De hoofdpersoon is een grote, harige man met een liefde voor kleine, kale mannen, voor poezen in het algemeen en muziek uit de jaren tachtig waarbij Morrisey niet ongenoemd mag blijven.
Met de harigheid wordt op verschillende manieren gespeeld zoals bijvoorbeeld het afscheren en daar knuffelpoppen mee opvullen. Of wat te denken van een over de top baardenwedstrijd?
Oaf wordt verliefd op de voorman van de heavy metalband Ejaculoid. Tijdens de ontwikkelingen tussen deze twee komen in een snel tempo allerlei personages voorbij en worden de achtergronden van al deze personen toegelicht. Soms lijkt het op een bij elkaar geraapt zooitje maar uiteindelijk komt alles toch bij elkaar.
Terwijl ik het las vroeg ik me meerdere malen af hoe deze strip nu bedoeld is. Is het een parodie? Is het voorlichting? Is het nostalgie naar de jaren tachtig? Is het komisch bedoeld? Maar hoe zit het dan met hartverscheurende geschiedenis van Oaf die als kind weggedaan wordt door zijn ouders omdat hij niet aan de verwachting voldoet? Ik vind het wel prettig dat dit wat vaag voor me blijft. Zo kan ik het ervaren puur zoals het is zonder begrenzende kaders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten