Rat Queens Volume Eight The Gogd Dilemma - Ryan Ferrier, Moritat & Casey Silver

Het laatste deel van de Rat Queens en zo vind ik het ook wel mooi geweest.

In eerste instantie begint het wel sterk met Maddie die viool speelt in de kroeg en een goblin die Dee aanvalt doodt met haar strijkstok. Maddie is geweldig gegroeid in deze serie van onzeker meisje naar een waardig lid van de Rat Queens.

Hannah is op zoek naar haar kwaadaardige evenknie om haar te doden en beoefent zwarte magie in het geheim. Betty is nog steeds nuchter. 

De goden hebben zich nog steeds teruggetrokken dus er is een Leegte ontstaan. In die Leegte eisen allerlei andere figuren hun rechten op zoals de maanhonden. Dan is het wel even grappig als Betty gebeten wordt en ook een maanhond wordt. Als bijna het hele dorp omgevormd is in maanhonden weten Dee en Hannah samen dit weer terug te draaien door hun gave van magie en kruiden samen te voegen. 
Dit vond ik allemaal nog prima te doen. 

Maar daarna ging het voor mij bergafwaarts. Te veel herhaling, weer een wereld waarin ze terechtkomen waar alles niet is wat het lijkt en ze voortdurend uit penibele situaties moeten komen. Soms is dat ook opeens gebeurd zonder dat ik snap wat ze nu hebben gedaan. 
En dan komt de aap uit de mouw en is weer de kwaadaardige Hannah die achter alles zit. Dat vond ik het vorige deel prima maar de herhaling vind ik niet boeiend. Ook niet nu er een schijnbaar definitief einde aan is gebreid. 

Een superleuke, humoristische, knalbizarre, interessante stripreeks maar het leven lijkt er nu uit. Goed dat er een punt achter is gezet. 

Old Man's War Series 1 Old Man's War - John Scalzi

Dit boek heb ik in 2019 gelezen en was er toen diep van onder de indruk. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat dit het eerste boek uit een reeks is en al die jaren heb ik zitten verlangen om het vervolg te lezen maar het kwam er niet van. 

Mij werd een bon van een online winkel cadeau gedaan en dat was voor mij het moment om op zoek te gaan naar de vervolgdelen. Tot mijn verrassing waren er inmiddels zeven delen verschenen. Zes die tussen 2005 en 2015 zijn uitgegeven en een zevende deel in 2025. Dit alles werd tegen een zeer zacht prijsje als e-boek aangeboden op die website. Voor mij was dit niet meer te weerstaan. Ik heb het gekocht en ben gelijk in het eerste deel begonnen.

Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen en ik vrees dat het daarom niet meer zo'n in druk op mij heeft gemaakt als in 2019. Het gegeven van het verhaal zelf blijft wel heel boeiend: vijfenzeventig jarigen die kunnen kiezen om verjongd te worden als ze bereid zijn om enkele jaren als soldaat te strijden in oorlogen tegen vijanden die de menselijke kolonisten op allerlei planeten bedreigen. 

Het boek heeft een zeer sterke opbouw waarbij ik als lezer alles net zo aan het ontdekken was als de hoofdpersoon. Steeds een beetje meer wordt er prijsgegeven hoe dat met dat verjongen zit en wat oorlog met een (verbeterd) mens doet. De ontwikkeling van de hoofdpersoon die zijn vrouw nog altijd mist en haar tegenkomt in een lichaam dat gekweekt is uit haar DNA maar dat zij niet is, maakt het ook nog extra spannend. Zelf was ik niet heel erg geboeid door de gevechten met de verschillende niet-mensen, iets dat ik bij televisieseries en films ook het liefst oversla. 

In mij herinnering was er op het einde een enorme belofte van dat er nog van alles stond te gebeuren. Zo heb ik dat nu niet gelezen en dit had ook een boek op zichzelf kunnen zijn. Maar nu ik toch alle delen heb, ga ik natuurlijk door.

Tao als Water - Ala Watts

Een boek dat ik kreeg van een collega als afscheid van mijn teamleidersfunctie van zijn team. Ik had geen flauw idee waar ik aan begon maar het woord Tao ben ik mijn hele leven al tegengekomen zonder me ooit verdiept te hebben in wat dit nu is. Daarom was ik ook wel nieuwsgierig naar dit boek.

Het blijkt een boek te zijn dat de auteur, Alan Watts, niet heeft kunnen afschrijven door zijn overlijden.  Daarom is het door zijn vriend filosoof Al Chung-Liang Huang verder omkleedt met een voorwoord, een nawoord en vele voetnoten. Het boek voelt een beetje rommelig, de wetenschap dat het eigenlijk niet af is, maakt dat wel acceptabel.

Het boek is uit de jaren zeventig en dit is voelbaar in het ophemelen van het Oosterse gedachtegoed en het bekritiseren van de Westerse denkwijze. Dit stoorde mij een beetje bij het lezen en voelde bijna kinderachtig aan. Maar op het moment dat ik dat naast me neer kon leggen, werd het interessant.

Nu durf ik niet te gaan beschrijven wat Tao is want daar zal ik wel een veel te simpel beeld van hebben na het lezen van enkel dit boek terwijl vele filosofen hun levenlang hiermee bezig zijn geweest. Wat ik wel kan vertellen is dat ik de dagen na het lezen van dit boek opeens me veel meer bewust was van dat ik om sommige dingen te bereiken, ik me enorm aan het inspannen was om daar te komen terwijl op het moment dat ik dit losliet en het zijn natuurlijke loop liet gaan, ik hetzelfde bereikte maar dan zonder die overdreven inzet. 

Dit vertelde ik de collega waarvan ik het boek gekregen heb waarop hij antwoordde dat hij mijn stijl van leidinggevende heeft ervaren als een van de keizers die in het boek beschreven staat en als stijl had om alle mensen hun eigen verantwoordelijkheid voor hun leven te laten nemen en alleen af en toe zachtjes wat bijstuurde. Hij noemde mijn stijl van leidinggeven als water. Ik voel me zeer vereerd dat ik met een eeuwenoude keizer vergeleken werd. Hahahaha. 
Toch leuk om zo'n boodschap via een boek te ontvangen. 

Ik heb begrepen dat het boek nog steeds veel verkocht wordt. Nu vraag ik me af of er inmiddels zo'n vijftig jaar later geen betere teksten over Tao in het Nederlands zijn verschenen want het voelt verder nogal gedateerd aan. Nou ja, wu wei, laat het gaan. 

 

Getekend - Roelof Wijtsma

Dit boek heb ik een tijd geleden voor mijn verjaardag gekregen, een pure gok door de gever en voor mij ook een totaal onbekende auteur/tekenaar, laat staan dat ik ooit van deze titel had gehoord. Dus zonder ook maar enige kennis begon ik te lezen en vooral te kijken.

In Getekend komt wel tekst voor maar het zijn vooral de tekeningen die het verhaal vertellen. Tekeningen in wit, zwart en een soort van donker beige kleuren waardoor het gelijk iets grimmigs krijgt. 

De hoofdpersoon krijgt een brief waarin hij opgeroepen wordt om een baan aan te nemen waarover geen uitleg wordt gegeven. Hij gaat op weg en blijkt een hulpje te zijn om huizen leeg te halen van mensen die zijn verdwenen. Het is niet de bedoeling dat hij in die spullen kijkt, wat hij toch doet en zo stuit hij op een tekening die hem zo intrigeert dat hij de rest van het verhaal probeert te achterhalen waar deze vandaan komt. Deze zoektocht leidt naar allerlei vage ontmoetingen met uiteindelijk een voor mij zeer bevredigende ontknoping.

Het hele verhaal blijft er heel veel onuitgesproken. Het zijn de beelden waardoor ik er zelf wat van ging maken. Als lezer/kijker werd ik op die manier actief aan het werk gezet. Tegelijkertijd vond ik het spannend en heb het boek dan ook in een keer uitgelezen. Voor mij een verhaal om meerdere keren te lezen en nieuwe invalshoeken te ontdekken.

Vanilla - Ype Driessen

Al maanden lang had Ype Driessen in De Eeuw van de Amateur (podcast samen met Botte Jellema) het over het boek van zijn hand dat rond Valentijnsdag ging uitkomen. Nu lees en beluister ik ongeveer alles (behalve zijn muziek met Popdorian wat niet mijn smaak is) wat Ype Driessen maakt dus was het niet meer dan vanzelfsprekend dat ik dit boek van te voren heb besteld. Dit leverde ook nog een leuk extra cadeautje op. :-)

Op 10 februari viel het boek op de mat en iets wat ik bijna nooit doe, deed ik nu wel en dat was onmiddellijk in dit boek beginnen te lezen. Al jarenlang volg ik zijn fotostrips en ik was dan ook heel erg benieuwd hoe een boek van zijn hand zou zijn zonder foto's en alleen maar letters. Ik kan je zeggen dat hij mij zeer positief verrast heeft. 
De schrijfstijl is zo aangenaam dat ik amper doorhad dat ik aan het lezen was. De typografie is af en toe aangepast aan de situatie waardoor bijvoorbeeld opeens een zin heel groot en dikgedrukt staat en de berichten uit Grindr herkenbaar een telefoonformaat hebben. Hij kon het toch niet laten om toch ook beeldend zijn verhaal te benadrukken en wat mij betreft heeft hij daar de spijker mee op de kop geslagen. Niet te veel, niet te weinig.

En dan het verhaal zelf. Omdat ik Ype Driessen al vele jaren volg en hij in zijn fotostrips en in De Eeuw van de Amateur zeer scheutig is met vertellen over zijn eigen leven, waren veel elementen uit het verhaal van de jongen met liefdesverdriet die met twee vrienden naar Amsterdam verhuisde wel heel erg herkenbaar. Op een gegeven moment was ik er dan ook wel van overtuigd dat hij echt over zichzelf schreef. 
Maar het einde van het boek maakte mij uiteindelijk duidelijk dat het hier toch, voor in ieder geval voor een deel, fictie was al heeft het hele dikke wortels in het echt leven van Ype Driessen. Dat einde was heel erg verrassend en liet mijn hart wel een paar keer overslaan. Ongemerkt was er in de zoektocht van de hoofdpersoon ook nog een ander verhaal geslopen wat een opmerkelijke ontknoping krijgt.  

De ondertitel 12 Grindr-dates , 1 gebroken hart is zo goed als de samenvatting van het hele boek en had makkelijk tot een 50 shades of grey kunnen vervallen. Maar er zitten nog zoveel andere elementen in dat het een vol verhaal over een echt leven is geworden. Heel knap gedaan. Ik heb ervan genoten.

Clarkesworld Magazine Issue 233 February 2026

Het februarinummer van Clarkesworld Magazine bevat zeven korte science fiction/fantasy verhalen, een wetenschappelijk artikel, twee interviews en een column. Op de voorkant de wederom schitterende illustratie van Matt Dixon met dit keer als titel In This Moment. Matt Dixon heeft al vele malen op de cover van Clarkesworld Magazine gestaan en heeft me altijd weer weten te ontroeren. Ik koop dan al heel wat jaren via zijn Kickstarters-campagnes zijn robotmaandkalenders en bestel daar dan ook een setje ansichtkaarten bij. 

Alhoewel de verhalen wel vermakelijk waren, was er niets wat er nu heel erg uitsprong of blijvend indruk op me maakten. Het nadeel van veel van dit soort verhalen lezen is dat ik veel ga herkennen van eerdere verhalen en er niet meer zoveel verrassingen zijn als in het begin. 

Alhoewel... 

Chip geschreven door D.A. Xiaolin Spires was wel heel erg invoelbaar. Zij die weinig geld hebben kunnen alleen een AI-taxi krijgen met heel veel reclame. Dit gaat zelfs zo ver dat als je niet bijbetaalt er holografisch fastfood voor je mond wordt geprojecteerd en er een omweg naar een fastfootketen wordt gemaakt, waar je een extra stop van 6 minuten hebt terwijl er zware etensluchten in de taxi worden gepompt. 
Tijdens het lezen kreeg ik het er helemaal benauwd van en begreep heel goed dat de passagier er uiteindelijk voor koos om daar toch iets te eten te kopen om van al die opdringerige reclame af te zijn. Angstaanjagend wat ons wellicht nog als reclamemethodes te wachten staat.

Raahem Alvi kaart een interessant en wellicht actueel thema aan in Think of Me Before I Disappear namelijk kun je een echte relatie hebben met een kunstmatige intelligentie. In dit verhaal is de androïde ook zelfbewust geworden maar de hoofdpersoon twijfelt of de androïde echt van haar houdt of dat deze zo geprogrammeerd is. En dan vraag ik mij af of dat laatste erg is voor een relatie?

In A Sleeper Ship Is Like a Game of Go geschreven door Claire Jia-Wen wordt aangekaart welk offer je mag brengen voor het verder ontwikkelen van technologie. Zoals in dit verhaal waarin de hersenen van een van de kinderen van een grote technobaas wordt ingezet om een ruimteschip naar een te koloniseren planeet te krijgen. Ik ontkom er niet aan om hierbij aan de huidige technobazen te denken die het niet zo nauw nemen met de mensenlevens.

Al met al toch wel verhalen die de moeite waard zijn en me meer hebben laten denken dan ik dacht.  

 

Weerlicht - Jante Wortel

Bij het openslaan van dit boek had ik geen enkele verwachting. Het is nog een van de laatste boeken die ik heb ontvangen met mijn Das Mag abonnement (dat ik heb opgezegd omdat er meer boeken in mijn brievenbus vielen dan ik kon lezen) en het leuke daaraan was vooral dat het boeken zijn die ik zelf nooit zo maar zou kopen. Altijd een cadeautje dus.

Na het lezen van de eerste bladzijden had ik het al benauwd en dat heeft bij het lezen van het hele boek aangehouden, al was het op het ene moment er meer dan het andere. 
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een meisje met een eetstoornis. Samen met haar moeder die chronisch aan de zuurstof zit en haar vader en broer is ze op vakantie in Noorwegen, het land waar de broer van haar moeder woont en waarover haar moeder altijd geweldige verhalen heeft verteld.

De pech onderweg kun je zien als puur pech maar voelt toch ook beïnvloed door haar dwangmatige gedrag waardoor het hele gezin voortdurend onder druk staat. 

Tijdens het lezen, zat ik me voortdurend af te vragen hoe iemand die zo diep verstrikt is geraakt in haar eigen voorgeschreven (absurde) levensregels, daar ooit door een buitenstaander uit te halen is. Zij laat geen enkel moment een opening naar mogelijk ander gedrag zien. 
Knap beschreven vond ik ook dat het hoofdpersonage geen optie voor zichzelf heeft om ook maar te reflecteren op hoe zij zich gedraagt en wat dit voor effect op haar omgeving heeft. 
De dynamiek binnen het gezin wordt daarnaast haarfijn beschreven door te laten zien hoe iedereen op elke situatie reageert en heel slim door de ik-persoon een dagboek van haar vader te laten vinden zodat de lezer iets meer inzicht in zijn belevingswereld krijgt.

Alles bij elkaar een benauwende tekst over een benauwend gezin.