Doorgaan naar hoofdcontent

#50books 2017.22 Klassiekers

In dit vijfde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Martha Pelkman die dit jaar de vragen stelt. 
En de tweeëntwintigste vraag van 2017 is:
Met welke klassieker wil jij op een bounty-eiland in je hangmat of strandstoel zitten?

Nou is het zo dat de kans dat iemand mij ooit zal aantreffen op een bounty-eiland gelijk is aan nul. Ik ben geen reiziger naar verre oorden en zo'n eiland zegt me helemaal niets. Maar oké stel dat iemand mij ontvoerd heeft en me achter wil laten op een bounty-eiland omdat ik toch niet zoveel opbreng als in eerste instantie gedacht en dat de ontvoerder het ook weer zielig voor mij vindt dus een koffer vol met klassiekers aanbiedt waar ik uit mag kiezen waar ik de komende tijd mee wil doorbrengen. En deze ontvoerder bleek de NRC te hebben gelezen waardoor hij deze vijftig klassiekers in de aanbieding heeft. Wat kies ik dan?

Een aardig deel van deze vijftig boeken blijk ik tot mijn eigen verrassing ooit wel eens gelezen te hebben. En al zitten er zeker tussen die ik nog wel eens wil herlezen, is dit niet de tijd om dat te gaan doen. Dus ik kies voor een boek waar ik alleen maar iets van weet door van horen zeggen.
Dan twijfel ik bij Lof der Zotheid van Desiderius Erasmus. Het is zo'n bekende titel maar waar het nou eigenlijk over gaat weet ik niet. Ook ben ik bang dat het misschien wel veel te moeilijk voor me is en op dat eiland is natuurlijk geen wifi waardoor ik niet even wat kan opzoeken als het me te bar wordt. Dus laat ik dit boek maar weer in de koffer terugvallen.

Na nog wat rommelen stuit ik op Don Quichot van Miguel de Cervantes, een klassieker ten voeten uit. Hoe vaak wordt wel niet naar deze anti-held verwezen in de dagelijkse gang van zaken. Het is zelfs zo gewoon dat er een woord voor in onze woordenschat is gekomen, donquichotterie. Alweer even geleden heeft de oprichter van #50books zich er nog aan gewaagd om regelmatig over dit boek te schrijven en wat daar stond sprak me zeker aan door het absurdisme en tegelijkertijd ook ontroerende aan het verhaal. Daar wil ik dan best wel een aantal uren in die hangmat mee doorbrengen.


Reacties

Hoi Niek, als je ooit "Don Quichot" wilt lezen, dan is er de prachtige vertaling van Barber van der Pol. Warm aanbevolen! Groetjes, Erik
Niek zei…
Hé Eric, goed om te weten. Die houd ik in mijn achterhoofd.

Populaire posts van deze blog

Liefde in Beeld - Margreet de Heer

Margreet de Heer, vanaf oktober 2017 voor drie jaar Stripmaker des Vaderlands en ik had nog niet eens van haar gehoord. Schandalig! Ik maakte kennis met haar door de tweewekelijkse podcast van het Stripjournaal waarin zij inmiddels een vaste gast is geworden. Haar onaflaatbare enthousiasme voor strips werkte op mij zo aanstekelijk dat ik nieuwsgierig werd naar wat zij zelf heeft gemaakt. En daarmee schafte ik Liefde in Beeld aan. Dit boek heeft mij zeer aangenaam verrast. Want in plaats van een verhalende strip is dit een boek waarin Margreet de Heer over allerlei aspecten van de liefde filosofeert en daarbij ook haar eigen ervaringen gebruikt ter illustratie. En dan natuurlijk niet alleen in woord maar vooral ook in beeld. De tekeningen kwamen eerst eenvoudig op mij over maar hoe meer ik er van zag, hoe meer ik doorkreeg hoe door wat subtiele kleurverschillen er heel veel diepte in de plaatjes zitten.  Enkele onderwerpen die in dit boek langskomen zijn zeven soorten liefde, seks, de

Mag ik even iets tegen je aanhouden? - Japke-d. Bouma

Na tien jaar actief zijn in de medezeggenschap waarvan zes als een van de voorzitters in de OR, nam ik vorig jaar afscheid om ruimte te maken voor fris bloed. Bij het laatste etentje van de OR in die samenstelling werd een ABC voorgelezen waar iedereen in voorkwam en kregen de leden die zich niet meer verkiesbaar hadden gesteld een cadeau. Mijn cadeau was dit boek met de begeleidende woorden dat ik altijd zo kritisch was op taal. Niet dat ik goed ben in taal, verre van, maar wat mij betreft moeten notulen kloppen en brieven helder zijn in hun bedoeling. Wel grappig dat mijn luis-in-de-pels gedrag ook nog een boek over taal heeft opgeleverd. Al had ik wel eens van Japke-d. Bouma gehoord, ik had nog nooit iets van haar gelezen. En helaas ben ik er nu niet echt door gegrepen. Dat komt misschien ook omdat in een boek als dit columns gebundeld zijn en ik er dan altijd meerdere achter elkaar ga lezen terwijl ze geschreven zijn om er hooguit een per dag te lezen. Zo gebundeld komen ze op mi

Julian - Fleur Pierets

Op de voorkant staat 'Fleur en Julian gingen trouwen in de 22 landen waar het homohuwelijk was toegestaan. Julian stierf na het vierde jawoord'. En dat is precies waar dit boek over gaat. Na een korte samenvatting van amper twee bladzijden over hun relatie, beschrijft Fleur Pierets hoe haar geliefde, Julian, in haar armen sterft. Niks sentimenteels maar rauwe rouw volgt. Rouw die volledig invoelbaar is en het nog eens extra pijnlijk maakt bij het lezen over hoe gelukkig deze twee met elkaar zijn geweest. De grote lijn van het verhaal is van de ontmoeting met de liefde op het eerste gezicht tot het sterven van Julian tot de tijd die daarop volgt waarin Fleur rouwt. Fleur Pierets springt moeiteloos door de tijd heen-en-weer en als lezer kan ik net zo makkelijk meespringen. Er is nooit een moment dat ik me afvraag wanneer iets zich afspeelt in de tijd. Het is zoals een rouwende voortdurend in het verleden schiet en daarmee telkens op een ander punt uitkomt.  Het lezen over hun lie