The Dresden Files 1: Storm Front - Jim Butcher

The Dresden Files, een serie boeken over de detective tovenaar Harry Dresden, is een reeks die ik in de loop der jaren door meerdere fantasyliefhebbers aangeprezen heb zien worden en waarvan ik me nu aan het eerste deeltje heb gewaagd.

Heel eerlijk gezegd is het mij een beetje tegengevallen. Ik had er niet al te veel verwachting van in de zin van diepzinnigheid of fabuleuze plots en mijn inschatting van te voren was zelfs dat het gemakkelijk vermakelijk leesvoer zou zijn. Op zich heb ik dat ook zo ervaren maar ik had gehoopt op net nog even dat kleine extra sprankje. Helaas, het kwam niet.

Het detectiveverhaal zit gedegen genoeg in elkaar en hapt lekker weg. Alleen alles blijft mij te oppervlakkig, de personages te twee dimensionaal en er ontbreekt een leuke dosis humor die dat sprankje had kunnen geven. (Of de humor ontgaat mij)

Achterin mijn exemplaar staat een kort interview met de schrijver. Daarin vertelt hij dat in de boeken die volgen de achtergrond van Harry Dresden langzaam wordt ontvouwen en als een rode draad door alle boeken gaat spelen. Dat prikkelt dan wel weer even mijn nieuwsgierigheid.
Wie weet dat ik dan toch nog een tweede deeltje probeer.

#50books - 25 Ontgroeid maar niet vergeten

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De vijfentwintigste vraag is: Welk boek heeft voor jou een bijzondere betekenis gekregen?

Deze vraag riep onmiddellijk dit boek in mij op maar wonderlijk genoeg duurde het nog een uur voordat ik de titel weer kon herinneren (en dat met behulp van internet).

Met nog wat meer graven, ben ik er achter dat ik dit boek gelezen heb toen ik 23 jaar was. Een tijd dat mijn persoonlijk zijn mij als een grote verwarring voorkwam. Het boek sloeg in als een bom. Voor mijn gevoel had ik het zelf geschreven kunnen hebben. Een tekst die zo verwoordde wat ik voelde, had ik nog niet eerder gezien. Een tekst die me troostte in dat ik niet de enige was die op die specifieke manier worstelde met het zijn. Ik voelde me begrepen, erkend.

Voorzichtig, omdat het toch een heel persoonlijke ervaring was, heb ik het boek aan een medestudent aangeprezen en uiteindelijk uitgeleend. We zijn elkaar uit het oog verloren en bij toeval kwamen we elkaar enkele jaren geleden (dat is een kleine twintig jaar later) tegen in De Nollen. Onmiddellijk dacht ik terug aan dit boek en dat ik het nooit terug heb gekregen. Even knaagde het nog, ik liet het gaan en bedacht me later dat het boek destijds zijn functie heeft gehad maar ik bang ben dat het me nu zou ergeren.
De herinnering van de enorme impact van destijds echter blijft.

Chobits Volume 2 of 8 - CLAMP

Na het eerste deel duurt het even voor het verhaal in het tweede deel wat meer op gang komt. Eerst wordt er met name aandacht besteed aan de seksuele ontwikkeling cq worstelingen van de student Hideki.
Het wordt pas gaandeweg duidelijk hoe dit verweven raakt met het verhaal over Chi, de door Hideki gevonden persocom.
De nieuwe informatie over Chi haar achtergrond en schijnbaar toevallige personen in de buurt van Chi en Hideki die duidelijk meer over haar weten, prikkelt de nieuwsgierigheid en vraagt om verder te willen lezen. Dus op naar deel 3.

Een extraatje vind ik het boek dat Hideki voor Chi heeft meegenomen en aan haar laat lezen. Zowel de tekeningen als het verhaal worden laten zien als Chi daarin aan het lezen is. Daarbij is de tekenstijl anders dan het hoofdverhaal en straalt het een sfeer uit van een andere dimensie. Het boek heet A City with No People. Het intrigeert zo dat ik het ook als apart boek zou willen lezen.

#50books - 24 Oeps, al uit

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De vierëntwintigste vraag is: Welk boek mag volgens jou niet ontbreken op de #50books zomerleeslijst 2013?

Het boek waar ik al een tijd naar uitgekeken heb en eerder uitkwam dan was toegezegd waardoor de verrassing nog groter was. En tja, ik heb me niet kunnen beheersen en het dus al gelijk gelezen.
Nu is The Ocean at the End of the Lane van Neil Gaiman een aangenaam handzame boek en wordt ook wel A Novel genoemd. Dus voor het lekker zou ik het best in de zomer die immers nog wel een paar maanden duurt, nog eens kunnen herlezen.

Waarom het op de #50books zomerleeslijst 2013 hoort, is omdat dit een boek is van uitzonderlijk hoge kwaliteit in zijn genre en voor mensen die niet gelijk geneigd zijn fantasy te lezen, zeker dit wel ter hand kunnen nemen omdat het sterk resoneert met onze (belevings-)wereld.

Mijn directe reactie op het boek staat hier.

#50books - 23 Geen emotie

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De drieëntwintigste vraag is: Kunnen computers fictie schrijven?

Freek de Jonge vertelde eens dat hij in plaats van het vaste bedrag van 12 gulden (ja, het is een oud verhaal) voor een goed doel wilde veranderen in 12,50. Van die ene nul op de acceptgiro maakte hij een vijf en stuurde deze op. De acceptgiro kwam per kerende post retour begeleid met de mededeling "Dit kan de computer niet verwerken". Dus, concludeerde Freek, de computer kon niet alleen maar een leuk potje schaak spelen of heel snel een paar lastige rekensommetjes oplossen. Neehee, de computer kon nu ook emoties tonen: De computer.... kan dít... niet verwerken.

En ja, volgens mij is dit nu precies waar het om gaat. Net zoals de androïde Data uit de serie Star Trek Next Generation die een groot deel van zijn bestaan besteedt aan het verkrijgen van emoties. Computers kunnen razend knap geprogrammeerd worden en ook taaltechnisch worden ze steeds beter met gramaticaal juiste zinnen produceren. De verhalen zullen nooit heel diep kunnen gaan wanneer niet de emotiechip die Data uiteindelijk weet te bemachtigen, wordt uitgevonden. De kunst van de combinatie tussen denken en gevoel maakt fictie wat wij mensen voorstellen en zonder een van de twee zal het behelpen blijven.

#50books - 22 Spelen voor het Volk

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De tweeëntwintigste vraag is: In hoeverre heb je moeite met boeken waarin iemand vertelt over zijn eerder gepleegde overtredingen?

Wanneer mensen een boek willen schrijven (en ik heb wel eens gelezen dat één op de vier mensen dit ambiëert), lijkt me dat in eerste instantie iets om aan te moedigen. Schrijven is een creatief proces waarmee ook nog eens allerlei andere processen bevorderd kunnen worden zoals bijvoorbeeld trauma's verwerken of zelfinzicht krijgen.

Naast het schrijven op zich is er de inhoud die geschreven wordt. Zolang de schrijver alleen voor zichzelf schrijft, lijkt me dat de inhoud weinig tot geen kwaad kan.
Bij het verspreiden van teksten komt er meer bij kijken. Haatopwekkende geschriften kunnen wel degelijk schade aanrichten en worden niet voor niets op grote schaal verafschuwd en verboden.

Maar wat als iemand schrijft over schade die hij andere mensen heeft aangedaan? Wanneer deze delinquent dat voor zichzelf doet kan dit nooit verkeerd. Wanneer deze tekst gepubliceerd wordt, lijkt me dit een probleem worden als daar anderen (nogmaals) mee geschaad worden. Nu denk ik dat ons rechtssysteem zo in elkaar zit dat dit boek dan ook verboden zal worden.

Uitgevers nemen dit soort verhalen graag aan en deze boeken gaan als broodjes over de toonbank dus blijkbaar wil het volk dit ook graag lezen. Zelf kunnen mij dit soort boeken mij niet boeien omdat ik bang ben dat het sensationele sausje mij snel zal vervelen en dat wat ik zou willen weten er niet in staat.

#50books - 21 Eindeloze series

#50books is een initiatief van Petepel waarbij elke week een nieuwe boekvraag gesteld wordt zodat wij, gretige lezers, erover kunnen nadenken/praten/grijnzen/bloggen.

De eenentwintigste vraag is: Van welk boek heb je spijt dat je het ooit kocht?

Als science fiction en fantasy-liefhebber heb ik in de loop der jaren geleerd om in tweedehands boekenwinkels op te passen met het aanschaffen van een boekje dat zo op het oog aantrekkelijk lijkt. Want wat is regelmatig het geval? Het boekje is een deel van een reeks, een serie, een universum waarbij als je het eerste boek niet kent, veel van het verhaal onbegrijpelijk wordt. Iets wat trouwens lang niet altijd duidelijk op de kaft van het boek zelf wordt aangegeven.
Zo heb ik aardig wat ongelezen losse deeltjes in mijn kast staan die ik later in een nieuwe uitgave heb gekocht waarbij deze deeltjes een onderdeel zijn van die serie. (Al ga ik ze niet los lezen, toch vind ik het moeilijk om ze weg te gooien als ze van mijn lievelingsschrijver Michael Moorcock zijn)

Iets anders om op te letten is of van die serie reeds het laatste boek is verschenen. Vroeger begon ik dapper aan deel 1 zonder verder te kijken en kocht de verdere delen als het eerste deel me beviel. Maar bij bijvoorbeeld A Song of Ice and Fire van George RR Martin is me dat zwaar op de maag gevallen. Rond 2000 las ik de eerste drie delen. Daarna werd het vijf jaar wachten voor het volgende deel en voor mij nog langer want ik wilde perse de pocket editie hebben (en kocht alsnog de verkeerde uitgave waardoor de kaften niet meer met elkaar kloppen, grrrrrr, het leven van een dwangneuroot is lastig). Het deel daarna is in 2011 uitgekomen en nu hebben we nog steeds twee delen te gaan.
Met mijn geheugen is het ondoenlijk om zo lang te moeten wachten en ik heb hierdoor ook besloten nooit meer aan een reeks te beginnen als het laatste deel niet al is uitgegeven.

Maar ja, toen kwam opeens de belangstelling voor graphic novels en manga om de hoek kijken. En als er ergens uit de ban wordt gesprongen met opeenvolgende delen dan zijn het wel deze twee manieren van verhalen. Telkens ben ik blij als de makers er een eind aan hebben weten te knopen. Maar helaas zit ik nog wel verstrikt in een aantal naar het lijkt eindeloze reeksen. En alhoewel het echt super is, toch heb ik spijt dat ik daar ooit bij deel 1 mee begonnen ben.