#50books - 2014.5 Andersom

Elke week een nieuwe boekenvraag in het kader van #50books dit jaar verzorgd door DrsPee. De vijfde vraag is

Heb je wel eens een situatie meegemaakt bij jezelf of bij vrienden die je herkende uit een boek dat je gelezen had, waardoor je meer begrip kon opbrengen voor die situatie? Uit welk boek kwam die situatie?

Wat mijn herinnering me laat zien, is dat ik het alleen andersom ken. Dus dat ik in een boek lees wat ik zelf ook denk ervaren te hebben. 

Wanneer dit heel recht toe, recht aan is dan voel ik me gesteund in mijn eigen ervaring/idee/mening. Maar het kan net zo goed zijn dat er eenzelfde situatie wordt beschreven en het boekpersonage daar andere conclusies uit trekt, er van een andere kant naar kijkt dan ik in mijn eigen leven heb gedaan of er heel anders op reageert. Dan geeft het mij inzicht in mogelijkheden die ik zelf nog niet bedacht had. En in die zin is het dan een verrijking en soms zelfs een oplossing voor iets waarin ik zelf vast zat.
Mijn herinnering staat helaas niet toe om een voorbeeld boek aan te halen. Wie weet ooit later nog eens.

Locke & Key 2: Head Games - Joe Hill & Gabriel Rodriguez

Deze serie is zo sterk dat het bijna onmogelijk is om er iets over te zeggen.
Een te enthousiaste boekbespreking kan juist een afschrikkend effect hebben omdat er geen ruimte is voor een eigen belevenis. Maar echt, ik weet niet wat ik over deze graphic novel kan zeggen dat maar neigt naar dat er iets aan mankeert.

De introductie in het eerste deel heeft het verhaal stevige grond gegeven waar dit tweede deel op verder gaat. Eigenlijk gaat het naadloos in elkaar over en zouden alle delen ook een groot boek kunnen zijn alleen is dat qua uitgave minder praktisch.

De personages zijn zo levensecht dat zodra er iets magisch gebeurt dit zonder enige aarzeling als vanzelfsprekend wordt aangenomen.
De hoofdsleutel is een begrip dat letterlijk genomen dient te worden. En bij het openen van het hoofd, waar trouwens niets bloederigs bij komt kijken, wordt er een gedachtenwereld getoond met tekeningen die zo vol staan dat naar zo'n bladzijde langere tijd gekeken kan worden waarbij je steeds weer nieuwe gebeurtenissen van die persoon ontdekt. Helemaal geweldig als je ziet hoe de persoon waarvan het hoofd is geopend ook meekijkt in zijn of haar eigen hoofd. (Ik zit hier waanzinnig woorden als briljant en subliem te onderdrukken maar houd dat niet meer vol)

De horror zit 'm niet in bloederigheid al wordt dat ook niet geschuwd. Het zit 'm in de subtiele en soms ronduit botte manier van hoe mensen met elkaar omgaan en tonen totaal geen respect voor elkaar te hebben. Tegelijkertijd is het superspannend wat de sleutels die nog niet gevonden zijn voor effecten zullen hebben.

Snel door dus naar deel 3.

Son of the Wolf - Michael Moorcock

Het derde en laatste deel van de serie Elric: The Moonbeam Roads.
Wat mij betreft een waardige afsluiter.

Geen overdreven spektakel of extra verweven verhaallijnen zoals in de vorige delen. Maar juist een recht toe, recht aan verhaal waarbij alles uit de voorgaande delen in dit ene boek helder en zelfs rustig wordt uitgespeeld. Ik kan me zo voorstellen dat een schrijver zich juist bij zo'n conclusie zich makkelijk laat verleiden om zich helemaal te laten gaan en alles uit de kast trekt. Daarom heb ik er zo'n bewondering voor dat Michael Moorcock dat in dit deel juist niet gedaan heeft.

Terwijl ik het zat te lezen, realiseerde ik me dat ik het verhaal op zich niet eens zo heel erg intrigerend vind. Wel vermakelijk en boeiend genoeg om te willen volgen maar niet super speciaal. Daar zal ik dan ook verder niets over zeggen.
Er is iets anders waardoor ik telkens weer terugkom bij deze auteur en zijn multiversum. Dat iets zit hem in de sfeer die hij door zijn heldere schrijfstijl weet te creëren. Een omgeving die vertrouwd aanvoelt, die een waarheid in zich bergt over het bestaan zonder dat dit rechtstreeks benoemd wordt. Een waarheid die in het echte leven ontkend wordt en door deze nu hier te lezen, ik me juist begrepen voel. Dan kan de buitenkant van het verhaal zelfs wel middelmatig zijn maar is dat wat op onbewust niveau raakt zo juist dat het weer waardevol wordt.
Ik kan me indenken dat dit lang niet bij iedere lezer zo zal werken. Bij gaat het wel zo en daarom staat hij bovenin mijn lijstje met door mij meest gewaardeerde schrijvers.

#50books - 2014.4 Multilezer

Elke week een nieuwe boekenvraag in het kader van #50books dit jaar verzorgd door DrsPee. De vierde vraag is

Meerdere boeken door elkaar lezen: doen of niet doen?

 

Hoe anders? is mijn tegenvraag.

Ik kan me de tijd niet heugen dat er slechts één boek naast mijn bed lag waarin ik bezig was. Er liggen er altijd wel twee en soms meer waarvan er op zijn minst een paar bladzijden door mij zijn gelezen. 

De boeken zijn wel altijd verschillend van aard. Of verschillend in genre zoals literatuur of science fiction. Of van uiting zoals getekend of alleen geschreven. Of van vorm zoals een roman of een bundel met korte verhalen.

Vaak begin ik in een boek te lezen en na een hoofdstuk of een ander soort afgerond geheel, neem ik meteen het andere boek om daar in door te gaan. 

Soms word ik opeens door een boek gegrepen en dan kan het niet anders dat ik dat eerst helemaal uitlees voordat ik nog een ander boek inkijk. 

Maar dat ik een multilezer ben, kan ik onmogelijk ontkennen.

Locke & Key 1: Welcome to Lovecraft - Joe Hill & Gabriel Rodriguez

In februari komt het laatste deel uit van deze briljante graphic novel serie. Om van het laatste deel optimaal te kunnen genieten, besloot ik de voorgaande delen nog eens te herlezen. Een besluit waar ik geen bladzijde spijt van heb gehad.

De stemming van het verhaal is binnen enkele bladzijden gezet en lezers met een zwakke maag kunnen deze boeken dan ook beter dicht laten liggen alhoewel.... Het gehalte aan overmatig geweld waarbij bloed niet geschuwd wordt, is aanzienlijk hoog te noemen. Eigenlijk helemaal niet mijn straatje en toch werd ik snel gegrepen door het mysterie van dit overmatige geweld.
De vader van een gezin wordt gedood en de moeder met drie kinderen verhuizen terug naar Lovecraft, het plaatsje waar het huis staat waar de vader is opgegroeid. Dit huis heeft zo zijn eigen geheimen waarbij sleutels de hoofdrol hebben. Sleutels met ieder een ander soort eigenschap.
Het verhaal rolt in een aangenaam tempo voort waarbij er steeds nieuwe onthullingen zijn maar ook weer nieuwe vragen worden opgeworpen waardoor de honger naar meer, meer, meer van het verhaal in stand blijft.

Tegelijkertijd met al deze spanning krijgen we ook een inkijk in de psyche van verschillende hoofdpersonages. In korte tijd weet je als lezer gelijk zoveel meer van de hoofdrolspelers dat ze onmiddellijk gaan leven en het eenvoudig is om met ze mee te leven. Joe Hill zijn schrijfstijl spreekt me juist daarom zo aan. Niet alleen een sterk verhaal maar ook heel geloofwaardige en levendige karakters.

De tekenstijl van Gabriel Rodriguez is er eentje van een heel eigen kaliber. Wat met name eruit springt zijn de houdingen van de mensen. Deze drukken in iedere tekening al zoveel uit dat er bijna geen woorden meer bij nodig zijn. Bij ieder van die tekeningen voel je bijna je eigen spieren in die houding bewegen. En dit alles zonder dat het platte karikaturen worden.
Voor de geestelijke wereld heeft de tekenaar ook een eigen pennenstreek en kan wat mij betreft wonderschoon genoemd worden.

De combinatie van deze schrijver met deze tekenaar is dubbelgoud. De enige reden waarom je niet van deze boeken zou kunnen houden is dat het geweldniveau te hoog ligt. Niet alleen fysiek maar ook psychisch. Al loop ik nu wellicht wat vooruit op de volgende delen.

Vincent - Barbara Stok

Liefhebber van het werk van Vincent van Gogh en geïnteresseerd in zijn leven? Lees dan zeker dit boek waarin Barbara Stok de periode schetst waarin Vincent van Gogh zich in Zuid-Frankrijk ophield.
Is deze Van Gogh niet jouw smaak of heb je inmiddels wel genoeg over zijn werken en leven gelezen en gezien? Lees dan toch dit boek. Het is namelijk ook heel goed te lezen als een verhaal dat op zichzelf staat. Alleen wanneer je meer bekend bent met Vincent van Gogh zijn werk zul je wel heel veel herkennen in de beelden die Barbara Stok weergegeven heeft om zijn leven te schetsen.

De tekenstijl van Barbara Stok  is bijna eenvoudig te noemen. De lijnen zijn helder en de kleuren eenduidig zonder schaduwovergangen. Met deze stijl weet zij toch de gedrevenheid en intensiteit van het personage Vincent van Gogh neer te zetten. Terwijl ik het aan het lezen was, werd ik meegezogen in zijn onrust, zijn zorgen, zijn plannen en het verliezen van zijn grip op de werkelijkheid. Het heeft zelfs zo'n indruk bij mij achtergelaten dat ik er vannacht over gedroomd heb.

Vincent van Gogh heeft het verhaal over het afsnijden van een stukje van zijn oor aan zich kleven. Dat komt ook in dit boek aan bod. Alleen doordat het ingebed is in zijn leven in Zuid-Frankrijk is het niet meer dan een incident wat een detail is in zijn volle bestaan.

De relatie tussen Vincent en Theo, zijn jongere broer is ook zeer helder weergegeven. De liefde tussen hen spettert van de bladzijden. Ik werd er helemaal warm van.

Ondanks de intensiteit en heftigheid is het nergens theatraal of onnodig dramatisch. Het heeft precies de juiste balans tussen de neutrale verteller van de feiten en de emoties die met deze feiten gepaard gaan.

Ik kan niet anders dan lovend over dit boek zijn.

#5books - 2014.3 Boekidentiteit

Elke week een nieuwe boekenvraag in het kader van #50books dit jaar verzorgd door DrsPee. De derde vraag is

Hoe belangrijk is het dat de titel van een boek de lading dekt?

De titel van een boek is dat waarmee je het boek identificeert en onderscheidt van andere boeken.
De titel van een boek is vaak het eerste wat je van een boek te weten komt, samen met wie het geschreven heeft.
Wanneer een schrijver al bij je bekend is, zal de titel van minder belang zijn om aangetrokken of afgestoten te worden tot een nieuwe titel. Maar wanneer de auteur een totaal onbekende is, zal het de titel zijn die nieuwe lezers lokt.
Om deze redenen kan een titel van een boek van belang zijn.

Maar de vraag was hoe belangrijk het is dat de titel van een boek weergeeft waar het boek over gaat.
Vaak bestaan titels van boeken uit slechts een paar woorden.  Daarnaast zijn wij mensen in staat om breed metaforisch te interpreteren. Met een beetje creativiteit is op die manier elke titel wel dekkend te krijgen op de inhoud.

De vraag wordt dan hoe belangrijk is het dat de titel een voor de hand liggende verklaring is voor waar het boek over gaat. Dat lijkt me iets dat hoort bij het denkpatroon van de schrijver zelf (al heb ik begrepen dat uitgevers daar ook nog wel eens een stevige hand in eisen te hebben).

Wat mij betreft laten we de titel de onderscheidende identiteit zijn waarmee we met elkaar bepalen dat we het over hetzelfde boek hebben.