Het leven heeft zin - Michiel Wijdeveld

Het is een soort humor waar je van moet houden en dat doe ik. Michiel Wijdeveld maakt strips waarbij in een plaatje de hele situatie wordt geschetst en een regel tekst de grap afmaakt. Het zijn alledaagse situaties die net even in een ander daglicht worden gezet. Zoals een ober die tegen een zeer chagrijnige klant zegt: "Champagne met kaviaar maar weer?"of twee oude mannetjes op een bankje in het park waarbij eentje zegt:"Jij was een afgrijselijk saaie baby".

Tijdens het lezen van dit boek, kwam mij het een en ander heel erg bekend voor. Wat blijkt? De cartoons (zoals ze in dit boek genoemd worden) zijn afkomstig uit eerdere publicaties zoals Argos en twee bundels die ik gelezen in mijn kast heb staan. Dit deed niets af aan mijn leesplezier. En een enkele keer hoorde ik mijzelf zelfs hardop lachen.

Ik heb expres lang over dit boek gedaan waarbij ik per keer twee strips bekeek en las. Dit keer heb ik extra aandacht besteed aan alles wat er op de tekeningen te zien is waardoor het nog genialer op mij overkwam als dat ik het al vond.

Kortom, ik krijg nooit genoeg van Michiel Wijdeveld zijn kijk op de mens en het leven.

Het leven als tragikomedie - Tim Fransen

Wat een heerlijk essay over het leven. Bezien vanuit zijn tragische kanten en zijn komische kanten. Met veel voorbeelden vanuit de filosofie en de psychologie waardoor de theorie onmiddellijk gaat leven. 

In de voetnoten laat Tim Fransen zich van zijn humoristische kant zien. Dit viel niet altijd bij mij in de smaak omdat het wel eens te makkelijk aanvoelde maar de rest is zo scherp en helder dat dit heel makkelijk te vergeven is en nauwelijks stoort. 

Een essay dat laat zien hoe menselijk we allemaal zijn wat een gevoel van verbondenheid met de hele mensheid bij mij oproept. We rommelen allemaal maar wat aan en hoe we ons best ook doen, we blijven struikelen omdat dit nu eenmaal in onze aard zit. We zijn als wezens hopeloos maar daardoor ook weer aandoenlijk.

Maar vooral een essay waarin het leven gerelativeerd wordt en we daar best om kunnen lachen.  

Rat Queens Volume Eight The God Dilemma - Ryan Ferrier, Moritat & Casey Silver

Het laatste deel van de Rat Queens en zo vind ik het ook wel mooi geweest.

In eerste instantie begint het wel sterk met Maddie die viool speelt in de kroeg en een goblin die Dee aanvalt doodt met haar strijkstok. Maddie is geweldig gegroeid in deze serie van onzeker meisje naar een waardig lid van de Rat Queens.

Hannah is op zoek naar haar kwaadaardige evenknie om haar te doden en beoefent zwarte magie in het geheim. Betty is nog steeds nuchter. 

De goden hebben zich nog steeds teruggetrokken dus er is een Leegte ontstaan. In die Leegte eisen allerlei andere figuren hun rechten op zoals de maanhonden. Dan is het wel even grappig als Betty gebeten wordt en ook een maanhond wordt. Als bijna het hele dorp omgevormd is in maanhonden weten Dee en Hannah samen dit weer terug te draaien door hun gave van magie en kruiden samen te voegen. 
Dit vond ik allemaal nog prima te doen. 

Maar daarna ging het voor mij bergafwaarts. Te veel herhaling, weer een wereld waarin ze terechtkomen waar alles niet is wat het lijkt en ze voortdurend uit penibele situaties moeten komen. Soms is dat ook opeens gebeurd zonder dat ik snap wat ze nu hebben gedaan. 
En dan komt de aap uit de mouw en is weer de kwaadaardige Hannah die achter alles zit. Dat vond ik het vorige deel prima maar de herhaling vind ik niet boeiend. Ook niet nu er een schijnbaar definitief einde aan is gebreid. 

Een superleuke, humoristische, knalbizarre, interessante stripreeks maar het leven lijkt er nu uit. Goed dat er een punt achter is gezet. 

Old Man's War Series 1 Old Man's War - John Scalzi

Dit boek heb ik in 2019 gelezen en was er toen diep van onder de indruk. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat dit het eerste boek uit een reeks is en al die jaren heb ik zitten verlangen om het vervolg te lezen maar het kwam er niet van. 

Mij werd een bon van een online winkel cadeau gedaan en dat was voor mij het moment om op zoek te gaan naar de vervolgdelen. Tot mijn verrassing waren er inmiddels zeven delen verschenen. Zes die tussen 2005 en 2015 zijn uitgegeven en een zevende deel in 2025. Dit alles werd tegen een zeer zacht prijsje als e-boek aangeboden op die website. Voor mij was dit niet meer te weerstaan. Ik heb het gekocht en ben gelijk in het eerste deel begonnen.

Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen en ik vrees dat het daarom niet meer zo'n in druk op mij heeft gemaakt als in 2019. Het gegeven van het verhaal zelf blijft wel heel boeiend: vijfenzeventig jarigen die kunnen kiezen om verjongd te worden als ze bereid zijn om enkele jaren als soldaat te strijden in oorlogen tegen vijanden die de menselijke kolonisten op allerlei planeten bedreigen. 

Het boek heeft een zeer sterke opbouw waarbij ik als lezer alles net zo aan het ontdekken was als de hoofdpersoon. Steeds een beetje meer wordt er prijsgegeven hoe dat met dat verjongen zit en wat oorlog met een (verbeterd) mens doet. De ontwikkeling van de hoofdpersoon die zijn vrouw nog altijd mist en haar tegenkomt in een lichaam dat gekweekt is uit haar DNA maar dat zij niet is, maakt het ook nog extra spannend. Zelf was ik niet heel erg geboeid door de gevechten met de verschillende niet-mensen, iets dat ik bij televisieseries en films ook het liefst oversla. 

In mij herinnering was er op het einde een enorme belofte van dat er nog van alles stond te gebeuren. Zo heb ik dat nu niet gelezen en dit had ook een boek op zichzelf kunnen zijn. Maar nu ik toch alle delen heb, ga ik natuurlijk door.

Tao als Water - Ala Watts

Een boek dat ik kreeg van een collega als afscheid van mijn teamleidersfunctie van zijn team. Ik had geen flauw idee waar ik aan begon maar het woord Tao ben ik mijn hele leven al tegengekomen zonder me ooit verdiept te hebben in wat dit nu is. Daarom was ik ook wel nieuwsgierig naar dit boek.

Het blijkt een boek te zijn dat de auteur, Alan Watts, niet heeft kunnen afschrijven door zijn overlijden.  Daarom is het door zijn vriend filosoof Al Chung-Liang Huang verder omkleedt met een voorwoord, een nawoord en vele voetnoten. Het boek voelt een beetje rommelig, de wetenschap dat het eigenlijk niet af is, maakt dat wel acceptabel.

Het boek is uit de jaren zeventig en dit is voelbaar in het ophemelen van het Oosterse gedachtegoed en het bekritiseren van de Westerse denkwijze. Dit stoorde mij een beetje bij het lezen en voelde bijna kinderachtig aan. Maar op het moment dat ik dat naast me neer kon leggen, werd het interessant.

Nu durf ik niet te gaan beschrijven wat Tao is want daar zal ik wel een veel te simpel beeld van hebben na het lezen van enkel dit boek terwijl vele filosofen hun levenlang hiermee bezig zijn geweest. Wat ik wel kan vertellen is dat ik de dagen na het lezen van dit boek opeens me veel meer bewust was van dat ik om sommige dingen te bereiken, ik me enorm aan het inspannen was om daar te komen terwijl op het moment dat ik dit losliet en het zijn natuurlijke loop liet gaan, ik hetzelfde bereikte maar dan zonder die overdreven inzet. 

Dit vertelde ik de collega waarvan ik het boek gekregen heb waarop hij antwoordde dat hij mijn stijl van leidinggevende heeft ervaren als een van de keizers die in het boek beschreven staat en als stijl had om alle mensen hun eigen verantwoordelijkheid voor hun leven te laten nemen en alleen af en toe zachtjes wat bijstuurde. Hij noemde mijn stijl van leidinggeven als water. Ik voel me zeer vereerd dat ik met een eeuwenoude keizer vergeleken werd. Hahahaha. 
Toch leuk om zo'n boodschap via een boek te ontvangen. 

Ik heb begrepen dat het boek nog steeds veel verkocht wordt. Nu vraag ik me af of er inmiddels zo'n vijftig jaar later geen betere teksten over Tao in het Nederlands zijn verschenen want het voelt verder nogal gedateerd aan. Nou ja, wu wei, laat het gaan. 

 

Getekend - Roelof Wijtsma

Dit boek heb ik een tijd geleden voor mijn verjaardag gekregen, een pure gok door de gever en voor mij ook een totaal onbekende auteur/tekenaar, laat staan dat ik ooit van deze titel had gehoord. Dus zonder ook maar enige kennis begon ik te lezen en vooral te kijken.

In Getekend komt wel tekst voor maar het zijn vooral de tekeningen die het verhaal vertellen. Tekeningen in wit, zwart en een soort van donker beige kleuren waardoor het gelijk iets grimmigs krijgt. 

De hoofdpersoon krijgt een brief waarin hij opgeroepen wordt om een baan aan te nemen waarover geen uitleg wordt gegeven. Hij gaat op weg en blijkt een hulpje te zijn om huizen leeg te halen van mensen die zijn verdwenen. Het is niet de bedoeling dat hij in die spullen kijkt, wat hij toch doet en zo stuit hij op een tekening die hem zo intrigeert dat hij de rest van het verhaal probeert te achterhalen waar deze vandaan komt. Deze zoektocht leidt naar allerlei vage ontmoetingen met uiteindelijk een voor mij zeer bevredigende ontknoping.

Het hele verhaal blijft er heel veel onuitgesproken. Het zijn de beelden waardoor ik er zelf wat van ging maken. Als lezer/kijker werd ik op die manier actief aan het werk gezet. Tegelijkertijd vond ik het spannend en heb het boek dan ook in een keer uitgelezen. Voor mij een verhaal om meerdere keren te lezen en nieuwe invalshoeken te ontdekken.

Vanilla - Ype Driessen

Al maanden lang had Ype Driessen in De Eeuw van de Amateur (podcast samen met Botte Jellema) het over het boek van zijn hand dat rond Valentijnsdag ging uitkomen. Nu lees en beluister ik ongeveer alles (behalve zijn muziek met Popdorian wat niet mijn smaak is) wat Ype Driessen maakt dus was het niet meer dan vanzelfsprekend dat ik dit boek van te voren heb besteld. Dit leverde ook nog een leuk extra cadeautje op. :-)

Op 10 februari viel het boek op de mat en iets wat ik bijna nooit doe, deed ik nu wel en dat was onmiddellijk in dit boek beginnen te lezen. Al jarenlang volg ik zijn fotostrips en ik was dan ook heel erg benieuwd hoe een boek van zijn hand zou zijn zonder foto's en alleen maar letters. Ik kan je zeggen dat hij mij zeer positief verrast heeft. 
De schrijfstijl is zo aangenaam dat ik amper doorhad dat ik aan het lezen was. De typografie is af en toe aangepast aan de situatie waardoor bijvoorbeeld opeens een zin heel groot en dikgedrukt staat en de berichten uit Grindr herkenbaar een telefoonformaat hebben. Hij kon het toch niet laten om toch ook beeldend zijn verhaal te benadrukken en wat mij betreft heeft hij daar de spijker mee op de kop geslagen. Niet te veel, niet te weinig.

En dan het verhaal zelf. Omdat ik Ype Driessen al vele jaren volg en hij in zijn fotostrips en in De Eeuw van de Amateur zeer scheutig is met vertellen over zijn eigen leven, waren veel elementen uit het verhaal van de jongen met liefdesverdriet die met twee vrienden naar Amsterdam verhuisde wel heel erg herkenbaar. Op een gegeven moment was ik er dan ook wel van overtuigd dat hij echt over zichzelf schreef. 
Maar het einde van het boek maakte mij uiteindelijk duidelijk dat het hier toch, voor in ieder geval voor een deel, fictie was al heeft het hele dikke wortels in het echt leven van Ype Driessen. Dat einde was heel erg verrassend en liet mijn hart wel een paar keer overslaan. Ongemerkt was er in de zoektocht van de hoofdpersoon ook nog een ander verhaal geslopen wat een opmerkelijke ontknoping krijgt.  

De ondertitel 12 Grindr-dates , 1 gebroken hart is zo goed als de samenvatting van het hele boek en had makkelijk tot een 50 shades of grey kunnen vervallen. Maar er zitten nog zoveel andere elementen in dat het een vol verhaal over een echt leven is geworden. Heel knap gedaan. Ik heb ervan genoten.