Saga Volume Four - Brian K. Vaughan & Fiona Staples

Dit is duidelijk een serie waarbij de verschillende delen alleen maar uit zes comics bestaan omdat dit in TPB-formaat handig uitgeven is. Het verhaal zelf gaat door alsof er geen aparte delen zijn. Ergens vind ik dat wel jammer. Het voelt alsof er nooit iets afgerond kan worden of dat ik als lezer even op adem kan komen om achterom te kijken.

Het gemengde gezin houdt zich nog steeds verborgen op een weinig bekende planeet. Het zich in deze maatschappij anders voordoen dan ze zijn, valt hen zwaar en zo raakt de ene aan de drugs en heeft de ander een spannende verhouding met een dansjuf. Genoeg materiaal om deze relatie op knappen te zetten.

Zoals in vorige delen wordt dit alles wederom verteld vanuit het gezichtspunt van het kind, Hazel. Het viel me nu pas op dat als zij vertelt dit met een grof handschrift wordt aangegeven. Nadat ik daar langer naar keek, voelde ik hoe gepast dit is en enorm bijdraagt aan hoe wat er gezegd wordt, aanvoelt. Ik heb ooit een tijdje Todd Klein gevolgd, een beroemde letterer en daarvan geleerd hoe veel je met de manier van letters weergeven kunt doen. Het lijkt in Nederlandse strips niet zoveel aandacht te krijgen, er is niet eens een Nederlands woord voor letterer.

In Saga komen ook wezens voor die een menselijk lijf hebben en een beeldbuis als hoofd. Op het scherm is soms een plaatje van een landschap of een monster of iets abstracts te zien. Of er is helemaal geen beeld. Alles afhankelijk wat er in de robot omgaat. Telkens weer ben ik geïntrigeerd door het uiterlijk van deze wezens. Aan de ene kant ziet het er heel natuurlijk uit en aan de andere kant is het juist iets dat onmogelijk is. Want het scherm is iets waar wij naar kijken en niet mee kijken.
De klapper dit keer was dan ook om de grote heerser van deze wezens te zien, een behoorlijk dikke man met een plat breedbeeldscherm! Hahahaha, ik wist niet wat ik zag na.

Op naar het volgende deel om mij te laten verrassen met wat ze visueel nu weer bedacht hebben.

Clarkesworld Magazine Issue 150 March 2019

In het maartnummer van Clarkesworld Magazine maar liefst acht korte verhalen en vijf non-fictie artikelen. Het tijdschrift wordt voller en voller. Dit betekent dat er genoeg lezers zijn die er voor willen betalen terwijl het ook allemaal gratis op het net te lezen is. En zo blijkt maar weer dat wanneer er kwaliteit geleverd wordt, mensen wel degelijk bereid zijn te betalen. Daar word ik blij van.

De uit Niger afkomstige Rich Larson heeft weer een aansprekend verhaal geschreven. Death of an Air Salesman liet mij als lezer een dystopische wereld beleven waarbij ik het letterlijk benauwd kreeg. De sfeer deed me denken aan de film Blade Runner. Donker, koud, regenachtig, druk, weinig ruimte om je vrij in te kunnen bewegen. En in deze omgeving bloeit een liefde op waarin ik eerst niet durfde te geloven, zo verpest ben ik al door mijn ervaringen met andere dystopische verhalen. Maar het blijkt werkelijk waar te zijn en dat geeft hoop. Interessant om door een verhaal door al deze emoties heen te gaan.

The Thing With the Helmets is geschreven door Emily C. Skaftun en sprong er voor mij uit omdat het pure science fiction lijkt te zijn maar uiteindelijk het overleefthema van pure fantasy uitwerkt. Degene die er nooit heeft bijgehoord, wordt de held en dan geschreven vanuit een moderne blik. Het door elkaar gooien van genres vind ik vaak verfrissend en laat juist iets zien wat door het simpelweg vanuit één genre te beschrijven niet duidelijk was geworden.

Kij Johnson schreef 26 Monkeys, Also the Abyss een verhaal dat mij achterliet met de vraag: "wat is er nou eigenlijk gebeurd?". Er wordt geen verklaring gegeven en toch gaf het mij een bevredigend gevoel. Voor een rationeel type zoals ik, is dat best bijzonder. Dit verhaal raakt ook aan de vraag wat we doen met ons leven, een vraag die ik al vele jaren met een bijna verlammende verbijstering stel.

Manuscript Found In a Milk Bottle - Neil Gaiman

Nog een e-boek van Neil Gaiman dat zat in de Humblebundle vol met curieuze schrijfsels van Neil Gaiman.

In dit geval is het slechts een kort verhaal. En eentje waarover Neil Gaiman zelf zegt "my worst short story ever... It misfires in so many ways." Ik kon bijna niet geloven dat mijn favoriete schrijver iets slechts kon schrijven dus begon ik vol goede zin te lezen.

Inderdaad is het niet bijster goed geschreven. Er wordt te veel uitgelegd en bepaalde gedeeltes in het verhaal lopen niet lekker. Het is zoals een kind van de hak op de tak springt om een avontuur te vertellen met hier te veel niet relevante details en daar te weinig uitleg.

Toch is het verhaal in die zin wel de moeite waard omdat het laat zien dat een groot schrijver zelf ook van ver gekomen is. Met veel oefenen en doorzettingsvermogen valt er een hoop te leren over hoe je een goed kort verhaal schrijft. Wat het dan uiteindelijk boeiend maakt is de fantasie, het kunnen weergeven van een ervaring die de lezer niet zo een-twee-drie zelf had bedacht. En dat is iets dat in dit verhaal al gelijk te zien is.

Doctor Who: The Secret Lives of Monsters

Typisch een boek dat ik zelf nooit meer zou kopen. De tijd is voorbij van zo enorm fan zijn van een televisieserie of film dat ik daar ook wel graag boeken over wil hebben. Maar nu ik dit boek in mijn schoot geworpen kreeg en het met zoveel liefde gegeven is, ben ik er toch maar in gaan kijken. En tot mijn verrassing werd ik vrij snel getrokken in de wereld van de monsters van Doctor Who.

Door het grote formaat van het boek is er fijn gebruik gemaakt van de mogelijkheid van duidelijke foto's en ander materiaal over de verschillende monsters.

Eerst was ik nog even bang dat het alleen zou gaan over de monsters vanaf 2005, de tijd waarin de nieuwe serie Doctor Who is opgestart. Maar nee, er is ook veel teruggegrepen op de oorspronkelijke serie.

Natuurlijk komen de Daleks en de Cybermen aan bod maar ook The Great Intelligence en the Ice Warriors. Erg leuk ook om te zien hoe de verschillende monsters in de loop der tijd zijn veranderd wat ontwerp betreft.

Een deel van het boek is geschreven in de stijl van gedegen journalistiek waarbij alle (geheime) bronnen gebruikt worden om alle kennis over een bepaald monster te delen. Het andere deel heet achter de schermen en dat is precies waar het over gaat. Oftewel wie heeft het monster bedacht en hoe is het gemaakt.

De lol in dit boek zit hem vooral in de herkenning. Juist omdat ik deze serie in zijn geheel meerdere keren gezien heb, weet ik er wel een beetje wat van. Met het lezen en bladeren in een fanboek als deze, komen vele herinneringen terug en dan met name die waaraan ik destijds al zoveel plezier heb beleefd.

Girl Genius: The Second Journey of Agatha Heterodyne 3: The Incorruptible Library

Het is telkens weer even opnieuw inkomen in deze avonturen van Agatha Heterodyne in de webcomic Girl Genius. En dat zit hem met name in de zeer vele personages die inmiddels allemaal zo hun eigen geschiedenis en belang hebben en die ik niet voortdurend helder voor de geest heb. Ik ga toch eens op zoek naar een website waar al deze karakters beschreven staan. De angst om spoilers tegen te komen heeft me tot nu toe hiervan weerhouden maar ik geloof dat het inmiddels wel noodzakelijk begint te worden, wil ik het verhaal op detailniveau beter kunnen volgen.

Naar het doorlopende verhaal wordt gelukkig af en toe nog gehint doordat een personage aan een ander uitlegt wat ze aan het doen zijn. In dit deel zijn ze op zoek naar kennis over tijd in de onomkoopbare bibliotheek om daarmee de stad Mechanicsburg te bevrijden die vastzitten in de tijd.
De makers hebben zich weer helemaal uitgeleefd in het bedenken van allerlei mogelijke manieren waarop er vallen in een gebouw kunnen zitten. En ook hoe een geheime boodschap in een boek verborgen kan zitten. Dat er gif, explosies en nieuwe monsters om te hoek komen, is misschien geen verrassing maar wel keer op keer hilarisch. 

Dit deel houdt wel heel plotseling op. De 122 bladzijden zijn gevuld lijkt het en daarmee is dan het boek ten einde. Ik zag al dat het volgende deel weer naadloos doorgaat. Oftewel het is meer een eind uit praktische overweging dan dat het een echt eind is.

Voor het grootste leesgenot draai ik mijn monitor een kwartslag. Iets dat voor andere websites soms ook wel een aanrader is. Maar voor de meeste is landscap prettiger. 

His Dark Materials trilogy part one: Northern Lights - Philip Pullman

Op een dag stond onder de brievenbussen in het trappenhuis een doos met boeken met daar bovenop een briefje dat je kon meenemen wat je maar wilde. Blijkbaar was een van de buren aan het opruimen. In mijn eerste blik zag ik boeken over onderwerpen die me niet zo trokken, dit kwam me goed uit want ik heb al ongelezen boeken genoeg en ik ging op pad. Bij terugkomst stond de doos er nog en nu kon ik het toch niet laten om met wat meer aandacht de boeken te bekijken. De meeste boeken waren nog steeds niet naar mijn smaak maar een trilogie sprong eruit namelijk die van Philip Pullman. Niet eerder heb ik van deze schrijver gehoord terwijl deze trilogie toch al van het tweede deel van de negentiger jaren is. De kaften waren echter zo sprekend dat ik deze drie boeken heb meegenomen.

Bij het lezen van de eerste regels was ik gelijk verkocht. Het hele boek leest als een trein. Ik vind dat altijd zo wonderlijk omdat ik niet aan kan wijzen hoe het kan dat de ene schrijver zoveel moeilijker te volgen is dan de andere. En dat voor sommigen ik bijna helemaal geen moeite hoef te doen. Dat is bij dit boek het geval.

Het verhaal is pure fantasy met het klassieke kind met problematische ouders en haar uitzonderlijke gave. Dit had saai kunnen zijn want hoeveel fantasyboeken hebben dit wel niet als uitgangspunt. Maar dat is het helemaal niet. Het verhaal speelt zich af op een wereld die heel veel op die van ons lijkt. Het is zelfs zo overeenkomstig dat ook zij een bijbel hebben met een Adam en een Eva die uit de paradijselijke tuin wordt gezet. Een gegeven dat tot mijn verrassing later in het boek heel belangrijk blijkt te zijn.

Toch wist ik dat ik met een parallel universum te maken had doordat de mensen allemaal een daemon hebben, een wezen waar ieder mens onverbrekelijk mee verbonden is waardoor niemand ooit alleen is. Ook zijn er vliegende heksen en beren die kunnen praten. Allemaal elementen die het net even iets anders maken maar nog herkenbaar genoeg om me er op mijn gemak te voelen.

In dit eerste deel worden de kaarten geschud en voor de lezer de spelers op hun plaats gezet.  Ik had tot nu toe het idee dat ik op fantasyboeken wel zo'n beetje uitgekeken was en wist niet dat ik nog zo van fantasy kon genieten. Ik ga dan ook snel verder in het tweede deel.

Love, Fishie - Maddy Gaiman

Het was een Humble Bundle met allerlei afwijkende uitgaves van werk van Neil Gaiman waar dit boekje van zijn dochter Maddy Gaiman tussen zat.
Dit e-boek laat zien dat dit het 41ste exemplaar van de 100 is en is gemaakt door de achtjarige Maddy. Met wat hulp van haar vader Neil en zijn editor Lorraine Garland.

Bij het lezen voelt het als heel privé, iets wat nooit bedoeld is geweest voor het grotere publiek. En toch is het ook weer hartenstelend door de oprechte moeite die Maddy gedaan heeft om deze gedichten, brieven en verhalen te schrijven.

Het riep ook warme herinnering bij mij op aan de vele gedichten die ik als kind heb geschreven en waar ik er nog een aantal van heb. Dezelfde manier van zinnen maken, herhalen en dwangmatig rijmen. Misschien is dat wel iets universeels in kinderen.

Ontroerend vind ik ook de antwoordgedichten die Neil op de brieven van zijn dochter schrijft. Het is duidelijk dat hij weinig thuis is en ze elkaar missen.

Geen must, wel leuk.