wat meer op afstand maar weet je donders goed waar het werkelijk over gaat.

Tijdreisverhalen bestaan ook al langer maar in Archaeological Evidence for the Time Traveler beschrijft Tia Tashiro iets waar ik nog nooit eerder over nagedacht heb. Namelijk dat wanneer je in de tijd wil reizen maar wel op dezelfde plek op aarde uit wil komen, je ook de juiste plek in het universum moet aangeven want ook de aarde verplaatst zich in de tijd. Heerlijk zo'n zinnetje dat bijna terloops voorbijkomt maar waar ik meerdere malen aan teruggedacht heb omdat ik het zo voor de hand liggend vind en het me verwondert dat het nooit eerder genoemd is (of het is mij niet eerder opgevallen).

De in Maleisië geboren Grace Chan heeft in Aly op een indringende manier de afhankelijkheid van de mens van AI beschreven. Een deel van de bevolking wordt met een Aly (in feutusstadium ingebrachte AI) geboren. Deze Aly begeleidt hen bij alles door het leven als een leraar, opvoeder, psychotherapeut en noem maar op. Als de hoofdpersoon een relatie krijgt met iemand zonder Aly, blijkt deze Aly tussen hun in te komen staan en besluit hij de verbinding met Aly door te knippen met alle gevolgen van dien. De diepte van wat de hoofdpersoon dan doorgaat, ging echt onder mijn huid zitten.

 

 

  

Rivers of London: False Value - Ben Aaronovitch

Soms heb ik zin in een niet al te ingewikkeld en toch interessant boek met hier en daar wat humor. De boeken uit de serie Rivers of London voldoen daar helemaal aan. Ik had nog een deel in de kast staan (er zijn er inmiddels alweer heel wat meer bijgekomen) dus de keuze voor wat ik zou gaan lezen, was snel gemaakt. 

Dit deel voldeed geheel aan mijn verwachtingen. Een detective met magische krachten en humor. Daar zijn de Engelsen best goed in, denk ook aan Douglas Adams en Terry Pratchett.
Het mooie van dit deel vind ik dat de hoofdpersoon, Peter Grant, in de loop der boeken een hele ontwikkeling heeft doorgemaakt waarbij hij niet meer het groentje is maar aanstaande vader van een kind samen met een van de riviergoden en zijn meester nog wel om raad vraagt maar zelf inmiddels voldoende ervaring heeft om zelf gedegen beslissingen te nemen. Dit maakt dat de boeken alhoewel ze behoorlijk op elkaar lijken toch altijd weer wat nieuws te brengen hebben. 

De wereld van magie blijft zich in onze heden ten dagen maatschappij afspelen waardoor het voor het overgrote deel herkenbaar blijft. Zo gaat het ditmaal over de Mary Engine, de eerste computer ooit gemaakt, tot artificiële intelligentie die iets te veel voor het zeggen gaat krijgen. 
Zoals ik gewend ben en wat ik ook wel ontspannen lezen vind, loopt alles goed af en is Peter weer wat wijzer geworden. 

Wayward, Vol. 1: String Theory - Jim Zub & Steve Cummings

Het verhaal begint heel dagelijks waar een roodharig meisje net aankomt in Japan om bij haar Japanse moeder te gaan wonen nadat ze haar Ierse vader heeft verlaten. Dit deed mij gelijk vermoeden dat het om een meisje zou gaan dat er niet bij gaat horen omdat ze er zo anders uitziet dan haar leeftijdsgenoten. Er gebeurt echter iets heel anders.

Ik had helemaal niet aan zien komen dat dit meisje in een steegje bedreigd wordt en met behulp van een ander wonderlijk meisje tot de ontdekking komt dat ze van nature geweldig fantasievolle gevechtstechnieken in huis heeft en de belagers met gemak verslaat.

Wayward wordt wel vertaald met grillig, dwars, onberekenbaar en balsturig. Ik denk dat vooral onberekenbaar wat gebeurtenissen betreft voor deze strip wel op zijn plaats is. Zo heeft de hoofdpersoon in een wereld die zo op de onze lijkt voortdurend fantasievolle ontmoetingen waarbij ze haar eigen gaven leert kennen. 

Er zijn veel gevechten met magische krachten. Nu ben ik niet zo van de gevechten. Meestal vind ik ze saai en kan ook nooit zo goed onderscheiden wie nu wat precies voor beweging maakt of wie nu wie belaagt. Hier zijn de gevechten juist door de magische krachten plaatjes met mooie kleuren waardoor het fijn is om naar te kijken.

De tekeningen zijn voor een strip heel gedetailleerd. En ik heb begrepen heel accuraat wat betreft de Japanse cultuur. 

Ik vind het verhaal spannend en prikkelend en hoop dat het dit hoge niveau kan behouden in de volgende delen. 

Bossier. 1 Let the game begin - Robert Alexander & Gabriel Jardim

In de podcast Stripjournaal (https://stripjournaal.com/2026/03/05/van-11birds-tot-het-oranjehotel/) maakte ik kennis met de nieuwe uitgeverij 11BIRDS die drie nieuwe stripreeksen is begonnen die de snelheid hebben van manga maar wel andersoortige verhalen vertellen.

Ik vind het altijd leuk om nieuwe initiatieven te ondersteunen dus kocht ik gelijk de zes deeltjes (twee per reeks) die uitgekomen waren. Bossier. koos ik als eerste omdat die punt achter de titel mij intrigeerde. Dit blijkt verder niet echt een betekenis te hebben (dat ik weet dan).

Het boekje heeft het formaat van een pocket en de tekeningen zijn in zwart/wit. Ze vullen de hele pagina met af en toe een kader waarin nog een extra tekening staat. De tekeningen bestaan voornamelijk uit mensen waarbij in mindere of meerdere maten is ingezoomd. Ze doen me denken aan barbies met hun lange benen en armen en allemaal een bijzonder gepolijst gezicht.

Het verhaal gaat razendsnel en af en toe kon ik bijna het bladzijden omslaan niet snel genoeg voor elkaar krijgen om deze snelheid bij te houden. Het verhaal gaf me het gevoel van een Bouquet-reeks, allemaal oppervlakkige, rijke mensen met oppervlakkige gevoelens. En toch is het spannend waardoor ik wel wil weten wat er in het volgende deel gebeurt. 

Het leven van rijke mensen die hun bedrijf verkwanselen of juist proberen te beschermen terwijl er ook nog een familiegeheim is, voelt niet heel origineel aan. Het voelt meer als een lekker snoepje die als ik het niet gehad had, ook niet gemist zou hebben maar nu ik het heb er wel van kan genieten. 

The Expanse 7: Persepolis Rising - James S.A. Corey

Dit is het zevende deel van de serie The Expanse en voor het eerst lees ik gebeurtenissen die niet in de vroegtijdig gestopte televisieserie The Expanse zijn voorgekomen. Geen idee of dit de trigger is geweest dat ik voor het eerst aandacht schonk aan de titel van het boek maar dat zou best wel eens kunnen. Eerder heb ik ook wel eens in een korte vlaag de gedachte gehad waar die titels nu eigenlijk op slaan maar daarna was ik dit snel weer vergeten. Nu voor het eerst ben ik eens op zoek gegaan waar Leviathan Wakes, Caliban's War, enzovoort naar  verwijst. Bij wat speuren op het internet kwam ik al snel bij de uitleg dat al die namen verwijzingen naar mythische monsters, plaatsen en goden zijn. Toen ik dat las, kon ik mijzelf wel voor mijn kop slaan want zo ingewikkeld is dat nou ook weer niet. Alhoewel ik van Persepolis nog niet eerder gehoord had, dit was de hoofdstad van het Perzische Rijk. 

Ik was een beetje bang omdat ik geen voorkennis had door de televisieserie, ik meer moeite zou hebben met het volgen van het verhaal. Er komen immers nogal wat personages in voor en de hele geschiedenis heeft een zware politieke component. Mijn falende geheugen en gemis aan politiek invoelingsvermogen zouden hier wel eens parten in kunnen gaan spelen.
Dit bleek helemaal niet het geval te zijn. Ik heb met volle teugen weer net zoveel van de bekende hoofdpersonen zoals James Holden en Amos Burton genoten als nieuw geïntroduceerde personages. 

Met dit zevende deel is een begin gemaakt met een nieuwe trilogie. De beweging op Laconia die zich in het geheim heeft ontwikkeld, doet een greep naar de universele macht over de mensheid. Door de beschrijving van de gebeurtenissen vanuit de verschillende personages wordt weer haarfijn de verschillende kanten van het politieke strijdtoneel belicht met daar doorheen verweven de persoonlijke motieven van deze mensen. 
Zoals in alle voorgaande delen weer een uitstekend doorwrocht verhaal met een einde dat smeekt om het snel klaarleggen van het volgende deel.