Doctor Who: The Tenth Doctor Vol. 6: Sins of the Father - Nick Abadzis & Giorgia Sposito & Eleonora Carlini en anderen

Het digitaal lezen van deze strip begint me toch wel op te breken nu er tussen de verschillende verhalen allemaal verbanden zijn die ik maar met moeite kan terugvinden omdat digitaal bladeren een crime is. Er zal mij dan ook heel wat ontgaan, wat ik wel jammer vind maar het is niet anders.

Er valt nog genoeg te beleven van wat ik nog wel kan volgen.

Zo voelt het eerste verhaal als een klassieker met jazzmuzikanten die door muziek in de greep van een kwade macht komen. Ook typisch Doctor Who dat niet iedereen waar je in de loop van het verhaal aan gaat hechten, de eindstreep haalt. Er blijft altijd iets pijnlijks op het einde ook al is het voor de meesten goed afgelopen.

In het tweede verhaal komt de rode draad van de eerdere delen weer naar voren. Omdat ik het niet helemaal paraat heb bij het lezen, weet ik niet zeker of ik het allemaal goed interpreteer. De tekeningen vind ik van dit verhaal foeilelijk dus dat helpt ook niet echt. Het even terugzien van wat oudere Doctors deed me dan wel weer glimlachen. Het is een truc die al vaak is uitgehaald. De ene keer valt dat goed, de andere keer pakt het niet best uit. Hier vind ik het wel zinnig ingezet.

Net zoals in het derde verhaal waarin de elfde en twaalfde Doctor verschijnen en je als lezer het leven van de drie generaties Doctors kunt meebeleven en hoe er avonturen zijn die zeer lang doorwerken. Leuk gedaan.

Doctor Who: The Tenth Doctor Vol. 5: Arena of Fear - Nick Abadzis & Elena Casagrande en anderen

Het hoofdverhaal wordt verteld aan de hand van dagboekaantekeningen van een van de companions van de Doctor. Een vorm die voor dit verhaal uitstekend werkt.

Voor dit deel is het wel noodzakelijk om Vol 4. gelezen te hebben, het deel dat met Wordt Vervolgd is geëindigd en in dit deel uitstekend wordt voortgezet omdat hierin de afzonderlijke verhaallijnen op een bevredigende manier bij elkaar komen.

Een kort, grappig los verhaal dat zich geheel in de TARDIS afspeelt zorgt voor een luchtige adempauze bij het lezen. De tekeningen van dit verhaal vond ik alleen wat minder omdat het er wat gehaast en met minder zorg gemaakt uitziet.

Dan volgt een prima, interessant verhaal dat op zichzelf gelezen kan worden (heel jammer dat de tiende Doctor totaal onherkenbaar getekend wordt). 

Na afloop volgen nog enkele gebeurtenissen die verwijzen naar avonturen van twee delen terug. Het lijkt erop dat er een rode draad door vele delen gaan lopen wat zeker niet mijn voorkeur heeft. Zonder deze rode draad heeft deze schrijver wat mij betreft voldoende in zijn mars om uitstekend werk af te leveren. Nu voelt het alsof ik als lezer gedwongen wordt meer te kopen in plaats dat ik uit mijzelf dat wil doen.

rood blad - stripmagazine van rob van barneveld

Via Twitter (@roodgras) volg ik al een tijdje Rob van Barneveld zijn strips en ook kom ik ze tegen in de tijdschriften Maxix en Zone5300. Telkens weer word ik verrast door zijn avonturen die zo recht-uit-het-leven beginnen en dan al snel ontsporen naar een wereld net even buiten wat ik gewend ben. Heel fijn iemand die zijn gedachten zo kan laten gaan.

De laatste jaren is hij ook steeds meer dromen gaan verstrippen en daarmee snapte ik opeens wat hij de jaren daarvoor gedaan had, hij kan wakker net zo makkelijk dromen en dat verstrippen.

Zijn heldere tekenstijl met simpele tekeningen en heldere kleuren maken het gelijk ook al een feest om naar te kijken. En bij wat aandachtiger kijken zijn er ook details die de moeite waard zijn.

Op het moment dat Rood Gras (wat een droomnaam toch) aangaf dat hij een boekje uitgaf en dat bij hem te bestellen was (https://roodshop.nl/), wist ik wat me te doen stond. Al die tijd geniet ik gratis van zijn strips en ik vind het altijd fijn om een keer wat terug te kunnen doen. Plus dat het ook heel fijn is om zijn strips eens van papier te lezen in plaats van het scherm.

Fires of Eden - Dan Simmons

Dan Simmons, een auteur die me nog nooit teleurgesteld heeft en me altijd weer weet mee te slepen. Daarom aarzel ik ook nooit een titel van zijn hand gelijk aan te schaffen als ik deze nog niet ken. Fires of Eden was zo'n boek dat ik opeens zag liggen en wist dat ik het wilde lezen ongeacht waarover het ook zou gaan.

En inderdaad heeft Dan Simmons me weer verrast met zijn talent om een spannend en interessant verhaal neer te zetten zonder dat ik ook maar ergens de weg kwijtraak en zonder dat het te simplistisch is.

Voor Fires of Eden heeft Dan Simmons zich verdiept in de mythologie van Hawaï. Dit boeide mij gelijk omdat het een mythologie is waar ikzelf niets van wist terwijl over het algemeen mythologie altijd mijn belangstelling heeft. Deze mythologie heeft hij weten te verweven met een dagboek waarin Mark Twain een rol speelt en hedendaagse kapitalisme.

De personages hebben wat uitvergrote karaktertrekken maar voor mij blijven ze desondanks interessant en geloofwaardig genoeg. En al had het verhaal het niet nodig, een twist rondom een van de personages op het einde van het boek maakt het nog eens extra boeiend waardoor ik toch nog even het hele avontuur langsging of daarvan al eerder te merken was geweest.

Kortom opnieuw een juweeltje van de hand van Dan Simmons voor elke liefhebber van wat duisterder fantasy.

The World Beyond Your Head: How to Flourish in an Age of Distraction - Matthew Crawford

Het is alweer heel wat jaren geleden dat dit boek met veel enthousiasme onder mijn aandacht werd gebracht. Ik heb het gekocht en in de kast gezet. Nu zoveel jaren later begon ik het te lezen met wat bleek geheel de verkeerde verwachtingen. Ik had het idee een betoog te krijgen over waardoor onze aandacht  als mens gegrepen wordt en hoe we kunnen leren om niet bij het minst geringste afgeleid te worden. Praktische handvatten was wat ik voor ogen had. Maar nee, dat is dit boek dus niet of ik heb het er niet uit kunnen halen.

Wat het wel is, vind ik moeilijk weer te geven omdat ik minstens de helft van het boek niet begreep. Ik ben dan wel zo'n koppig iemand dat ik door blijf lezen omdat ik hoop dat er af en toe toch een vonk over gaat slaan en dat er dan een deur opengaat waardoor alles op zijn plek komt te vallen. Dit is helaas ook niet gebeurd. De vele citaten van bekende filosofen vielen bij mij dan ook in vruchteloze aarde.

Wel waren er flarden die ik leek te begrijpen. Bijvoorbeeld over hoe gokverslaafden niet gokken om te winnen maar om de oplopende spanning te ervaren en daar weer vanaf te komen als het geld op is. Winnen is dan juist een teleurstelling omdat men dan door moet gaan tot het weer op is.

Een andere interessante hersenkraker vond ik hoe individualisme mensen niet unieker maar steeds meer hetzelfde maakt. In het westen wordt men geacht zelf na te denken en zelf beslissingen te nemen. Omdat veel mensen er toch bij willen horen gaan ze juist zich als het gemiddelde gedragen want als je het anders doet dan heb je dat aan jezelf te danken en kan je daarop afgerekend worden. Zo had ik dat nog nooit eerder bekeken.

Tja, uiteindelijk vrees ik dat ik te veel kennis mis om de verdere tekst werkelijk tot zijn recht te kunnen laten komen.

Doctor Who: The Tenth Doctor Vol. 4: The Endless Song - Nick Abadzis & Eleonora Carlini en anderen

Bij elke Doctor Who-strip is het weer even afwachten of de stijl van de tekenaars mij aanspreken of niet. En dan maakt het mij vooral uit of ik de Doctor wel of niet makkelijk kan herkennen. Dit keer hangt het een beetje in het midden. Het is geen sprekende gelijkenis maar met een beetje moeite kan ik de tiende Doctor er wel in zien. Maar wat het in dit deel vooral heel goed deed was de kwaliteit van de verhalen.

Verhalen inderdaad in meervoud dit keer en dat was iets waar ik niet gelijk op gerekend had. Ik was dan ook verbaasd dat het verhaal al afgerond was terwijl ik nog maar op eenderde van het boek was. Al snel bleken er nog twee verhalen achteraan te komen. Verhalen die allemaal niets met elkaar te maken lijken te hebben maar ook onafgerond aanvoelen. Dat gaf mij een ongemakkelijk gevoel. Maar de verhalen vond ik zo interessant en spannend dat ik heel veel kon vergeven.

Dat op het einde de woorden wordt vervolgd stonden geschreven was dan dit keer meer een opluchting dan een frustratie. Mijn gevoel dat het een opbouw naar iets groters is, werd daarmee bevestigd. Dus op naar het volgende deel.

Nog even iets over het digitaal lezen van deze strips. Ik wil nog wel eens terugbladeren, vaak om te checken of ik iets goed begrepen heb of te zien wanneer een bepaald personage het verhaal in komt stappen. Nu is bladeren in een digitale strip op mijn pc een crime. De bladzijden laden te langzaam om lekker te kunnen zoeken en soms geef ik het dan maar op. Dat is wel heel jammer en heeft digitaal lezen wel heel erg als nadeel op het papieren lezen.

Clarkesworld Magazine Issue 186 March 2022

In het maartnummer van Clarkesworld Magazine staan wel acht korte science fiction/fantasy verhalen en vier non-fictie artikelen. Meer korte verhalen dan gebruikelijk en dat komt omdat er dit keer geen langer kort verhaal tussenzit en dat vind ik wel plezierig. Inmiddels merk ik dat ik meer van verhalen tussen de vijftien en dertig bladzijden houd dan wanneer ze langer worden. 

De van oorsprong Griekse EA Mylonas schreef het beklemmende Saturn Devouring His Son waarin na vijf jaar een zoon terugkeert naar zijn ouderlijk huis voor de uitvaart van zijn vader. In een prettig heldere stijl worden pijnlijke familieverhoudingen en diepe eenzaamheid geschetst. Ik werd er stil van.

Klimaatproblemen als thema in het science fiction genre is niets nieuws maar voelt wel steeds urgenter. Tegan Moore geeft in The Memory of Water het beeld van de wereld waarin geen grote waterdieren meer leven. Een attractie in een pretpark laat deze dieren weer herleven zodat de mensen het verleden zelf kunnen beleven. Alleen... verschijnen er ook dieren die nooit bestaan hebben. Verfrissend idee om te laten zien hoe de toekomstige wereld er inderdaad uit kan komen te zien. Het laat me weer even stilstaan bij hoe de wereld nu is en hoe we daarmee omgaan.

De klapper van deze maand was voor mij Wanting Things geschreven door Cal Ritterhoff. Dit verhaal wordt ingeleid door een waarschuwing voor onder andere een seksscène tussen een slim huis en een broodrooster. Het deed me even fronzen omdat ik geen idee had wat ik met deze waarschuwing aan moest. Tot ik het verhaal ging lezen en elke bladzijde ik er meer plezier in kreeg. Dit luchtige en grappige verhaal is opmerkelijk invoelbaar terwijl het gaat over kunstmatig intelligente huishoudelijke apparaten die verliefd worden op elkaar met alle drama van dien. Zo kan science fiction ook in alle ernst wat lichtheid brengen.