Doorgaan naar hoofdcontent

#50books - 2016.23 Geen heilige boeken meer

In deze vierde jaargang van #50books is het stokje van de oorspronkelijk initiatiefnemer Petepel overgenomen door Hendrik-Jan die dit jaar de vragen stelt.


En de drieëntwintigste vraag is:
Doe jij weleens boeken weg en zo ja hoe?

Boeken wegdoen is een lange tijd een denkonmogelijkheid geweest. Elk boek werd als een schat in de kast gezet, zelfs als ik het wat minder goed vond. Maar een boek eenmaal bemachtigd, was een boek voor eeuwig in het bezit. Tenminste dat dacht ik toen.

In de loop der tijd ging ik samenwonen met iemand die ook aardig wat boeken had en we bleven ook boeken kopen ondanks dat ons huis niet groter werd. 
Nou is mijn huisgenoot nooit zo gehecht aan spullen geweest en hij gooide dan ook met regelmaat een berg van zijn boeken in de papierbak. In het begin voornamelijk verlopen studieboeken maar nadat we gestopt waren met roken, ging hij ook boeken vol teer- en nicotineaanslag de deur uit doen. Boeken die hem echt na aan het hart gingen, wat inhoud betreft, schafte hij opnieuw aan. Ik keek er met afschuw naar en begreep niet dat iemand dat kon doen.

Maar langzamerhand begint die berg te veel aan boeken waarvan ik weet dat ik ze nooit meer in ga kijken of uit zou lenen mij ook tegen te staan. Studieboeken die ik uit nostalgie had bewaard, gingen nu ook een voor een naar de papierbak. En wanneer ik nu een boek heb gelezen dat ik niet echt best vond, belandt dat nu ook zonder problemen in dezelfde papierbak. Alleen wanneer ik denk dat ik er iemand anders blij mee kan maken, breng ik het naar de kringloop of geef het weg. 

Er zijn zo ongelooflijk veel boeken en tweedehands- en kringloopwinkels puilen uit van boeken die nooit meer gelezen zullen worden. Daarom heb ik er geen moeite meer mee om ze zelf in de papierbak te gooien.

Reacties

Unknown zei…
Niek! Wat doe je? Mijn arme hart!

Populaire posts van deze blog

Liefde in Beeld - Margreet de Heer

Margreet de Heer, vanaf oktober 2017 voor drie jaar Stripmaker des Vaderlands en ik had nog niet eens van haar gehoord. Schandalig! Ik maakte kennis met haar door de tweewekelijkse podcast van het Stripjournaal waarin zij inmiddels een vaste gast is geworden. Haar onaflaatbare enthousiasme voor strips werkte op mij zo aanstekelijk dat ik nieuwsgierig werd naar wat zij zelf heeft gemaakt. En daarmee schafte ik Liefde in Beeld aan. Dit boek heeft mij zeer aangenaam verrast. Want in plaats van een verhalende strip is dit een boek waarin Margreet de Heer over allerlei aspecten van de liefde filosofeert en daarbij ook haar eigen ervaringen gebruikt ter illustratie. En dan natuurlijk niet alleen in woord maar vooral ook in beeld. De tekeningen kwamen eerst eenvoudig op mij over maar hoe meer ik er van zag, hoe meer ik doorkreeg hoe door wat subtiele kleurverschillen er heel veel diepte in de plaatjes zitten.  Enkele onderwerpen die in dit boek langskomen zijn zeven soorten liefde, seks, de

Julian - Fleur Pierets

Op de voorkant staat 'Fleur en Julian gingen trouwen in de 22 landen waar het homohuwelijk was toegestaan. Julian stierf na het vierde jawoord'. En dat is precies waar dit boek over gaat. Na een korte samenvatting van amper twee bladzijden over hun relatie, beschrijft Fleur Pierets hoe haar geliefde, Julian, in haar armen sterft. Niks sentimenteels maar rauwe rouw volgt. Rouw die volledig invoelbaar is en het nog eens extra pijnlijk maakt bij het lezen over hoe gelukkig deze twee met elkaar zijn geweest. De grote lijn van het verhaal is van de ontmoeting met de liefde op het eerste gezicht tot het sterven van Julian tot de tijd die daarop volgt waarin Fleur rouwt. Fleur Pierets springt moeiteloos door de tijd heen-en-weer en als lezer kan ik net zo makkelijk meespringen. Er is nooit een moment dat ik me afvraag wanneer iets zich afspeelt in de tijd. Het is zoals een rouwende voortdurend in het verleden schiet en daarmee telkens op een ander punt uitkomt.  Het lezen over hun lie

Clarkesworld Magazine Issue 163 April 2020

In dit aprilnummer van Clarkesworld Magazine staan zes korte verhalen, twee interviews en twee non fictie artikelen. Met bijdragen uit Amerika, Botswana, China en het Verenigd Koningkrijk. Sameem Siddiqui beschrijft in AirBody een best voor de hand liggend idee namelijk dat anderen je lichaam kunnen overnemen tegen betaling. Op een zeer charmante manier laat de schrijver je mee beleven hoe dat is voor de persoon die zijn lichaam verhuurt en alleen passief kan toekijken. Én tegelijkertijd krijg je een interessant liefdesverhaal voorgeschoteld. Het liet mij nadenken over wat de mogelijkheden allemaal zijn als je eens iemands lichaam kunt huren. Het lijkt mij bijvoorbeeld heerlijk om in een pijnvrij, überfit lijf te zitten en dan een halve marathon door de bossen te gaan rennen. Of...of... In de The ThoughtBox geschreven door Motswaanse Tlotlo Tsamaase komen de twijfels van een vrouw over haar relatie aan bod. Vooral als de man besluit een GedachtenDoos te gaan gebruiken zoda