Het boekenblog Hoofdstuk 12 publiceerde een stuk over dit boek dat mij gelijk zo nieuwsgierig maakte dat ik het vrijwel gelijk bestelde en ben gaan lezen. Het idee de mensheid te beschrijven vanuit het perspectief van een buitenaards wezen trok mij aan omdat dit dé manier is om eens op een andere wijze naar het menselijk handelen te kunnen kijken.
Wellicht waren mijn verwachtingen te hoog gespannen en was het daarom dat ik de eerste honderd bladzijden wel vermakelijk vond maar uiteindelijk te gezocht grappig. En uiteindelijk ook dat het buitenaardse wezen mij te menselijk was, iets waar veel science fiction boeken last van hebben.
Maar opeens werd mijn belangstelling toch aangewakkerd. Dat begon met de observatie dat de mens altijd iets te verbergen heeft. En herstellen in het Engels is recover dat je kunt vertalen als herverbergen. Dus de mensheid wordt gezond door zich anders voor te doen dan dat hij is.
Vanaf dat moment begon het buitenaardse wezen ook werkelijk belangstelling voor de mensheid te hebben. Iets dat in tegenspraak was met de opdracht waarmee hij naar de aarde gestuurd was. En met die belangstelling wordt het verhaal opeens warmer. Het lijkt wel alsof het boek begint vanuit het hoofd het cerebrale en dit steeds meer opschuift naar het hart, het gevoel.
Ondanks alle tekortkomingen van de mens is de uiteindelijke conclusie dat de mensheid ook iets waardevols te brengen heeft. Een conclusie die ik persoonlijk niet snel zal trekken maar toch wel eens aangenaam vind om over te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten