Clarkesworld Magazine Issue 237 June 2026

Het juni-nummer van Clarkesworld Magazine bevat zeven science fiction/fantasy verhalen, een non-fictie artikel, twee interviews en een afsluitend woord van Neil Clarke die het twintig jarig bestaan van het tijdschrift viert.

Gek genoeg zag ik weinig in de coverillustratie Migration gemaakt door Kristin Kest totdat ik de titel zag en het opeens voor mijn ogen ging leven. Woorden zijn in dit geval sterker dan beelden.

Up the Line to Death van Carrie Vaughn begint gelijk heel sterk met alle drones in de wereld die zonder dat daar opdracht toe is gegeven terug gaan naar hun docking station en niets meer doen. Uit hun logs blijkt dat ze poëzie schrijven en nog mooier, pacifist zijn geworden omdat ze niet zeker weten of ze wel de juist persoon uitschakelen. AI dat twijfelt, ik had er nog niet eerder van gehoord. Pracht idee.

The Floating Republic is een novelle geschreven door Rebecca Campbell. Deze lengte vind ik vaak onaangenaam. Te lang voor een kort verhaal en te kort om nou echt tot diepte te komen. Door gelijk met 'hoofdstuk 1' te openen, stond het me al tegen. Het ruimteschip met bemanning dat 28 jaar gestationeerd blijft bij een mijnplaneet door een oorlog tussen twee grote bedrijven, leek ook niets voor mij. Tot het duidelijk werd dat het ging om wat er gebeurt in een oorlog als een gebied geïsoleerd raakt buiten de werkelijke oorlog en wat als die oorlog voorbij is.

Three Cases from the Cosmic Psychiatric Clinic door Pan Haitian is vertaald uit het Chinees door Blake Stone-Banks en precies wat de titel zegt. Op zich wel grappige verhaaltjes maar er zit geen enkele samenhang in waardoor ik toch met een teleurstellend gevoel achterbleef. Wellicht dat mijn verwachting me in de weg zit bij dit soort verhalen.

Anne Wilkins heeft met A Life Measured in Seconds een science fiction sprookje geschreven. Zij die goden worden en het niet willen zijn en zij die net een seconden later zijn geboren en het juist wel willen zijn, ontmoeten elkaar.

Samantha Murray laat ook zoiets zien in Burning Day waar twee zonnen elke 11 jaar zo staan dat de emoties uit de oorspronkelijke wezens van een planeet worden gebrand. De feiten blijven wel in de herinnering. Voor een relatie met een mens is dit funest. 

De Mexicaan Damián Neri laat dan juist weer de destructieve kant van de mens zien in Ice, Rock, Empathy. Collectieve wezens nemen andere wezens in zich op zodat ze niet verloren gaan met iets toevoegen aan het universum. Alleen is het absorberen van mensen wel zo'n goed idee?

Old Man's War 3 The Last Colony - John Scalzi

Elk boek in deze serie blijft mij verrassen. Het is hetzelfde universum en zelfs een aantal dezelfde personages en toch is het een heel nieuw verhaal zonder dat het meer van hetzelfde is. Indrukwekkend.

In The Last Colony is het John Perry die als 75-jarige zijn 10 jaar in dienst heeft uitgediend nu in een nieuw lichaam op een kolonieplaneet zijn leven leeft met Jane Sagan, de kunstmatig uit het DNA van John Perry zijn voormalige vrouw opgebouwde inmiddels ex-supersoldaat en hun geadopteerde dochter wiens biologische vader werkte voor een niet-menselijk ras en als verrader van de mens wordt beschouwd. 

Dat is een hele mond vol en heeft alles in zich waar het in The Last Colony om draait. De manipulatie van de verschillende partijen zoals The Colonial Union (oorspronkelijk mensen die vanuit Aarde het heelal zijn gaan koloniseren), The Conclave (verzameling van niet-mensen die strijden dat planeten niet verder gekoloniseerd worden en de oorlogen stoppen) en bovengenoemde hoofdpersonen maakt dat het elke bladzijde spannend blijft.

De uiteindelijk ontknoping kan gezien worden als een definitieve afsluiting zoals het nawoord van John Scalzi ook doet vermoeden. Maar het zet ook wel de deur open voor nieuwe ontwikkelingen. En die zijn er zeker gekomen want er zijn hierna nog vier delen verschenen. Dus ik ben benieuwd wat er in John Scalzi zijn hoofd is gebeurd en hij toch verder is gaan schrijven.

Wayward, Vol. 2: Ties that Bind - Jim Zub & Steve Cummings

Dit tweede deel van de stripserie Wayward begint met een samenvatting, iets dat ik in stripseries zelden zie maar voor mij heel erg welkom is omdat ik een heel slecht geheugen heb en het een mooie manier is om gelijk de sfeer van het verhaal weer in te glijden.

Dit deel begint drie maanden later dan waar het vorige deel was geëindigd. In mijn beleving was Rori Lane, een Iers-Japans meisje met net ontdekte bovennatuurlijke krachten, de hoofdpersoon van het hele gebeuren. Het was dan ook een verrassing dat het nu Ohara Emi is die in dit deel de vertelstem heeft.

Ohara Emi is een Japans meisje dat doet wat er van haar verlangd en voor haar beslist wordt maar daar zeer ongelukkig onder is. Dan ontdekt ook zij dat zij bovennatuurlijke krachten heeft en ontmoet Ayane (het kattenmeisje) en Nikaido (emotiebeïnvloeder) uit het vorige deel. Vooral Ayane vind ik leuk om naar te kijken omdat zij in vele poezen uiteen kan vallen. 

Er zijn weer meerdere gevechten tegen Japanse mythische bovennatuurlijke wezens die door onze jonge helden gewonnen worden en zorgen voor spectaculaire tekeningen met veel beweging en prachtig gele, oranje en rode kleuren.

Ook wordt er regelmatig teruggeblikt naar iets van vroeger maar het ontgaat me hoe dit precies in elkaar zit. Het lijkt me in ieder geval een ontstaansgeschiedenis van de gevechten die wij in het heden zien.

Als klapper op de vuurpijl komt Rori terugsamen met Shirai, zij lijken te zijn opgestaan uit de dood, verslaan met gemak de bovennatuurlijke wezens en roept uit dat zij de nieuwe goden van de wereld zijn en de aanvallers zullen uitroeien. 
Wooooooow, wat een tempo. In andere strips was het pas na tig delen zo ver gekomen.  En dit deed mij afvragen wie nu eigenlijk de goeien en wie de slechten zijn. Heel spannend om hiermee af te sluiten. 

Lucky Me, verhalen van een dochter - Manon Albers

Voor de Kunst had weer eens een stripgerelateerd crowdfunding genaamd Lucky Me: een boekje geschreven door de dochter van Henk Albers, de Nederlandse striptekenaar die als enig buitenlandse tekenaar van Morris Lucky Luke mocht tekenen. 

Nu moet ik toegeven dat ik Henk Albers en zijn werk helemaal niet ken of dat ik het wellicht wel gezien heb maar de naam niet is blijven hangen. Als kind las ik wel strips maar onthield waar het over ging en niet wie het schreef of tekende.

Omdat ik Voor de Kunst en strips alle twee graag ondersteun, deed ik mee en viel het boek enkele weken geleden bij mij in de brievenbus. Met bijzonder weinig voorkennis ging ik lezen.

Het boek bestaat uit een reeks op columns lijkende stukjes die allen te maken hebben met het leven van Henk Albers. Zo zijn er een aantal medestripmakers die iets over hem schreven maar de meeste stukjes zijn vanuit Manon, de dochter, zelf geschreven. 
Ik had dat niet altijd door en vroeg me geregeld af over wie het nu eigenlijk ging. De ik-persoon had het dan over een dochter en pas na een bladzijde had ik door dat dit dan de dochter van Manon was. 

Er wordt niet uitgelegd wie nu wie is en waarom van belang voor dit portret van Henk Albers. Daarom voelt het heel erg incrowd aan. Alsof het eigenlijk helemaal niet voor mij bedoeld is. Dat een aantal stukjes van Manon ook heel erg persoonlijk zijn, maakt dit gevoel nog sterker.

De tekeningen van de hand van Kees de Boer en Pieter Hogenbirk, die een aantal van de stukjes begeleiden, heb ik met heel veel plezier bekeken. Dan weet ik weer waarom ik van strips houd.

Clarkesworld Magazine Issue 236 May 2026

Het mei-nummer van Clarkesworld Magazine heeft de indrukwekkende cover van de hand van Lisa Falkenstern met de titel Beastly. De blik van deze beastly heeft mijn blik meerdere malen gevangen gehouden.
Daarnaast bevat dit tijdschrift zeven korte science fiction/fantasy verhalen, een semiwetenschappelijk artikel over de strategieën van dieren om onsterfelijk te zijn, twee interviews en een trots woord van Neil Clarke zelf over de door hem vorig jaar gepubliceerde verhalen die genomineerd of zelfs al in de prijzen gevallen zijn.

Kunstmatige intelligentie lijkt steeds vaker in science fiction verhalen voor te komen, meestal met een waarschuwing. Zo ook in The Profitable Sentience of Household Goods geschreven door Louis Inglis Hall. Alleen dit keer wordt het heel subtiel gebracht door het verhaal te laten vertellen door een van de AI's die steeds verder ontwikkelt van lichtknopje tot uiteindelijk een oorlogswapen. De in het begin zeer enthousiaste AI wordt uiteindelijk een waarschuwende roepende in de woestijn vol jonge AI's die het niet geloven, precies zoals het zelf ook niet die waarschuwingen van oudere AI's geloofde toen het zelf jong was. Door het de stem te geven van een AI zelf, voelt het als lezer wat meer op afstand maar weet je donders goed waar het werkelijk over gaat.

Tijdreisverhalen bestaan ook al langer maar in Archaeological Evidence for the Time Traveler beschrijft Tia Tashiro iets waar ik nog nooit eerder over nagedacht heb. Namelijk dat wanneer je in de tijd wil reizen maar wel op dezelfde plek op aarde uit wil komen, je ook de juiste plek in het universum moet aangeven want ook de aarde verplaatst zich in de tijd. Heerlijk zo'n zinnetje dat bijna terloops voorbijkomt maar waar ik meerdere malen aan teruggedacht heb omdat ik het zo voor de hand liggend vind en het me verwondert dat het nooit eerder genoemd is (of het is mij niet eerder opgevallen).

De in Maleisië geboren Grace Chan heeft in Aly op een indringende manier de afhankelijkheid van de mens van AI beschreven. Een deel van de bevolking wordt met een Aly (in feutusstadium ingebrachte AI) geboren. Deze Aly begeleidt hen bij alles door het leven als een leraar, opvoeder, psychotherapeut en noem maar op. Als de hoofdpersoon een relatie krijgt met iemand zonder Aly, blijkt deze Aly tussen hun in te komen staan en besluit hij de verbinding met Aly door te knippen met alle gevolgen van dien. De diepte van wat de hoofdpersoon dan doorgaat, ging echt onder mijn huid zitten.

 

 

  

Rivers of London: False Value - Ben Aaronovitch

Soms heb ik zin in een niet al te ingewikkeld en toch interessant boek met hier en daar wat humor. De boeken uit de serie Rivers of London voldoen daar helemaal aan. Ik had nog een deel in de kast staan (er zijn er inmiddels alweer heel wat meer bijgekomen) dus de keuze voor wat ik zou gaan lezen, was snel gemaakt. 

Dit deel voldeed geheel aan mijn verwachtingen. Een detective met magische krachten en humor. Daar zijn de Engelsen best goed in, denk ook aan Douglas Adams en Terry Pratchett.
Het mooie van dit deel vind ik dat de hoofdpersoon, Peter Grant, in de loop der boeken een hele ontwikkeling heeft doorgemaakt waarbij hij niet meer het groentje is maar aanstaande vader van een kind samen met een van de riviergoden en zijn meester nog wel om raad vraagt maar zelf inmiddels voldoende ervaring heeft om zelf gedegen beslissingen te nemen. Dit maakt dat de boeken alhoewel ze behoorlijk op elkaar lijken toch altijd weer wat nieuws te brengen hebben. 

De wereld van magie blijft zich in onze heden ten dagen maatschappij afspelen waardoor het voor het overgrote deel herkenbaar blijft. Zo gaat het ditmaal over de Mary Engine, de eerste computer ooit gemaakt, tot artificiële intelligentie die iets te veel voor het zeggen gaat krijgen. 
Zoals ik gewend ben en wat ik ook wel ontspannen lezen vind, loopt alles goed af en is Peter weer wat wijzer geworden. 

Wayward, Vol. 1: String Theory - Jim Zub & Steve Cummings

Het verhaal begint heel dagelijks waar een roodharig meisje net aankomt in Japan om bij haar Japanse moeder te gaan wonen nadat ze haar Ierse vader heeft verlaten. Dit deed mij gelijk vermoeden dat het om een meisje zou gaan dat er niet bij gaat horen omdat ze er zo anders uitziet dan haar leeftijdsgenoten. Er gebeurt echter iets heel anders.

Ik had helemaal niet aan zien komen dat dit meisje in een steegje bedreigd wordt en met behulp van een ander wonderlijk meisje tot de ontdekking komt dat ze van nature geweldig fantasievolle gevechtstechnieken in huis heeft en de belagers met gemak verslaat.

Wayward wordt wel vertaald met grillig, dwars, onberekenbaar en balsturig. Ik denk dat vooral onberekenbaar wat gebeurtenissen betreft voor deze strip wel op zijn plaats is. Zo heeft de hoofdpersoon in een wereld die zo op de onze lijkt voortdurend fantasievolle ontmoetingen waarbij ze haar eigen gaven leert kennen. 

Er zijn veel gevechten met magische krachten. Nu ben ik niet zo van de gevechten. Meestal vind ik ze saai en kan ook nooit zo goed onderscheiden wie nu wat precies voor beweging maakt of wie nu wie belaagt. Hier zijn de gevechten juist door de magische krachten plaatjes met mooie kleuren waardoor het fijn is om naar te kijken.

De tekeningen zijn voor een strip heel gedetailleerd. En ik heb begrepen heel accuraat wat betreft de Japanse cultuur. 

Ik vind het verhaal spannend en prikkelend en hoop dat het dit hoge niveau kan behouden in de volgende delen.