Nu moet ik toegeven dat ik Henk Albers en zijn werk helemaal niet ken of dat ik het wellicht wel gezien heb maar de naam niet is blijven hangen. Als kind las ik wel strips maar onthield waar het over ging en niet wie het schreef of tekende.
Omdat ik Voor de Kunst en strips alle twee graag ondersteun, deed ik mee en viel het boek enkele weken geleden bij mij in de brievenbus. Met bijzonder weinig voorkennis ging ik lezen.
Het boek bestaat uit een reeks op columns lijkende stukjes die allen te maken hebben met het leven van Henk Albers. Zo zijn er een aantal medestripmakers die iets over hem schreven maar de meeste stukjes zijn vanuit Manon, de dochter, zelf geschreven.
Ik had dat niet altijd door en vroeg me geregeld af over wie het nu eigenlijk ging. De ik-persoon had het dan over een dochter en pas na een bladzijde had ik door dat dit dan de dochter van Manon was.
Er wordt niet uitgelegd wie nu wie is en waarom van belang voor dit portret van Henk Albers. Daarom voelt het heel erg incrowd aan. Alsof het eigenlijk helemaal niet voor mij bedoeld is. Dat een aantal stukjes van Manon ook heel erg persoonlijk zijn, maakt dit gevoel nog sterker.
De tekeningen van de hand van Kees de Boer en Pieter Hogenbirk, die een aantal van de stukjes begeleiden, heb ik met heel veel plezier bekeken. Dan weet ik weer waarom ik van strips houd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten