Het decembernummer van Clarkesworld Magazine bevat zes korte verhalen en vier non-fictie artikelen. Neil Clarke heeft het vaak gehad over zijn hartaanval waaruit ik opmaak dat deze ervaring op zijn veertigste hem al jaren in zijn greep houdt. De mededeling dat zijn pacemaker aan het piepen is, geeft mij het creepy gevoel dat hij ook wel eens eindig kan zijn en wat zal dat dan voor dit tijdschrift betekenen? Ik ben er in de loop der jaren wel erg gehecht aan geraakt en hoop dan ook dat het nog jaren verder mag bestaan samen met de immer naar verhalen zoekende Neil Clarke.
In
Such Thoughts Are Unproductive spiegelt Rebecca Campbell ons een wereld voor die maar al te goed voor te stellen is en dat maakt het angstaanjagend. In dit verhaal begeven we ons in een wereld waarin alle informatieverzamelende systemen de macht hebben overgenomen. Dat betekent dat zij die niet denken zoals de algemene deler, uit de maatschappij worden gehaald. En als dat al niet gruwelijk genoeg is, worden zij aan de rest van de maatschappij gepresenteerd alsof ze er nog zijn door alle verzamelde informatie van deze persoon aan elkaar te plakken.
Wij als mensen zijn geneigd om het bekende te omarmen en het onbekende af te stoten. In dit verhaal is deze eigenschap overgenomen door almachtige apparaten. Laat dit een waarschuwing zijn in wat wij in al onze computers bakken.
Natuurlijk komen nu ook de klimaatsveranderingsverhalen steeds meer in swung. De Motswanese auteur Tlotlo Tsamaase geeft er ook zo haar kijk op in Eclipse our Sins. De mensen hebben de aarde zo vervuild dat ze amper zelf kunnen leven en moeder aarde slaat terug. En dat is nou precies wat ik tegen dit soort verhalen heb. Het is alsof moeder aarde het ook maar iets kan schelen wat wij hier uitspoken. In mijn beleving is moeder aarde de meester in onverschilligheid, laat ze alles gebeuren en als wij er niet meer zijn dan leeft er hier wel weer wat anders. Interessanter vind ik dan ook verhalen die meer over mensen en het menselijk handelen gaan.
Het Koreaanse verhaal is dit keer geschreven door
Choyeop Kim en vertaald door
Joungmin Lee Comfort. In Symbiosis Theory komen wetenschappers achter het feit dat mensen vanaf hun geboorte tot een jaar of zeven in hun hersenen buitenaardse wezens hebben huizen die hun ontwikkeling beïnvloeden. In het verhaal is dit het hele plot maar ik had graag het verhaal verder gelezen met hoe de mensheid omgaat met deze ontdekking. Het zegt namelijk iets over onze vrije wil of juist niet zo vrije wil. Gaan de mensen proberen de buitenaardse wezens te weren of verwelkomen ze hen juist des te meer. De mens kennende wil het van deze wezens af maar hoe gaat dit dan de ontwikkeling van de kinderen beïnvloeden? Misschien zijn we altijd wel zo geweest. Maar ja, dat verhaal is dus nog niet geschreven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten