The Expanse 6: Babylon's Ashes - James S.A. Corey

Dit zesde deel van de serie The Explanse is het laatste deel dat in de televisieserie is verwerkt. Hierna heeft de serie op televisie verder geen doorgang gekregen. Ik was steeds in de veronderstelling dat het einde van de boekenserie versneld in het zesde seizoen was geschreven maar dat blijkt niet zo te zijn. Nu blijkt dat ik nog drie boeken te gaan heb waarvan ik geen enkele weet heb wat daarin gaat gebeuren.

Dit deel las ik dan ook met de kennis van de televisieserie in mijn achterhoofd en dat maakt het wel een stuk makkelijker om alle politieke complicaties te kunnen volgen evenals de gevechten waar ik vaak maar weinig goed van meekrijg omdat ik het niet begrijp.

Verwarrend is soms wel dat er voor de televisieserie personages zijn samengenomen uit het boek. Hierdoor kwam het voor dat iemand iets meemaakte waarvan ik in mijn hoofd had dat dit iets van een ander personage was.

Hilarisch blijft de vuilbekkende Indiase president van de Aarde, Avasalara. De actrice die haar speelde deed het al zo goed en haar teksten in het boek zijn indien mogelijk nog beter.

Evenals de vorige delen zijn de hoofdstukken weer steeds vanuit iemand anders perspectief geschreven. Het hele menselijke universum wordt betrokken en dit maakt het episch. Een serie om eindeloos te blijven herlezen.

Maar eerst de laatste drie delen nog.

Scooter Girl - Chynna Clugston-Flores

Een verhaal over een jongen die een meisje maar niet kan krijgen. Hoe cliché wil je het hebben, zou je denken. Maar Chynna Clugston-Flores weet dit cliché zo verfrissend en vol humor te brengen dat het helemaal niet stoort.

De humor zit 'm vooral in de jongen die zo gewend is dat hij alles zonder moeite voor elkaar krijgt omdat hij alles in zijn leven mee heeft qua geld, status en aantrekkelijk uiterlijk, dat hij niet weet wat hem overkomt als scooter girl in zijn leven komt en hij opeens in een stamelende, overal over struikelende idioot veranderd. 

In een van zij-verhalen wordt de geschiedenis verteld van de mannelijke lijn van zijn familie, wat weer een andere sfeer aan het hele verhaal geeft doordat er heksen in worden verwerkt. Hoe waar dit is, wordt in het midden gelaten.

Op het einde krijgt de jongen het meisje, maar niet zonder dat hij een persoonlijke ontwikkeling is doorgegaan. Ik vond het een heel vermakelijk avontuur hoe ze daar uiteindelijk gekomen zijn.

Een extraatje is dat er regelmatig een band met een van hun nummers in een zwart los blokje wordt weergegeven. Ik heb deze nummers al lezend gelijk ook beluisterd. En daardoor is het nog makkelijker om in de sfeer van de jaren zestig te komen, de tijd waarin dit verhaal zich afspeelt.

En de tekeningen? Die zijn gewoon prima. Een heldere stijl met duidelijke kleuren. De kleding en de scooters uit de jaren zestig zijn heel herkenbaar weergegeven waardoor ik gelijk me in die tijd waande bij het lezen.

Goed verhaal in zes hoofdstukken.

Het leven heeft zin - Michiel Wijdeveld

Het is een soort humor waar je van moet houden en dat doe ik. Michiel Wijdeveld maakt strips waarbij in een plaatje de hele situatie wordt geschetst en een regel tekst de grap afmaakt. Het zijn alledaagse situaties die net even in een ander daglicht worden gezet. Zoals een ober die tegen een zeer chagrijnige klant zegt: "Champagne met kaviaar maar weer?"of twee oude mannetjes op een bankje in het park waarbij eentje zegt:"Jij was een afgrijselijk saaie baby".

Tijdens het lezen van dit boek, kwam mij het een en ander heel erg bekend voor. Wat blijkt? De cartoons (zoals ze in dit boek genoemd worden) zijn afkomstig uit eerdere publicaties zoals Argos en twee bundels die ik gelezen in mijn kast heb staan. Dit deed niets af aan mijn leesplezier. En een enkele keer hoorde ik mijzelf zelfs hardop lachen.

Ik heb expres lang over dit boek gedaan waarbij ik per keer twee strips bekeek en las. Dit keer heb ik extra aandacht besteed aan alles wat er op de tekeningen te zien is waardoor het nog genialer op mij overkwam als dat ik het al vond.

Kortom, ik krijg nooit genoeg van Michiel Wijdeveld zijn kijk op de mens en het leven.

Het leven als tragikomedie - Tim Fransen

Wat een heerlijk essay over het leven. Bezien vanuit zijn tragische kanten en zijn komische kanten. Met veel voorbeelden vanuit de filosofie en de psychologie waardoor de theorie onmiddellijk gaat leven. 

In de voetnoten laat Tim Fransen zich van zijn humoristische kant zien. Dit viel niet altijd bij mij in de smaak omdat het wel eens te makkelijk aanvoelde maar de rest is zo scherp en helder dat dit heel makkelijk te vergeven is en nauwelijks stoort. 

Een essay dat laat zien hoe menselijk we allemaal zijn wat een gevoel van verbondenheid met de hele mensheid bij mij oproept. We rommelen allemaal maar wat aan en hoe we ons best ook doen, we blijven struikelen omdat dit nu eenmaal in onze aard zit. We zijn als wezens hopeloos maar daardoor ook weer aandoenlijk.

Maar vooral een essay waarin het leven gerelativeerd wordt en we daar best om kunnen lachen.  

Rat Queens Volume Eight The God Dilemma - Ryan Ferrier, Moritat & Casey Silver

Het laatste deel van de Rat Queens en zo vind ik het ook wel mooi geweest.

In eerste instantie begint het wel sterk met Maddie die viool speelt in de kroeg en een goblin die Dee aanvalt doodt met haar strijkstok. Maddie is geweldig gegroeid in deze serie van onzeker meisje naar een waardig lid van de Rat Queens.

Hannah is op zoek naar haar kwaadaardige evenknie om haar te doden en beoefent zwarte magie in het geheim. Betty is nog steeds nuchter. 

De goden hebben zich nog steeds teruggetrokken dus er is een Leegte ontstaan. In die Leegte eisen allerlei andere figuren hun rechten op zoals de maanhonden. Dan is het wel even grappig als Betty gebeten wordt en ook een maanhond wordt. Als bijna het hele dorp omgevormd is in maanhonden weten Dee en Hannah samen dit weer terug te draaien door hun gave van magie en kruiden samen te voegen. 
Dit vond ik allemaal nog prima te doen. 

Maar daarna ging het voor mij bergafwaarts. Te veel herhaling, weer een wereld waarin ze terechtkomen waar alles niet is wat het lijkt en ze voortdurend uit penibele situaties moeten komen. Soms is dat ook opeens gebeurd zonder dat ik snap wat ze nu hebben gedaan. 
En dan komt de aap uit de mouw en is weer de kwaadaardige Hannah die achter alles zit. Dat vond ik het vorige deel prima maar de herhaling vind ik niet boeiend. Ook niet nu er een schijnbaar definitief einde aan is gebreid. 

Een superleuke, humoristische, knalbizarre, interessante stripreeks maar het leven lijkt er nu uit. Goed dat er een punt achter is gezet. 

Old Man's War Series 1 Old Man's War - John Scalzi

Dit boek heb ik in 2019 gelezen en was er toen diep van onder de indruk. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat dit het eerste boek uit een reeks is en al die jaren heb ik zitten verlangen om het vervolg te lezen maar het kwam er niet van. 

Mij werd een bon van een online winkel cadeau gedaan en dat was voor mij het moment om op zoek te gaan naar de vervolgdelen. Tot mijn verrassing waren er inmiddels zeven delen verschenen. Zes die tussen 2005 en 2015 zijn uitgegeven en een zevende deel in 2025. Dit alles werd tegen een zeer zacht prijsje als e-boek aangeboden op die website. Voor mij was dit niet meer te weerstaan. Ik heb het gekocht en ben gelijk in het eerste deel begonnen.

Mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen en ik vrees dat het daarom niet meer zo'n in druk op mij heeft gemaakt als in 2019. Het gegeven van het verhaal zelf blijft wel heel boeiend: vijfenzeventig jarigen die kunnen kiezen om verjongd te worden als ze bereid zijn om enkele jaren als soldaat te strijden in oorlogen tegen vijanden die de menselijke kolonisten op allerlei planeten bedreigen. 

Het boek heeft een zeer sterke opbouw waarbij ik als lezer alles net zo aan het ontdekken was als de hoofdpersoon. Steeds een beetje meer wordt er prijsgegeven hoe dat met dat verjongen zit en wat oorlog met een (verbeterd) mens doet. De ontwikkeling van de hoofdpersoon die zijn vrouw nog altijd mist en haar tegenkomt in een lichaam dat gekweekt is uit haar DNA maar dat zij niet is, maakt het ook nog extra spannend. Zelf was ik niet heel erg geboeid door de gevechten met de verschillende niet-mensen, iets dat ik bij televisieseries en films ook het liefst oversla. 

In mij herinnering was er op het einde een enorme belofte van dat er nog van alles stond te gebeuren. Zo heb ik dat nu niet gelezen en dit had ook een boek op zichzelf kunnen zijn. Maar nu ik toch alle delen heb, ga ik natuurlijk door.

Tao als Water - Ala Watts

Een boek dat ik kreeg van een collega als afscheid van mijn teamleidersfunctie van zijn team. Ik had geen flauw idee waar ik aan begon maar het woord Tao ben ik mijn hele leven al tegengekomen zonder me ooit verdiept te hebben in wat dit nu is. Daarom was ik ook wel nieuwsgierig naar dit boek.

Het blijkt een boek te zijn dat de auteur, Alan Watts, niet heeft kunnen afschrijven door zijn overlijden.  Daarom is het door zijn vriend filosoof Al Chung-Liang Huang verder omkleedt met een voorwoord, een nawoord en vele voetnoten. Het boek voelt een beetje rommelig, de wetenschap dat het eigenlijk niet af is, maakt dat wel acceptabel.

Het boek is uit de jaren zeventig en dit is voelbaar in het ophemelen van het Oosterse gedachtegoed en het bekritiseren van de Westerse denkwijze. Dit stoorde mij een beetje bij het lezen en voelde bijna kinderachtig aan. Maar op het moment dat ik dat naast me neer kon leggen, werd het interessant.

Nu durf ik niet te gaan beschrijven wat Tao is want daar zal ik wel een veel te simpel beeld van hebben na het lezen van enkel dit boek terwijl vele filosofen hun levenlang hiermee bezig zijn geweest. Wat ik wel kan vertellen is dat ik de dagen na het lezen van dit boek opeens me veel meer bewust was van dat ik om sommige dingen te bereiken, ik me enorm aan het inspannen was om daar te komen terwijl op het moment dat ik dit losliet en het zijn natuurlijke loop liet gaan, ik hetzelfde bereikte maar dan zonder die overdreven inzet. 

Dit vertelde ik de collega waarvan ik het boek gekregen heb waarop hij antwoordde dat hij mijn stijl van leidinggevende heeft ervaren als een van de keizers die in het boek beschreven staat en als stijl had om alle mensen hun eigen verantwoordelijkheid voor hun leven te laten nemen en alleen af en toe zachtjes wat bijstuurde. Hij noemde mijn stijl van leidinggeven als water. Ik voel me zeer vereerd dat ik met een eeuwenoude keizer vergeleken werd. Hahahaha. 
Toch leuk om zo'n boodschap via een boek te ontvangen. 

Ik heb begrepen dat het boek nog steeds veel verkocht wordt. Nu vraag ik me af of er inmiddels zo'n vijftig jaar later geen betere teksten over Tao in het Nederlands zijn verschenen want het voelt verder nogal gedateerd aan. Nou ja, wu wei, laat het gaan.