In het begin was ik enthousiast toen ik begon aan de 110 stilteplekken in de stad. Elke plek begint met een gestileerde zwart-wit tekening. In de tekst die volgt komt vaak een stukje geschiedenis van de plek aan bod en vervolgens de huidige staat plus het adres. Het geheel wordt afgesloten met een zwart-wit foto.
De tekeningen vind ik erg leuk. Nu houd ik ook van strips en figuratief zaken weergeven dus dan valt zoiets al snel bij mij in de smaak. De teksten verschilden nogal van hoe informatief het is. Vooral omdat het boekje uit 2005 komt, is er alweer heel wat verouderd en kloppen de contactgegevens al niet meer. De afsluitende foto's vind ik van een abominabele kwaliteit. De helft van de tijd heb ik geen idee wat er nu afgebeeld wordt. Alsof de fotograaf per ongeluk heeft afgedrukt terwijl de camera op de borst naar beneden hing.
Veel van de 110 beschreven plekken zijn voormalige of nog in werking zijnde geloofsruimtes. Ook komen er een aantal hofjes en parken aan bod. Daarnaast is Thomas Breukel ook creatief geweest met het woord stil door bijvoorbeeld het ook over fietsen te hebben die vergeleken met auto's zich stil voortbewegen door de straten. Of wat te denken van vleermuizen die stilte nodig hebben om zich veilig te kunnen voortbewegen?
Alhoewel ik het idee van een stilteboek over Amsterdam erg leuk vind, valt me de uiteindelijke uitwerking nogal tegen. Die geloofsruimtes interesseren me niet zo. Ik had gehoopt op geheime nieuwe plekjes te kunnen ontdekken. De in dit boekje beschreven plaatsen kende ik helaas bijna allemaal al.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten