#50books - 2014.11 De gevallen held

Elke week een nieuwe boekenvraag in het kader van #50books dit jaar verzorgd door DrsPee. De elfde vraag is

Welk boek heb je gelezen en had enorme impact maar bleek later bij herlezing anders dan je dacht?

 

Boeken die mij de ogen hebben doen openen en de wereld op een nieuwe manier hebben laten zien, zijn voor mij zoals het leven zelf is: Telkens weer nieuwe inzichten die de oude doen verkruimelen of nog meer doen versterken. Bij elke levensfase is er weer een nieuwe manier waarop het leven wordt ervaren. Dat daarbij de oude inzichten niet meer van toepassing kunnen zijn, is voor mij zoals het leven nu eenmaal in elkaar zit.

Wat voor mij echt schokkend is geweest en misschien wel omdat een van mijn laatste kinderdromen aan gruzelementen werd geslagen, was dat mijn grote held Arendsoog waarmee ik eindeloos veel avonturen had beleefd (zowel die in de boeken als die ik zelf verzon), op een wel zeer belabberde manier is weergegeven door de heer Nowee. Bij herlezing van het eerste deel, ik zal achterin de twintig zijn geweest, kon ik na een alinea bijna niet verder lezen. Zo slecht is het geschreven. Korte, lelijke zinnen die ook nog eens vol met clichés staan. En het christendom dat er ook nog eens met van dik hout zaagt men planken ingewreven wordt. Werkelijk verschrikkelijk en tenenkrommend. Maar het meest erge was nog wel Arendsoog zelf. Het beeld dat ik zoveel jaren bij me had gedragen, leek helemaal niet meer overeen te komen met de figuur die hier werd neergezet. Het leek wel alsof het over iemand anders ging die wel op Arendsoog leek maar het toch niet was. 

Voor mij zijn er dan nu ook twee. De Arendsoog uit het boek en de Arendsoog in mijn hart.

#50books - 2014.10 Dat is privé

Elke week een nieuwe boekenvraag in het kader van #50books dit jaar verzorgd door DrsPee. De tiende vraag is

Wat is jouw fijnste, ontroerendste, leukste reisverhaal?

Eerlijk gezegd ben ik niet zo'n reiziger. Tenminste niet als het gaat om fysiek allerlei plekken op aarde te bezoeken en daar te proeven van de locale culturen. Nee, dat is niets voor mij.

Maar als je het hebt over de reizen die ieder mens altijd kan maken, namelijk die van het wegzinken in de eigen gedachtenwereld waar elk avontuur naar eigen hand gezet kan worden en soms als vanzelf gaat en je je slechts hoeft mee te laten voeren, ja, dan ben ik van de partij. Alleen wat ik daar allemaal meemaak dat houd ik liever voor mijzelf, dat is privé.

Het Behouden Huis - Willem Frederik Hermans

Een boek waar eindeloos veel over geschreven is en die velen op school hebben gelezen omdat het zo lekker dun was.
Dat is bij mij ook het geval geweest alleen niet met die reden.

Het meest opmerkelijke bij het nu (bijna dertig jaar later) herlezen van dit boekje, dat ook wel een novelle wordt genoemd, is dat op het moment dat de hoofdpersoon het huis binnenging, ik mij weer kon herinneren wat er ging gebeuren. Dit is opmerkelijk omdat ik boeken die ik nog geen twee jaar geleden gelezen heb, nu kan lezen alsof ze nieuw voor me zijn.

Dit verhaal is zeer helder geschreven. Zo helder dat elke handeling, elk gevoel, elk gedachte als voor altijd in de hemel geschreven blijft staan als een voldongen feit. Zo was het en niet anders.
De emoties die de soldaat meemaakt zijn wezensvreemd voor de hedendaagse westerling die alleen in vrede is opgegroeid. Tegelijkertijd is het zo invoelbaar dat ik het zelf meegemaakt zou kunnen hebben.
Er is een diep gevoel van walging en juist een afgevlaktheid van dit gevoel om het te kunnen behappen zodat er verder geleefd kan worden. Want daar gaat het toch allemaal om: overleven.

The Farthest Shore - Ursula K. Le Guin

Het derde deel alweer uit de Earthsea Cycle. Het mooie is dat deze delen ook los van elkaar gelezen kunnen worden. Iets wat ik altijd wel sympathiek vind en een stuk meer ontspannen lezen dan als ik van alles behoor te onthouden om het verhaal goed te kunnen volgen. Bij deze boeken is het een extraatje als je al wat voorkennis hebt maar geen noodzakelijkheid.

In The Farthest Shore is het verhaal grootschaliger dan in de vorige twee delen. Het beslaat namelijk de hele Earthsea. Het gaat iedereen wat aan dat de magie langzaamaan de wereld aan het verlaten is en de mensen zich steeds meer overgeven aan kwaadaardigheid in de vorm van hebzucht en overmatig drugsgebruik met wat daar bij komt kijken. De depressie druipt er van af. Toch is het niet zwaar om te lezen omdat de aardtovenaar met een schijnbaar nog erg jonge prins met stevige moed het avontuur aan gaan om te ontdekken waar deze duisternis vandaan komt.

Dat het goed afloopt is vast geen spoiler. Wel zou het verklappen zijn wat ze onderweg tegenkomen en uiteindelijk aantreffen op de verste kust van heel Earthsea. De reis maar zeker ook de ontknoping zijn spannend en toch zeker ook om even bij stil te staan waar het nu werkelijk om draait. Dus zeker niet alleen een vermakelijk verhaaltje.

Rare Snuiters - Midas Dekkers

Dit boek hoort bij de derde fototentoonstelling (2003) in De Nieuwe Kerk waarbij Midas Dekkers, als gastconservator een keuze uit Nederlandse fotocollecties heeft gemaakt. In ‘Rare Snuiters’ staat de vreemdeling centraal. Of beter gezegd hoe de vreemdeling door onze westerse fotografen geportretteerd zijn.

Midas Dekkers koos een combinatie van historische en hedendaagse beelden van fotografen als Ed van der Elsken, Cas Oorthuys, Sem Presser, Catrien Ariëns, Kadir van Lohuizen en Bertien van Manen. Deze foto's lijken los te staan van het geschreven woord dat er naast staat. Achterin is te vinden door wie, wanneer en waar de foto's gemaakt zijn maar verdere context onderbreekt in zijn geheel. Het voordeel daarvan is dat je als kijker niet beïnvloed wordt door kennis en het beeld dat je voorgeschoteld wordt, met je eigen vooringenomenheid kunt bekijken.

Want dat wij als westers mens vol vooroordelen zitten en de foto's door de laatste eeuw heen hebben gebruikt om elkaar nog verder te manipuleren, is wat Midas Dekkers voor ons helder en duidelijk uit de doeken doet. Overigens zonder over het algemeen dit feit zelf een oordeel te hebben. Alhoewel hij soms ook niet kan voorkomen om iets achterbaksheid te noemen.

Het boek leest als een trein en de foto's zijn allemaal het bekijken waard. Ik blijf alleen achter met een gevoel dat ik nogal wat mis. Het is me toch te kaal zonder die context en de verbintenis tussen tekst en beelden.

#50books - 2014.9 Niemand en niets

Elke week een nieuwe boekenvraag in het kader van #50books dit jaar verzorgd door DrsPee. De negende vraag is

Wat zijn jouw ideale leesomstandigheden?

Het aller-, aller-, allerfijnste om te kunnen lezen is als ik het huis de hele dag voor mijzelf alleen heb en er niets anders op mijn mag-ik-doen-lijstje staat dan lezen.
Het mooist is dan ook nog als ik in een boek al even op weg ben en dan in een lange ruk de rest er van kan uitlezen zonder enige andere onderbreking dan even iets eten en drinken pakken.
Het komt niet vaak voor maar soms doet de gelegenheid zich voor en stap ik 's avonds in bed met het gevoel alsof ik een heel ander leven geleid heb en daar nu van bij ga komen.

Locke & Key 6: Alpha & Omega - Joe Hill & Gabriel Rodriguez

Oi, oi, oi, het laatste deel van een weergaloze serie. Het zal meer dan een jaar zijn dat ik op dit deel heb zitten wachten. De verwachtingen waren dan ook knoeperdhoog gespannen. Misschien was daarom de teleurstelling over dit deel niet te voorkomen geweest. Helaas zit ik nu wel met een beetje een anticlimax gevoel.

Wat er dan eigenlijk mis is met dit slot?
De tekeningen zijn nog even origineel en intens als in de vorige delen. Juist in dit deel waar nog meer van de meer magische wereld zichtbaar wordt, zijn de beelden betoverend en vaak angstaanjagend van gruwelijkheid maar tegelijkertijd ook weer prachtig. Dus daar ligt het niet aan.

 De gruwelijkheid van het verhaal bereikt wel een toppunt in dit deel. Dat is niet helemaal mijn smaak maar ik zie wel hoe hoog de kwaliteit er van is dus dat is ook niet waardoor ik teleurgesteld ben.

Het mooie van Locke & Key vond ik juist de mengeling van echte wereld met de dagelijkse worsteling van mensen van alle leeftijd samen met de magische, fantastische wereld. In dit deel is het plot wel heel erg gedreven door de magische kant. Als het meer van het dagelijkse had gehad, had ik het sterker gevonden. Door zoveel fantasie te gebruiken, lijkt het bijna een deus ex machina. Nee, dat is niet helemaal eerlijk van mij want vanaf deel 1 was het duidelijk dat het deze kant op zou gaan. En wat juist bijzonder knap is hoe in dit zesde deel allerlei losse eindjes uit vorige delen bij elkaar komen en zich als een sterk geheel aan elkaar vastknopen.

De teleurstelling zit hem dan ook in dat het nu allemaal opgelost is en er een grote leegte achterblijft waarin de familie Lock vredig verder leeft en wij ook weer ons eigen moeten gaan zonder hun avonturen.