Het Waterboek - Alok Jha

Het is alweer zo'n tien jaar geleden dat ik dit boek heb gekregen met het idee dat ik dat wel interessant zou vinden omdat ik in werk ook alles met water te maken heb. Hoe en waarom weet ik niet maar ik had het idee dat ik dit boek totaal oninteressant zou vinden en het een of ander zweverig verhaal zou zijn, ingegeven door de ondertitel "Hoe één molecuul jou verbindt met alles en iedereen en de  rest van het heelal". 

Omdat het al zo lang in de kast stond, wilde ik het nu wel een kans geven en tot mijn grote verrassing had ik er niet minder naast kunnen zitten. Wat een geweldig boek!

De auteur zijn ervaring tijdens zijn reis naar de Zuidpool worden afgewisseld met geschiedenis en wetenschap over water. Zo gaat het onder andere over ontstaan van water, waarom water zo belangrijk is voor leven, de afwijkende eigenschappen van water, water als ijs en de zoektocht naar water in het heelal.

Sommige wetenschappelijke gedeeltes over water gingen mij boven de pet, dat werd me allemaal wat te gedetailleerd. Toch haakte ik niet af omdat het voldoende afgewisseld werd met gedeeltes die wel heel goed leesbaar zijn en ik beetje bij beetje gegrepen werd door de kennis die Alok Jha met mij deelde. 

Ik had niet gedacht zo gefascineerd te kunnen zijn over een onderwerp als water. En er is ook een wereld voor mij open gegaan wat er allemaal over water te vertellen is. 

De afwisseling van persoonlijke ervaringen en wetenschappelijke kost maakt het een zeer aangenaam boek om te lezen. Voor iedereen die iets meer wil weten over dat wat wij de voorwaarde voor leven noemen, raad ik dit boek van harte aan.

Wayward, Vol. 3: Out From the Shadows - Jim Zub & Steve Cummings

Het derde deel van deze in Japan plaatsvindend fantastische avontuur met tieners die erachter komen dat ze bovennatuurlijke krachten hebben. Maar niet zonder gevolgen want Yokai, Japanse mythische wezens gaan op ze jagen, ze voelen zich in hun bestaan bedreigd. En terecht want de tieners voelen zich de nieuwe goden. 

In dit deel verschijnt Nurarihyon, een oeroud wezen dat de balans wil komen herstellen. Het verhaal wordt dan ook veelal vanuit zijn gezichtspunt verteld. 

Mooi vind ik hoe de tieners beslissingen nemen zoals tieners dat doen in plaats van dat het volwassenen zijn in een tienerlichaam. De verantwoording voor hun nieuw gevonden krachten eigenlijk niet aan kunnen, alhoewel ik vrees dat veel volwassenen dat ook niet zouden kunnen. 

De Japanse mythische wezens voelen heel echt aan. Achterin staat een hele uitleg over de verschillende soorten mythische wezens waardoor ik nog dieper in het verhaal getrokken werd. Deze extra uitleg staat trouwens ook in de eerste twee delen maar dan weer over andere wezens. Door het lezen van deze strip krijg je automatisch les in Japanse mythes, niet verkeerd wat mij betreft.

In het begin komt ook de Ierse vader van de half Ierse, half Japanse meisje Rori Lane naar Japan om haar te zoeken. Het duurt dit hele deel voor hij haar vindt, juist te midden van een chaotisch gevecht met de Yokai, Nurarihyon en haar vrienden waaruit hij haar redt en in een oogwenk naar Ierland transporteert.

Heel benieuwd hoe dit nu verder gaat want alle delen speelden in Japan af. Zal het dan nu werkelijk verder gaan in Ierland? 

Ganymedes I - samensteller Vincent van der Linden

Enkele jaren geleden kwam ik in het bezit van Ganymedes 18, een jaarboek vol Nederlandstalige science fiction verhalen. Ik was getroffen over hoe goed sommige verhalen waren en ging op zoek naar of er nog meer van dit soort jaarboeken zijn. Dit bleek het geval en de allereerste werd gepubliceerd in 1976 als Bruna SF-jaarboek, Bruna science-fiction 62 met twintig verhalen. Vreemd genoeg is er geen enkele schrijversnaam die mij bekend voorkomt. Blijkbaar is niemand ooit blijvend doorgebroken.

In het voorwoord staat dat naast al die Angelsaksische science fiction er ook wel degelijk Nederlandstalige SF te vinden is dat de moeite waard is. Achterop wordt nog eens bevestigd dat het in deze bundel gaat om oorspronkelijke SF-verhalen van Nederlandse en Vlaamse schrijvers. Wel heel apart om dan ook een aantal vertalingen in deze bundel te vinden. Maar wellicht waren ze vroeger nog niet zo precies met dit soort feiten.

Met ongelooflijk veel plezier heb ik dit deel gelezen en vooral ook met verwondering, de wereld is in vijftig jaar voelbaar veranderd en dat is in een boek als dit duidelijk te merken. 
Zo wordt er nog lustig gestrooid met het woord neger en bestond het n-woord nog niet. Ook is hoe men zwarte en witte mensen afbeeldt, een manier die we ons nu niet meer kunnen voorstellen. Hierdoor werd het mij pas echt duidelijk hoe de zwarte medemens in onze samenleving als een anders soort bejegend werd (en helaas voor een deel nog wordt).

En wat te denken van een robot die is gemaakt om een oude man te helpen die steeds meer gebreken krijgt. Van dit idee zijn nu hele films gemaakt en noemen we dat een androïd. En gek genoeg bestaan ze inmiddels in het echt, alleen nog niet zo geavanceerd als in dit verhaal beschreven wordt. 

Iets wat denk ik nu niet meer over geschreven wordt (maar wellicht zit ik ernaast) is over een gemene pandjesbaas die onhoudbare nachtmerries krijgt. Maatschappelijk activisme in science fiction.

Een van de juweeltjes vond ik Schoolreisje van Wim Burkunk. Een klas gaat op schoolreisje en als verrassing mogen ze in een ouderwetse bus. Natuurlijk wel helemaal afgeplakt zodat ze hun zuurstofmaskers af kunnen doen. En dan rijden ze naar de allerlaatste boom in het land. Dit blijkt een armetierig boompje van nog geen twee meter te zijn. Een wildebras springt over het hekje om de boom aan te raken en komt erachter dat het van plastic is. Maar hij verraadt dit niet aan zijn klasgenootjes. 
Wat een beeld van de toekomst!

Vreemd vond ik verhalen die eeuwen in de toekomst afspelen maar nog wel het hebben over de RAI, HEMA en de AVRO. Duidelijk elementen die verraden in welke tijd het is geschreven. Zonde want dit soort anachronisme het haalt mij altijd uit een verhaal.

In de verhalen komt zo af en toe een buitenaards wezen voor maar ik heb het idee dat daar nu meer mee gestrooid wordt. Een van de buitenaardse wezens hebben het op de mensheid voorzien en laten het zo lang regenen dat alle mensen verdrinken. Ook in andere verhalen hebben de buitenaardsen een slechte reputatie. Zal Steven Hawking dan toch gelijk krijgen?

Een zeer vermakelijke pocket dat een goed tijdsbeeld geeft. Hiermee wordt maar weer eens bevestigd dat science fiction alles zegt over de tijd waarin het geschreven is. 

Clarkesworld Magazine Issue 237 June 2026

Het juni-nummer van Clarkesworld Magazine bevat zeven science fiction/fantasy verhalen, een non-fictie artikel, twee interviews en een afsluitend woord van Neil Clarke die het twintig jarig bestaan van het tijdschrift viert.

Gek genoeg zag ik weinig in de coverillustratie Migration gemaakt door Kristin Kest totdat ik de titel zag en het opeens voor mijn ogen ging leven. Woorden zijn in dit geval sterker dan beelden.

Up the Line to Death van Carrie Vaughn begint gelijk heel sterk met alle drones in de wereld die zonder dat daar opdracht toe is gegeven terug gaan naar hun docking station en niets meer doen. Uit hun logs blijkt dat ze poëzie schrijven en nog mooier, pacifist zijn geworden omdat ze niet zeker weten of ze wel de juist persoon uitschakelen. AI dat twijfelt, ik had er nog niet eerder van gehoord. Pracht idee.

The Floating Republic is een novelle geschreven door Rebecca Campbell. Deze lengte vind ik vaak onaangenaam. Te lang voor een kort verhaal en te kort om nou echt tot diepte te komen. Door gelijk met 'hoofdstuk 1' te openen, stond het me al tegen. Het ruimteschip met bemanning dat 28 jaar gestationeerd blijft bij een mijnplaneet door een oorlog tussen twee grote bedrijven, leek ook niets voor mij. Tot het duidelijk werd dat het ging om wat er gebeurt in een oorlog als een gebied geïsoleerd raakt buiten de werkelijke oorlog en wat als die oorlog voorbij is.

Three Cases from the Cosmic Psychiatric Clinic door Pan Haitian is vertaald uit het Chinees door Blake Stone-Banks en precies wat de titel zegt. Op zich wel grappige verhaaltjes maar er zit geen enkele samenhang in waardoor ik toch met een teleurstellend gevoel achterbleef. Wellicht dat mijn verwachting me in de weg zit bij dit soort verhalen.

Anne Wilkins heeft met A Life Measured in Seconds een science fiction sprookje geschreven. Zij die goden worden en het niet willen zijn en zij die net een seconden later zijn geboren en het juist wel willen zijn, ontmoeten elkaar.

Samantha Murray laat ook zoiets zien in Burning Day waar twee zonnen elke 11 jaar zo staan dat de emoties uit de oorspronkelijke wezens van een planeet worden gebrand. De feiten blijven wel in de herinnering. Voor een relatie met een mens is dit funest. 

De Mexicaan Damián Neri laat dan juist weer de destructieve kant van de mens zien in Ice, Rock, Empathy. Collectieve wezens nemen andere wezens in zich op zodat ze niet verloren gaan met iets toevoegen aan het universum. Alleen is het absorberen van mensen wel zo'n goed idee?

Old Man's War 3 The Last Colony - John Scalzi

Elk boek in deze serie blijft mij verrassen. Het is hetzelfde universum en zelfs een aantal dezelfde personages en toch is het een heel nieuw verhaal zonder dat het meer van hetzelfde is. Indrukwekkend.

In The Last Colony is het John Perry die als 75-jarige zijn 10 jaar in dienst heeft uitgediend nu in een nieuw lichaam op een kolonieplaneet zijn leven leeft met Jane Sagan, de kunstmatig uit het DNA van John Perry zijn voormalige vrouw opgebouwde inmiddels ex-supersoldaat en hun geadopteerde dochter wiens biologische vader werkte voor een niet-menselijk ras en als verrader van de mens wordt beschouwd. 

Dat is een hele mond vol en heeft alles in zich waar het in The Last Colony om draait. De manipulatie van de verschillende partijen zoals The Colonial Union (oorspronkelijk mensen die vanuit Aarde het heelal zijn gaan koloniseren), The Conclave (verzameling van niet-mensen die strijden dat planeten niet verder gekoloniseerd worden en de oorlogen stoppen) en bovengenoemde hoofdpersonen maakt dat het elke bladzijde spannend blijft.

De uiteindelijk ontknoping kan gezien worden als een definitieve afsluiting zoals het nawoord van John Scalzi ook doet vermoeden. Maar het zet ook wel de deur open voor nieuwe ontwikkelingen. En die zijn er zeker gekomen want er zijn hierna nog vier delen verschenen. Dus ik ben benieuwd wat er in John Scalzi zijn hoofd is gebeurd en hij toch verder is gaan schrijven.

Wayward, Vol. 2: Ties that Bind - Jim Zub & Steve Cummings

Dit tweede deel van de stripserie Wayward begint met een samenvatting, iets dat ik in stripseries zelden zie maar voor mij heel erg welkom is omdat ik een heel slecht geheugen heb en het een mooie manier is om gelijk de sfeer van het verhaal weer in te glijden.

Dit deel begint drie maanden later dan waar het vorige deel was geëindigd. In mijn beleving was Rori Lane, een Iers-Japans meisje met net ontdekte bovennatuurlijke krachten, de hoofdpersoon van het hele gebeuren. Het was dan ook een verrassing dat het nu Ohara Emi is die in dit deel de vertelstem heeft.

Ohara Emi is een Japans meisje dat doet wat er van haar verlangd en voor haar beslist wordt maar daar zeer ongelukkig onder is. Dan ontdekt ook zij dat zij bovennatuurlijke krachten heeft en ontmoet Ayane (het kattenmeisje) en Nikaido (emotiebeïnvloeder) uit het vorige deel. Vooral Ayane vind ik leuk om naar te kijken omdat zij in vele poezen uiteen kan vallen. 

Er zijn weer meerdere gevechten tegen Japanse mythische bovennatuurlijke wezens die door onze jonge helden gewonnen worden en zorgen voor spectaculaire tekeningen met veel beweging en prachtig gele, oranje en rode kleuren.

Ook wordt er regelmatig teruggeblikt naar iets van vroeger maar het ontgaat me hoe dit precies in elkaar zit. Het lijkt me in ieder geval een ontstaansgeschiedenis van de gevechten die wij in het heden zien.

Als klapper op de vuurpijl komt Rori terugsamen met Shirai, zij lijken te zijn opgestaan uit de dood, verslaan met gemak de bovennatuurlijke wezens en roept uit dat zij de nieuwe goden van de wereld zijn en de aanvallers zullen uitroeien. 
Wooooooow, wat een tempo. In andere strips was het pas na tig delen zo ver gekomen.  En dit deed mij afvragen wie nu eigenlijk de goeien en wie de slechten zijn. Heel spannend om hiermee af te sluiten. 

Lucky Me, verhalen van een dochter - Manon Albers

Voor de Kunst had weer eens een stripgerelateerd crowdfunding genaamd Lucky Me: een boekje geschreven door de dochter van Henk Albers, de Nederlandse striptekenaar die als enig buitenlandse tekenaar van Morris Lucky Luke mocht tekenen. 

Nu moet ik toegeven dat ik Henk Albers en zijn werk helemaal niet ken of dat ik het wellicht wel gezien heb maar de naam niet is blijven hangen. Als kind las ik wel strips maar onthield waar het over ging en niet wie het schreef of tekende.

Omdat ik Voor de Kunst en strips alle twee graag ondersteun, deed ik mee en viel het boek enkele weken geleden bij mij in de brievenbus. Met bijzonder weinig voorkennis ging ik lezen.

Het boek bestaat uit een reeks op columns lijkende stukjes die allen te maken hebben met het leven van Henk Albers. Zo zijn er een aantal medestripmakers die iets over hem schreven maar de meeste stukjes zijn vanuit Manon, de dochter, zelf geschreven. 
Ik had dat niet altijd door en vroeg me geregeld af over wie het nu eigenlijk ging. De ik-persoon had het dan over een dochter en pas na een bladzijde had ik door dat dit dan de dochter van Manon was. 

Er wordt niet uitgelegd wie nu wie is en waarom van belang voor dit portret van Henk Albers. Daarom voelt het heel erg incrowd aan. Alsof het eigenlijk helemaal niet voor mij bedoeld is. Dat een aantal stukjes van Manon ook heel erg persoonlijk zijn, maakt dit gevoel nog sterker.

De tekeningen van de hand van Kees de Boer en Pieter Hogenbirk, die een aantal van de stukjes begeleiden, heb ik met heel veel plezier bekeken. Dan weet ik weer waarom ik van strips houd.