Doorgaan naar hoofdcontent

#50books - 35 Signeren? Nee, bedankt.

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De vijfendertigste vraag is: Hebben jullie ook (een) gesigneerd boek(en) met een speciaal verhaal?
 
Als tiener heb ik in de Bijenkorf met razende zenuwen in de rij gestaan om mijn LP door Freek de Jonge te laten tekenen. Ik vond het verschrikkelijk. Voelde me volkomen belachelijk en uiteindelijk kon ik ook nog niet eens lezen wat hij op mijn mooie LP-hoes met dikke stift had gekrabbeld.


Later nog eens een boek laten signeren door Wim de Bie met hetzelfde resultaat. Ik voelde me nog jaren ronduit belachelijk en vol schaamte voor die paar woorden die ik gestameld had.

Nee, laten signeren was niets voor mij. Want na de eindeloze zenuwen had ik dan een krabbel op een boek of LP die ik liever mooi schoon had gehouden.



Maar toen kwam Robin Hobb, een schrijfster waarvan ik zeker wist dat mijn ouders haar boeken geweldig zouden vinden. Ik kon dan ook niet anders dan de Zieners-trilogie (mijn ouders wilden niet in het Engels lezen, dat was voor snobs ;-) ) laten signeren met hun namen erin. Dit keer waren mijn zenuwen of ik wel in het Engels duidelijk zou kunnen maken hoe de namen van mijn ouders gespeld moesten worden. Uiteindelijk loste dit zich makkelijk op omdat ik het op een papiertje voor kon doen.
Mijn ouders waren blij verrast met de boeken en bleken erom te vechten wie verder mocht lezen. Toen ik het jaren later nog eens met ze over deze boeken had, wisten ze nog wel van de inhoud van de boeken maar dat het gesigneerd was speciaal voor hun, daar wisten ze niets meer van.

Signeren? Nee, bedankt, zei ik laatst bij de aanschaf van Kraut door Peter Pontiac. En ik denk dat het zo zal blijven.

Reacties

Ninia zei…
Mij zegt het ook niet zoveel, voor een ander laten signeren is misschien wel leuk, maar dan is het wel jammer als ze het niet meer weten. Hahaha. Ik heb een keer een boek van Tommy Wieringa laten signeren, omdat iedereen het deed behalve ik, maar als je er niet over begonnen was had ik er ook niet meer aan gedacht :) Als de e-books echt doorzetten, dan is dit ritueeltje voorbij.
Ninia zei…
Oh vergat nog te zeggen: 3 in 1 klap van Robin Hobb. Dat is wel erg leuk. Maar heet je moeder echt zo of ontbreekt er toch nog een i?
Niek zei…
Nee, nee, ze heet echt zo. Daarom was het spellen ook van belang.

Populaire posts van deze blog

Liefde in Beeld - Margreet de Heer

Margreet de Heer, vanaf oktober 2017 voor drie jaar Stripmaker des Vaderlands en ik had nog niet eens van haar gehoord. Schandalig! Ik maakte kennis met haar door de tweewekelijkse podcast van het Stripjournaal waarin zij inmiddels een vaste gast is geworden. Haar onaflaatbare enthousiasme voor strips werkte op mij zo aanstekelijk dat ik nieuwsgierig werd naar wat zij zelf heeft gemaakt. En daarmee schafte ik Liefde in Beeld aan. Dit boek heeft mij zeer aangenaam verrast. Want in plaats van een verhalende strip is dit een boek waarin Margreet de Heer over allerlei aspecten van de liefde filosofeert en daarbij ook haar eigen ervaringen gebruikt ter illustratie. En dan natuurlijk niet alleen in woord maar vooral ook in beeld. De tekeningen kwamen eerst eenvoudig op mij over maar hoe meer ik er van zag, hoe meer ik doorkreeg hoe door wat subtiele kleurverschillen er heel veel diepte in de plaatjes zitten.  Enkele onderwerpen die in dit boek langskomen zijn zeven soorten liefde, seks, de

Julian - Fleur Pierets

Op de voorkant staat 'Fleur en Julian gingen trouwen in de 22 landen waar het homohuwelijk was toegestaan. Julian stierf na het vierde jawoord'. En dat is precies waar dit boek over gaat. Na een korte samenvatting van amper twee bladzijden over hun relatie, beschrijft Fleur Pierets hoe haar geliefde, Julian, in haar armen sterft. Niks sentimenteels maar rauwe rouw volgt. Rouw die volledig invoelbaar is en het nog eens extra pijnlijk maakt bij het lezen over hoe gelukkig deze twee met elkaar zijn geweest. De grote lijn van het verhaal is van de ontmoeting met de liefde op het eerste gezicht tot het sterven van Julian tot de tijd die daarop volgt waarin Fleur rouwt. Fleur Pierets springt moeiteloos door de tijd heen-en-weer en als lezer kan ik net zo makkelijk meespringen. Er is nooit een moment dat ik me afvraag wanneer iets zich afspeelt in de tijd. Het is zoals een rouwende voortdurend in het verleden schiet en daarmee telkens op een ander punt uitkomt.  Het lezen over hun lie

Clarkesworld Magazine Issue 163 April 2020

In dit aprilnummer van Clarkesworld Magazine staan zes korte verhalen, twee interviews en twee non fictie artikelen. Met bijdragen uit Amerika, Botswana, China en het Verenigd Koningkrijk. Sameem Siddiqui beschrijft in AirBody een best voor de hand liggend idee namelijk dat anderen je lichaam kunnen overnemen tegen betaling. Op een zeer charmante manier laat de schrijver je mee beleven hoe dat is voor de persoon die zijn lichaam verhuurt en alleen passief kan toekijken. Én tegelijkertijd krijg je een interessant liefdesverhaal voorgeschoteld. Het liet mij nadenken over wat de mogelijkheden allemaal zijn als je eens iemands lichaam kunt huren. Het lijkt mij bijvoorbeeld heerlijk om in een pijnvrij, überfit lijf te zitten en dan een halve marathon door de bossen te gaan rennen. Of...of... In de The ThoughtBox geschreven door Motswaanse Tlotlo Tsamaase komen de twijfels van een vrouw over haar relatie aan bod. Vooral als de man besluit een GedachtenDoos te gaan gebruiken zoda