Wayward, Vol. 2: Ties that Bind - Jim Zub & Steve Cummings

Dit tweede deel van de stripserie Wayward begint met een samenvatting, iets dat ik in stripseries zelden zie maar voor mij heel erg welkom is omdat ik een heel slecht geheugen heb en het een mooie manier is om gelijk de sfeer van het verhaal weer in te glijden.

Dit deel begint drie maanden later dan waar het vorige deel was geëindigd. In mijn beleving was Rori Lane, een Iers-Japans meisje met net ontdekte bovennatuurlijke krachten, de hoofdpersoon van het hele gebeuren. Het was dan ook een verrassing dat het nu Ohara Emi is die in dit deel de vertelstem heeft.

Ohara Emi is een Japans meisje dat doet wat er van haar verlangd en voor haar beslist wordt maar daar zeer ongelukkig onder is. Dan ontdekt ook zij dat zij bovennatuurlijke krachten heeft en ontmoet Ayane (het kattenmeisje) en Nikaido (emotiebeïnvloeder) uit het vorige deel. Vooral Ayane vind ik leuk om naar te kijken omdat zij in vele poezen uiteen kan vallen. 

Er zijn weer meerdere gevechten tegen Japanse mythische bovennatuurlijke wezens die door onze jonge helden gewonnen worden en zorgen voor spectaculaire tekeningen met veel beweging en prachtig gele, oranje en rode kleuren.

Ook wordt er regelmatig teruggeblikt naar iets van vroeger maar het ontgaat me hoe dit precies in elkaar zit. Het lijkt me in ieder geval een ontstaansgeschiedenis van de gevechten die wij in het heden zien.

Als klapper op de vuurpijl komt Rori terugsamen met Shirai, zij lijken te zijn opgestaan uit de dood, verslaan met gemak de bovennatuurlijke wezens en roept uit dat zij de nieuwe goden van de wereld zijn en de aanvallers zullen uitroeien. 
Wooooooow, wat een tempo. In andere strips was het pas na tig delen zo ver gekomen.  En dit deed mij afvragen wie nu eigenlijk de goeien en wie de slechten zijn. Heel spannend om hiermee af te sluiten. 

Lucky Me, verhalen van een dochter - Manon Albers

Voor de Kunst had weer eens een stripgerelateerd crowdfunding genaamd Lucky Me: een boekje geschreven door de dochter van Henk Albers, de Nederlandse striptekenaar die als enig buitenlandse tekenaar van Morris Lucky Luke mocht tekenen. 

Nu moet ik toegeven dat ik Henk Albers en zijn werk helemaal niet ken of dat ik het wellicht wel gezien heb maar de naam niet is blijven hangen. Als kind las ik wel strips maar onthield waar het over ging en niet wie het schreef of tekende.

Omdat ik Voor de Kunst en strips alle twee graag ondersteun, deed ik mee en viel het boek enkele weken geleden bij mij in de brievenbus. Met bijzonder weinig voorkennis ging ik lezen.

Het boek bestaat uit een reeks op columns lijkende stukjes die allen te maken hebben met het leven van Henk Albers. Zo zijn er een aantal medestripmakers die iets over hem schreven maar de meeste stukjes zijn vanuit Manon, de dochter, zelf geschreven. 
Ik had dat niet altijd door en vroeg me geregeld af over wie het nu eigenlijk ging. De ik-persoon had het dan over een dochter en pas na een bladzijde had ik door dat dit dan de dochter van Manon was. 

Er wordt niet uitgelegd wie nu wie is en waarom van belang voor dit portret van Henk Albers. Daarom voelt het heel erg incrowd aan. Alsof het eigenlijk helemaal niet voor mij bedoeld is. Dat een aantal stukjes van Manon ook heel erg persoonlijk zijn, maakt dit gevoel nog sterker.

De tekeningen van de hand van Kees de Boer en Pieter Hogenbirk, die een aantal van de stukjes begeleiden, heb ik met heel veel plezier bekeken. Dan weet ik weer waarom ik van strips houd.

Clarkesworld Magazine Issue 236 May 2026

Het mei-nummer van Clarkesworld Magazine heeft de indrukwekkende cover van de hand van Lisa Falkenstern met de titel Beastly. De blik van deze beastly heeft mijn blik meerdere malen gevangen gehouden.
Daarnaast bevat dit tijdschrift zeven korte science fiction/fantasy verhalen, een semiwetenschappelijk artikel over de strategieën van dieren om onsterfelijk te zijn, twee interviews en een trots woord van Neil Clarke zelf over de door hem vorig jaar gepubliceerde verhalen die genomineerd of zelfs al in de prijzen gevallen zijn.

Kunstmatige intelligentie lijkt steeds vaker in science fiction verhalen voor te komen, meestal met een waarschuwing. Zo ook in The Profitable Sentience of Household Goods geschreven door Louis Inglis Hall. Alleen dit keer wordt het heel subtiel gebracht door het verhaal te laten vertellen door een van de AI's die steeds verder ontwikkelt van lichtknopje tot uiteindelijk een oorlogswapen. De in het begin zeer enthousiaste AI wordt uiteindelijk een waarschuwende roepende in de woestijn vol jonge AI's die het niet geloven, precies zoals het zelf ook niet die waarschuwingen van oudere AI's geloofde toen het zelf jong was. Door het de stem te geven van een AI zelf, voelt het als lezer wat meer op afstand maar weet je donders goed waar het werkelijk over gaat.

Tijdreisverhalen bestaan ook al langer maar in Archaeological Evidence for the Time Traveler beschrijft Tia Tashiro iets waar ik nog nooit eerder over nagedacht heb. Namelijk dat wanneer je in de tijd wil reizen maar wel op dezelfde plek op aarde uit wil komen, je ook de juiste plek in het universum moet aangeven want ook de aarde verplaatst zich in de tijd. Heerlijk zo'n zinnetje dat bijna terloops voorbijkomt maar waar ik meerdere malen aan teruggedacht heb omdat ik het zo voor de hand liggend vind en het me verwondert dat het nooit eerder genoemd is (of het is mij niet eerder opgevallen).

De in Maleisië geboren Grace Chan heeft in Aly op een indringende manier de afhankelijkheid van de mens van AI beschreven. Een deel van de bevolking wordt met een Aly (in feutusstadium ingebrachte AI) geboren. Deze Aly begeleidt hen bij alles door het leven als een leraar, opvoeder, psychotherapeut en noem maar op. Als de hoofdpersoon een relatie krijgt met iemand zonder Aly, blijkt deze Aly tussen hun in te komen staan en besluit hij de verbinding met Aly door te knippen met alle gevolgen van dien. De diepte van wat de hoofdpersoon dan doorgaat, ging echt onder mijn huid zitten.