Doorgaan naar hoofdcontent

#50books - 2016.19 Voetnoten als stoorzenders

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.

En de negentiende vraag is:
Hoe ga je om met voetnoten in een tekst?

Voetnoten vat ik gemakshalve op als alle verwijzingen naar directe informatie die of onderaan de pagina, achterin het hoofdstuk of achterin het boek staan.
En alle soorten vind ik bijzonder storend.

Dit komt omdat ik van een tekst eigenlijk niets wil missen. Voetnoten hebben nogal eens de neiging om midden in een zin te staan en ik ben dan direct afgeleid. Probeer te onthouden wat er net stond maar zit toch al te denken aan wat er in de voetnoot zal staan. Hoe dan ook, ik ben uit de oorspronkelijke tekst.

Voetnoten die onderaan de pagina staan, vind ik het minst storend. Deze kan ik in een oogopslag waarnemen en van daar makkelijk naar de hoofdtekst terugspringen.
Maar de voetnoten die verwijzen naar tekst op hele andere bladzijden, dwingen me om tijdens het lezen te gaan bladeren. Bij veel voetnoten steek ik dan een extra boekenlegger op de plek waar die voetnoten staan om het bladeren te vergemakkelijken. Het blijft echter behelpen.

Wanneer voetnoten alleen maar zijn opgenomen om te verwijzen naar de bronteksten dan kan ik deze wel aan me voorbij laten gaan. Van te voren neem ik dan al die verwijzingen snel door of er niet misschien nog een uitleg over iets staat en vervolgens lees ik de tekst zonder hier nog een blik op te werpen. Staat er nog wel een noot met meer uitleg dan probeer ik dat nummer te onthouden zodat ik deze erbij kan pakken als ik zo ver in de hoofdtekst ben.
Hoe dan ook, het is een gedoe.

Behalve bij de Discworldboeken van Terry Pratchett. Zijn voetnoten zijn inhoudelijk een onderdeel van de hoofdtekst en vaak ook nog eens een extra komische noot waarbij het gebruik van voetnoten op de hak genomen wordt.

Reacties

Ali zei…
Gut, ik mis dus echt iets als ik Pratchett niet lees? :-)
Niek zei…
Luister dan toch eens naar Random en mij! Hahahaha.

Populaire posts van deze blog

Liefde in Beeld - Margreet de Heer

Margreet de Heer, vanaf oktober 2017 voor drie jaar Stripmaker des Vaderlands en ik had nog niet eens van haar gehoord. Schandalig! Ik maakte kennis met haar door de tweewekelijkse podcast van het Stripjournaal waarin zij inmiddels een vaste gast is geworden. Haar onaflaatbare enthousiasme voor strips werkte op mij zo aanstekelijk dat ik nieuwsgierig werd naar wat zij zelf heeft gemaakt. En daarmee schafte ik Liefde in Beeld aan. Dit boek heeft mij zeer aangenaam verrast. Want in plaats van een verhalende strip is dit een boek waarin Margreet de Heer over allerlei aspecten van de liefde filosofeert en daarbij ook haar eigen ervaringen gebruikt ter illustratie. En dan natuurlijk niet alleen in woord maar vooral ook in beeld. De tekeningen kwamen eerst eenvoudig op mij over maar hoe meer ik er van zag, hoe meer ik doorkreeg hoe door wat subtiele kleurverschillen er heel veel diepte in de plaatjes zitten.  Enkele onderwerpen die in dit boek langskomen zijn zeven soorten liefde, seks, de

Mag ik even iets tegen je aanhouden? - Japke-d. Bouma

Na tien jaar actief zijn in de medezeggenschap waarvan zes als een van de voorzitters in de OR, nam ik vorig jaar afscheid om ruimte te maken voor fris bloed. Bij het laatste etentje van de OR in die samenstelling werd een ABC voorgelezen waar iedereen in voorkwam en kregen de leden die zich niet meer verkiesbaar hadden gesteld een cadeau. Mijn cadeau was dit boek met de begeleidende woorden dat ik altijd zo kritisch was op taal. Niet dat ik goed ben in taal, verre van, maar wat mij betreft moeten notulen kloppen en brieven helder zijn in hun bedoeling. Wel grappig dat mijn luis-in-de-pels gedrag ook nog een boek over taal heeft opgeleverd. Al had ik wel eens van Japke-d. Bouma gehoord, ik had nog nooit iets van haar gelezen. En helaas ben ik er nu niet echt door gegrepen. Dat komt misschien ook omdat in een boek als dit columns gebundeld zijn en ik er dan altijd meerdere achter elkaar ga lezen terwijl ze geschreven zijn om er hooguit een per dag te lezen. Zo gebundeld komen ze op mi

Julian - Fleur Pierets

Op de voorkant staat 'Fleur en Julian gingen trouwen in de 22 landen waar het homohuwelijk was toegestaan. Julian stierf na het vierde jawoord'. En dat is precies waar dit boek over gaat. Na een korte samenvatting van amper twee bladzijden over hun relatie, beschrijft Fleur Pierets hoe haar geliefde, Julian, in haar armen sterft. Niks sentimenteels maar rauwe rouw volgt. Rouw die volledig invoelbaar is en het nog eens extra pijnlijk maakt bij het lezen over hoe gelukkig deze twee met elkaar zijn geweest. De grote lijn van het verhaal is van de ontmoeting met de liefde op het eerste gezicht tot het sterven van Julian tot de tijd die daarop volgt waarin Fleur rouwt. Fleur Pierets springt moeiteloos door de tijd heen-en-weer en als lezer kan ik net zo makkelijk meespringen. Er is nooit een moment dat ik me afvraag wanneer iets zich afspeelt in de tijd. Het is zoals een rouwende voortdurend in het verleden schiet en daarmee telkens op een ander punt uitkomt.  Het lezen over hun lie