Rivers of London: False Value - Ben Aaronovitch

Soms heb ik zin in een niet al te ingewikkeld en toch interessant boek met hier en daar wat humor. De boeken uit de serie Rivers of London voldoen daar helemaal aan. Ik had nog een deel in de kast staan (er zijn er inmiddels alweer heel wat meer bijgekomen) dus de keuze voor wat ik zou gaan lezen, was snel gemaakt. 

Dit deel voldeed geheel aan mijn verwachtingen. Een detective met magische krachten en humor. Daar zijn de Engelsen best goed in, denk ook aan Douglas Adams en Terry Pratchett.
Het mooie van dit deel vind ik dat de hoofdpersoon, Peter Grant, in de loop der boeken een hele ontwikkeling heeft doorgemaakt waarbij hij niet meer het groentje is maar aanstaande vader van een kind samen met een van de riviergoden en zijn meester nog wel om raad vraagt maar zelf inmiddels voldoende ervaring heeft om zelf gedegen beslissingen te nemen. Dit maakt dat de boeken alhoewel ze behoorlijk op elkaar lijken toch altijd weer wat nieuws te brengen hebben. 

De wereld van magie blijft zich in onze heden ten dagen maatschappij afspelen waardoor het voor het overgrote deel herkenbaar blijft. Zo gaat het ditmaal over de Mary Engine, de eerste computer ooit gemaakt, tot artificiële intelligentie die iets te veel voor het zeggen gaat krijgen. 
Zoals ik gewend ben en wat ik ook wel ontspannen lezen vind, loopt alles goed af en is Peter weer wat wijzer geworden. 

Wayward, Vol. 1: String Theory - Jim Zub & Steve Cummings

Het verhaal begint heel dagelijks waar een roodharig meisje net aankomt in Japan om bij haar Japanse moeder te gaan wonen nadat ze haar Ierse vader heeft verlaten. Dit deed mij gelijk vermoeden dat het om een meisje zou gaan dat er niet bij gaat horen omdat ze er zo anders uitziet dan haar leeftijdsgenoten. Er gebeurt echter iets heel anders.

Ik had helemaal niet aan zien komen dat dit meisje in een steegje bedreigd wordt en met behulp van een ander wonderlijk meisje tot de ontdekking komt dat ze van nature geweldig fantasievolle gevechtstechnieken in huis heeft en de belagers met gemak verslaat.

Wayward wordt wel vertaald met grillig, dwars, onberekenbaar en balsturig. Ik denk dat vooral onberekenbaar wat gebeurtenissen betreft voor deze strip wel op zijn plaats is. Zo heeft de hoofdpersoon in een wereld die zo op de onze lijkt voortdurend fantasievolle ontmoetingen waarbij ze haar eigen gaven leert kennen. 

Er zijn veel gevechten met magische krachten. Nu ben ik niet zo van de gevechten. Meestal vind ik ze saai en kan ook nooit zo goed onderscheiden wie nu wat precies voor beweging maakt of wie nu wie belaagt. Hier zijn de gevechten juist door de magische krachten plaatjes met mooie kleuren waardoor het fijn is om naar te kijken.

De tekeningen zijn voor een strip heel gedetailleerd. En ik heb begrepen heel accuraat wat betreft de Japanse cultuur. 

Ik vind het verhaal spannend en prikkelend en hoop dat het dit hoge niveau kan behouden in de volgende delen. 

Bossier. 1 Let the game begin - Robert Alexander & Gabriel Jardim

In de podcast Stripjournaal (https://stripjournaal.com/2026/03/05/van-11birds-tot-het-oranjehotel/) maakte ik kennis met de nieuwe uitgeverij 11BIRDS die drie nieuwe stripreeksen is begonnen die de snelheid hebben van manga maar wel andersoortige verhalen vertellen.

Ik vind het altijd leuk om nieuwe initiatieven te ondersteunen dus kocht ik gelijk de zes deeltjes (twee per reeks) die uitgekomen waren. Bossier. koos ik als eerste omdat die punt achter de titel mij intrigeerde. Dit blijkt verder niet echt een betekenis te hebben (dat ik weet dan).

Het boekje heeft het formaat van een pocket en de tekeningen zijn in zwart/wit. Ze vullen de hele pagina met af en toe een kader waarin nog een extra tekening staat. De tekeningen bestaan voornamelijk uit mensen waarbij in mindere of meerdere maten is ingezoomd. Ze doen me denken aan barbies met hun lange benen en armen en allemaal een bijzonder gepolijst gezicht.

Het verhaal gaat razendsnel en af en toe kon ik bijna het bladzijden omslaan niet snel genoeg voor elkaar krijgen om deze snelheid bij te houden. Het verhaal gaf me het gevoel van een Bouquet-reeks, allemaal oppervlakkige, rijke mensen met oppervlakkige gevoelens. En toch is het spannend waardoor ik wel wil weten wat er in het volgende deel gebeurt. 

Het leven van rijke mensen die hun bedrijf verkwanselen of juist proberen te beschermen terwijl er ook nog een familiegeheim is, voelt niet heel origineel aan. Het voelt meer als een lekker snoepje die als ik het niet gehad had, ook niet gemist zou hebben maar nu ik het heb er wel van kan genieten. 

The Expanse 7: Persepolis Rising - James S.A. Corey

Dit is het zevende deel van de serie The Expanse en voor het eerst lees ik gebeurtenissen die niet in de vroegtijdig gestopte televisieserie The Expanse zijn voorgekomen. Geen idee of dit de trigger is geweest dat ik voor het eerst aandacht schonk aan de titel van het boek maar dat zou best wel eens kunnen. Eerder heb ik ook wel eens in een korte vlaag de gedachte gehad waar die titels nu eigenlijk op slaan maar daarna was ik dit snel weer vergeten. Nu voor het eerst ben ik eens op zoek gegaan waar Leviathan Wakes, Caliban's War, enzovoort naar  verwijst. Bij wat speuren op het internet kwam ik al snel bij de uitleg dat al die namen verwijzingen naar mythische monsters, plaatsen en goden zijn. Toen ik dat las, kon ik mijzelf wel voor mijn kop slaan want zo ingewikkeld is dat nou ook weer niet. Alhoewel ik van Persepolis nog niet eerder gehoord had, dit was de hoofdstad van het Perzische Rijk. 

Ik was een beetje bang omdat ik geen voorkennis had door de televisieserie, ik meer moeite zou hebben met het volgen van het verhaal. Er komen immers nogal wat personages in voor en de hele geschiedenis heeft een zware politieke component. Mijn falende geheugen en gemis aan politiek invoelingsvermogen zouden hier wel eens parten in kunnen gaan spelen.
Dit bleek helemaal niet het geval te zijn. Ik heb met volle teugen weer net zoveel van de bekende hoofdpersonen zoals James Holden en Amos Burton genoten als nieuw geïntroduceerde personages. 

Met dit zevende deel is een begin gemaakt met een nieuwe trilogie. De beweging op Laconia die zich in het geheim heeft ontwikkeld, doet een greep naar de universele macht over de mensheid. Door de beschrijving van de gebeurtenissen vanuit de verschillende personages wordt weer haarfijn de verschillende kanten van het politieke strijdtoneel belicht met daar doorheen verweven de persoonlijke motieven van deze mensen. 
Zoals in alle voorgaande delen weer een uitstekend doorwrocht verhaal met een einde dat smeekt om het snel klaarleggen van het volgende deel.